Το σeξ ως όπλο και η Δύση ως στόχος

Του Πατριάρχη
Από τη Μάτα Χάρι μέχρι το σκάνδαλο Τζον Προφιούμο, κι από τη Μαρία Μπουτίνα (Άννα Τσάπμαν) μέχρι τον Τζέφρι Επστάιν, το μοτίβο δεν άλλαξε. Αλλάζει μόνο η σκηνοθεσία. Άλλοτε είναι βελούδινο σαλόνι, άλλοτε πισίνα αριστοκρατικού κτήματος, σήμερα είναι το απρόσωπο σύμπαν των αρχείων, των emails, των φωτογραφιών, των διαδρομών. Η ανθρώπινη αδυναμία, όταν συνδυάζεται με ισχύ, χρήμα και φιλοδοξία, γίνεται υλικό υψηλής αξίας. Και οι μυστικές υπηρεσίες το ξέρουν καλύτερα από κάθε ψυχολόγο και κάθε εξομολόγο.
Το σκάνδαλο του Τζον Προφιούμο στην Βρετανία της δεκαετίας του 1960, δεν ήταν απλώς μια ερωτική ιστορία που έριξε τη κυβέρνηση. Ήταν μάθημα εθνικής ασφάλειας, το οποίο μάλλον δεν διδάχθηκαν οι μεταγενέστεροι. Η Κριστίν Κίλερ κινήθηκε στον ίδιο κύκλο με τον σοβιετικό ναυτικό ακόλουθο Γεβγκένι Ιβάνοφ, ενώ οι Βρετανοί της MI5 έβλεπαν ήδη πόσο εύκολα η κρεβατοκάμαρα μετατρέπεται σε διάδρομο πληροφοριών.
Η Μαρία Μπουτίνα (Άννα Τσαπμαν) ήταν μια πιο σύγχρονη εκδοχή, χωρίς μεταξωτές κουρτίνες, με επαφές, φωτογραφίες και κοινωνική διείσδυση. Καταδικάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες για συνωμοσία ώστε να ενεργεί ως πράκτορας ξένης κυβέρνησης, χωρίς την απαιτούμενη δήλωση και όταν επέστρεψε στη Ρωσία την υποδέχθηκαν ως ηρωΐδα. Εδώ δεν είχαμε το μυστήριο της παλιάς κατασκοπείας, αλλά είχαμε το θράσος της νέας σχολής που προσαρμόζεται στα κενα και τις αδυναμίες του αντιπάλου.
Και φτάνουμε στην περίπτωση Τζέφρι Επστάιν, όπου δεν μιλάμε πια για ένα μεμονωμένο «κόλπο». Μιλάμε για ένα σύστημα που συναναστράφηκε με εξουσία, πλούτο, διεθνείς διασυνδέσεις και με την ομίχλη της ενοχικής σιωπής να πλανιέται πάνω από τα υψηλά δώματα των ΗΠΑ.
Η δημοσίευση εκατομμυρίων σελίδων από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του νόμου για τη διαφάνεια των αρχείων Επστάιν, δείχνει την κλίμακα του υλικού αλλά και την αμηχανία του κράτους. Άλλοι φωνάζουν ότι η δημοσιοποίηση έγινε με προβληματικές αποκρύψεις, άλλοι ότι προστατεύονται ισχυροί, ενώ υπάρχουν και καταγγελίες πως θύματα εκτέθηκαν από κακές διαγραφές στοιχείων.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, παλιά καραβάνα της KGB, έχει αφήσει δημόσια να αιωρείται, ακόμη και ως επίδειξη χοντροκομμένης «περηφάνιας» ότι οι Ρωσίδες πόρνες, είναι μακράν οι καλύτερες. Όταν ο ηγέτης μιας πυρηνικής δύναμης προβαίνει σε τέτοιες δηλώσεις, δεν κάνει απλώς ένα κακόγουστο αστείο. Υπενθυμίζει σε εχθρούς και φίλους ότι γνωρίζει πολύ καλά πώς να στήνει παγίδες εκεί που η λογική υποχωρεί μπροστά στο ένστικτο. Όλα αυτά, σε μια περίοδο που συζητιόταν διεθνώς ο τρόπος με τον οποίο η Μόσχα συλλέγει υλικό εκβιασμού. Δεν είναι η ατάκα που έχει σημασία, αλλά η νοοτροπία.
Ο Επστάιν δεν ήταν ένας απλός κοσμικός με ανώμαλα ένστικτα. Ήταν ο διαχειριστής ενός δικτύου που στόχευε στην καρδιά της δυτικής ελίτ. Πρίγκιπες, επιχειρηματίες, πολιτικοί και επιστήμονες υψηλού κύρους παγιδεύτηκαν σε ένα δίκτυο που μύριζε από χιλιόμετρα «κομπρομάτ» (εκβιασμός). Η τακτική είναι παλιά και δοκιμασμένη στη σοβιετική σχολή. Εντοπίζεις το ευάλωτο σημείο του στόχου, του προσφέρεις αυτό που επιθυμεί σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον και μετά η κάμερα αναλαμβάνει τα υπόλοιπα.
Η υπόθεση Τζέφρι Επστάιν δεν έχει ξεδιπλωθεί πλήρως και όποιος παριστάνει τον παντογνώστη, απλώς πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εκείνο που μπορούμε να πούμε, χωρίς υποθετικές ακροβασίες, είναι ότι η Δύση επιδεικνύει για ακόμα μια φορά θεσμική και δομική αφέλεια.
Οι επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική και οι δεσμεύσεις που μπορεί να έχουν προκύψει από τέτοιους εκβιασμούς είναι τρομακτικές. Όταν ένας υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος γνωρίζει ότι υπάρχουν βίντεο που μπορούν να τινάξουν τη ζωή του στον αέρα, παύει να λειτουργεί με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και γίνεται υποχείριο εκείνου που κρατά το τηλεχειριστήριο.
Οι μυστικές υπηρεσίες δεν σέβονται ούτε τίτλους ούτε αίγλη. Σέβονται μόνο την αδυναμία, γιατί είναι η πιο φτηνή μορφή πρόσβασης.
Στην παγκόσμια σκακιέρα, το σεξ δεν είναι ποτέ απλώς σεξ. Είναι το δόλωμα σε μια φάκα που, μόλις κλείσει, δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής. Και όπως φαίνεται, ορισμένοι δυτικοί ηγέτες και επιχειρηματίες προτίμησαν να αγνοήσουν τον κίνδυνο, νομίζοντας ότι είναι πιο έξυπνοι από τους επαγγελματίες του είδους. Τώρα, η Δύση καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες μιας «ρωσικής ρουλέτας» όπου η σφαίρα ήταν πάντα στη θαλάμη.
Κι αν υπάρχει ένα καθήκον για την Ευρώπη σήμερα, είναι να αντιμετωπίζει τη ρωσική υβριδική απειλή όχι μόνο με κυρώσεις και ανακοινώσεις, αλλά με θωράκιση των ελίτ της, με κανόνες διαφάνειας, με πραγματική κουλτούρα τήρησης κανόνων ασφαλείας. Γιατί όταν η ιδιωτική εκτροπή γίνεται δημόσιος μοχλός πίεσης, τότε η εξωτερική πολιτική παύει να είναι πολιτική και καταντά συμβόλαιο φόβου.