Όταν δεν υπάρχουν απαντήσεις, η απάντηση είναι, «με κυνηγά το κατεστημένο»

Του Πατριάρχη
Σε αυτό τον τόπο, αν δεν έχεις έναν εχθρό να του φορτώσεις τα κακά και τα ανάποδα, που σου χαλάνε την σούπα, είσαι υποχρεωμένος να τον εφεύρεις. Και επειδή οι δράκοι των παραμυθιών δεν πουλάνε πια, ανακαλύψαμε το «κατεστημένο». Μια λέξη μαγική, ένα πλυντήριο ευθυνών που καθαρίζει ακόμα και τους πιο δύσκολους πολιτικούς (και όχι μόνο) λεκέδες, ακόμα και αν έχουν ποινική διάσταση. Το «κατεστημένο», είναι το απόλυτο άλλοθι για κάθε πικραμένο που, αντί να κοιτάξει τι έκανε λάθος, δείχνει με το δάχτυλο το σκοτάδι και καταγγέλλει συνωμοσίες που δεν χρειάζονται απόδειξη.
Έχουμε τρεις ενδεικτικές περιπτώσεις. Φαίδωνας Φαίδωνος, Φειδίας Παναγιώτου, Οδυσσέας Μιχαηλίδης.
Φαίδων, Φειδίας, Οδυσσεύς… Νομίζουν πως είναι χαρακτήρες σε τραγωδία του Αισχύλου, και δεν αντιλαμβάνονται πως με την στάση τους γίνονται κορυφαίοι του Χορού, σε κωμωδία του Αριστοφάνη.
Και οι τρεις, με μια αξιοθαύμαστη χορογραφία, εκτελούν το ίδιο νούμερο: «Μας κυνηγά το κατεστημένο». Ένα γενικό και αόριστο σύστημα, στο οποίο στριμώχνονται ο υπόκοσμος, οι θεσμοί, οι δημοσιογράφοι, τα κόμματα και οι «σκοτεινοί κύκλοι», που έχουν άπλετο χρόνο και προφανώς δεν έχουν άλλη δουλειά από το να τους στήνουν καρτέρι στην επόμενη γωνία για να τους εξοντώσουν! Αν αυτά ακούγονταν σε κάποια χώρα που δεν κουβαλάει στο DNA της την τραγωδία, θα αποτελούσαν το ιδανικό σενάριο για μονόπρακτο σε θεατρική επιθεώρηση, από εκείνες που το κοινό κρατά το στομάχι του από τα γέλια.
Ο Φαίδωνας, ο άνθρωπος που έκανε καριέρα αποκαλύπτοντας εμπόρους ναρκωτικών, κλέφτες και απατεώνες, τώρα ερευνάται για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Θέλει πράγματι να μας πείσει ότι το «κατεστημένο» πήγε πριν από μια δεκαετία και υπέγραψε ιατρικά πιστοποιητικά για ξυλοδαρμούς; Μήπως το ίδιο «κατεστημένο» έβαλε τον κ. Αριστοδήμου να του αποδίδει απόπειρες βιασμού σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση σε ανύποπτο χρόνο;. Κανένα κατεστημένο δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να φυτέψει καταγγελίες στο παρελθόν, για να φανεί ότι «κυνηγά» κάποιον σήμερα.
Στην περίπτωση του Φειδία, το χιούμορ αποκτά άλλες διαστάσεις. Φαντάζομαι το «κατεστημένο» να κάθεται σε ένα σκοτεινό υπόγειο και να υπογράφει συμβόλαια ενοικίασης για επαύλεις με πισίνες, μόνο και μόνο για να εκθέσει τον νεαρό ευρωβουλευτή. Μήπως οι σκοτεινοί κύκλοι έστησαν εκείνο το περίφημο application της «Αγοράς», με τα λεφτά των Ευρωπαίων φορολογουμένων το έκαναν για να τον παγιδέψουν; Μόνο που, όσο κι αν βολεύει, το παραμύθι σκοντάφτει σε ένα άλλο ενοχλητικό πράγμα, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι κυπριακό καφενείο για να στήνουν ίντριγκες για να πλήξουν μια τόσο φωτεινή πολιτική προσωπικότητα.
Τέλος, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης. Ο άνθρωπος που πίστεψε ότι είναι ο μοναδικός κάτοχος της αλήθειας, μέχρι που το Συμβούλιο του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου (8-0) του εξήγησε, με τρόπο μάλλον δυσάρεστο γι’ αυτόν, ότι εμετρήθη, εζυγίσθη και εβρέθη ελλιπής. Για τον ίδιο και τους οπαδούς του, δεν φταίει η ανάρμοστη συμπεριφορά του, αλλά το «σύστημα» που δεν άντεχε την καθαρότητά του.
Είναι βολικό να είσαι ο ήρωας του δικού σου δράματος και αντί να απαντάς στην ουσία των κατηγοριών, πετάς μια «συνωμοσία του κατεστημένου» και καθάρισες. Μόνο που στην πραγματική ζωή, καμία επίκληση σε αόρατους εχθρούς δεν μπορεί να σε σώσει από τη γελοιότητα. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές και, δυστυχώς για τους πρωταγωνιστές, το κοινό έχει πια μάθει να αναγνωρίζει τις κακές εκτελέσεις των ρόλων.