Όταν ο διπλανός γίνεται βάρος και απειλή…

Κάπως αφηρημένα οι περισσότεροι, με κάποιο σκεπτικισμό λιγότεροι συμπολίτες μας, προσπαθούν απεγνωσμένα να πιάσουν τον σφυγμό της καθημερινότητας. Διστάζω να την αποκαλέσω επικαιρότητα διότι αυτό που βιώνουμε ως επικαιρότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καταναγκαστική καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται κάθε 24ωρο με ελάχιστες διαφοροποιήσεις που, αν εξαιρεθούν κάτι αργίες, κάποια τριήμερα, θσ… σπάνε τη ρουτίνα ενός βίου ο οποίος όλο και περισσότερο γίνεται πιο βαρύς κι ασήκωτος.
Το κουβέντιαζα σε καφέ, με δυο πολύ καλούς φίλους, ψυχίατρους. Δεν λέω ψυχολόγους, γιατί κι αυτοί έχουν εγκλωβιστεί στα γραφεία τους αφού η ζήτηση είναι τεράστια...
Πιάσαμε την κουβέντα για τις σχέσεις των ζευγαριών και γενικά των ανθρώπων αναμεταξύ τους. Και πριν προλάβω να τοποθετηθώ… πέταξα μια φράση προκαλώντας τον γέλωτα, σαν να είχε λήξει ή όλη συζήτηση. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω»! Ο ορθογράφος του υπολογιστή μου το βγάζει με ορθογραφικά λάθη αλλά ψάχνοντας κι αλλού το είδα σωστό!
Τι ξέρει ένας υπολογιστής από τη σωτηρία της ψυχής… Αλλά είναι έτσι, αν ο καθένας ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του -το τομάρι του- θα ήταν πιο ακριβές.
Βέβαια υπάρχει ένα επί παγκόσμιας κεφαλής παράδειγμα. Όταν ο πλανητάρχης μιλά, συμπεριφέρεται και αποφασίζει μόνο για τον εαυτό του και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον ξανθό ιέρακα του Λευκού Οίκου, πώς ο παγκόσμιος πληθυσμός να μην επηρεάζεται και εν πολλοίς να μιμείται τον… παπαγαλισμό του; Όταν ακούς διεθνείς αναλυτές να υπογραμμίζουν πως ο Τράμπ μιλά συνέχεια, ακατάπαυστα, χωρίς να λέει επί της ουσίας τίποτα, σε πιάνει μια αύρα μηδενισμού των πάντων.
‘Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και βάλτε... εσείς την κατάληξη. Οι καλοί μου φίλοι ψυχίατροι μού φαίνονται απαισιόδοξοι: «Οι πλείστοι που έρχονται σε εμάς τα έχουν με τον περίγυρό τους, φταίει πάντα κάποιος άλλος, ή… άλλοι αποφεύγουν να ξεμυτίσουν λίγο για τα δικά τους προσωπικά ατομικά δεδομένα.
Είναι κατανοητό. Η εποχή που ο καθένας καλείται να προστατέψει αυτό που θεωρεί προσωπικό κεκτημένο είναι αυτή που ζούμε τώρα και θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για το τέλος της παγκοσμιοποίησης όπως την υποψιαζόμαστε.
Κάπου διάβασα ένα ενδιαφέρον σχόλιο. «Ο κόσμος δεν διαλύεται… ο κόσμος με το τέλος της παγκοσμιοποίησης, που ζήσαμε μερικές δεκαετίες, απλά αποσυντίθεται… Η αποσύνθεση θα πάρει καιρό αφού ο ξανθός ιέρακας δείχνει να μην έχει με αρχή με τέλος στους… οραματισμούς του.
Μιλάμε για την παγκόσμια κατάσταση αλλά για λίγο προσπαθήστε να κατανοήσετε το ατομικό δράμα κάθε εαυτού, που αισθάνεται πως δεν έχει να πιαστεί από πουθενά. Ο διπλανός γίνεται βάρος και απειλή και ο καθένας αναζητεί μια πανοπλία να προστατευτεί! 8 περίπου μοναχικά δισεκατομμύρια άνθρωποι κινούνται σαν σε κινούμενη άμμο!