Το μήνυμα όξυνσης του πολέμου από Χαμενεϊ, η πραγματικότητα και η παγίδευση του Τραμπ

Τέσσερις μέρες μετά την εκλογή του ως ανώτατος ηγέτης του Ιράν, ο Μοντζντάμπα Χαμενεϊ έστειλε το μήνυμά του χωρίς ωστόσο, κανείς να τον δει ούτε να τον ακούσει.
Είτε είναι τραυματίας είτε απλώς κρύβεται, για να μην εντοπιστεί και έχει την τύχη του πατέρα του, ο Μοτζντάμπα Χαμενεϊ, ως κορυφή του θεοκρατικού καθεστώτος, έστειλε μήνυμα όξυνσης του πολέμου και εκδίκησης κατά όσων επιτέθηκαν στο Ιράν.
Ένα διάγγελμα που εξήρε το λεγόμενο «Άξονα της Αντίστασης», κάλεσε τις γειτονικές χώρες να κλείσουν τις αμερικανικές βάσεις και απείλησε με νέα χτυπήματα εναντίον αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή.
Και το σημαντικότερο, επανέλαβε ότι η βασική πετρελαϊκή οδός, τα Στενά του Ορμούζ, θα παραμείνουν κλειστά, οδηγώντας τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη.
Ο Χαμενεΐ δεν έδειξε καμία πρόθεση για άμεση παύση της βίας, ούτε έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς θα ήταν ένα αποδεκτό αποτέλεσμα για την Τεχεράνη, υποσχόμενος αντ’ αυτού ότι η «εκδίκηση» για τους νεκρούς είναι ένα «κεφάλαιο που θα παραμείνει ανοιχτό».
Το μήνυμα του Χαμενεΐ δεν περιλαμβάνει καμία υπόσχεση για μεταρρυθμίσεις και καμία ένδειξη ότι σκοπεύει να εγκαταλείψει οποιαδήποτε από τις βασικές πολιτικές του πατέρα του, ενώ υπέδειξε ότι η προσπάθεια των Αμερικανών και Ισραηλινών για πυροδότηση εξέγερσης στο εσωτερικό απέτυχε, σε μία ακόμη επίδειξη δύναμης.
Και έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, φαίνεται το Ιράν να ελέγχει την κατάσταση στην περιοχή αντίθετα με όσα λέει τα τελευταία 24ωρα ο Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος φαίνεται να μην έχει σαφές σχέδιο για την επόμενη φάση αυτού του πολέμου.
Ένας πόλεμος που «κερδήθηκε» αλλά «δεν έχει τελειώσει ακόμη». Μια «εκστρατεία» που απαιτεί την «άνευ όρων παράδοση» του Ιράν, το οποίο υπόσχεται σύγκρουση μέχρι τέλους.
Ο Τραμπ και η σκληρή πραγματικότητα του πολέμου
Αυτά που λέει ο Ντόναλντ Τραμπ ταιριάζουν με τον τρόπο που χτίζει αφηγήματα αλλά αυτήν φορά έρχονται σε σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου.
Ο Τραμπ έχει πλέον παγιδευτεί στην παλαιότερη παγίδα του σύγχρονου πολέμου – στην πεποίθηση ότι μια γρήγορη, χειρουργική στρατιωτική επιχείρηση θα αποφέρει γρήγορα και διαρκή πολιτικά αποτελέσματα. Οι Σοβιετικοί το έκαναν στο Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Ο Πούτιν το έκανε στην Ουκρανία και εξακολουθεί να πολεμά. Όποια δύναμη κι αν αποτύχει ή καταφέρει να επιβάλει ένας στρατός στην αρχή, οι άνθρωποι στους οποίους επιτίθεται έχουν μεγαλύτερη θέληση να υπερασπιστούν τη γη και τα σπίτια τους.
Ο Τραμπ μπορεί να αποφάσισε να μπει σε αυτόν τον πόλεμο, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία για μια επίθεση αποκεφαλισμού του καθεστώτος ίσως λόγω και των διαβεβαιώσεων και πληροφοριών που εξασφάλισε από το Ισραήλ. Αλλά ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου έχει πολύ διαφορετικούς στόχους και μια μακρά εμπλοκή των ΗΠΑ εναντίον της Τεχεράνης ταιριάζει στην επιθυμία του για ένα Ιράν σε κατάρρευση που δεν αποτελεί πλέον απειλή.
Αλλά ο θάνατος του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ στις 28 Φεβρουαρίου έχει προκαλέσει τόσα προβλήματα όσα και έχει λύσει.
Αυτός ο θυμός που αποτυπώθηκε και στο διάγγελμα του νέου ανώτατου ηγέτη, εκλεκτού των Φρουρών της Επανάστασης, εμποδίζει τις άμεσες προοπτικές του Τραμπ για ένα τέλος.
Το Ιράν μέσα σε 13 ημέρες, μετέτρεψε τον πόλεμο σε μια δοκιμασία αντοχής από την οποία φαίνεται να επιβιώνει.
Οι ΗΠΑ μπορούν να βομβαρδίζουν για μήνες, αλλά όχι χωρίς να εξαντλήσουν τα ζωτικά αποθέματα πυρομαχικών τους, και όχι χωρίς να έρθουν αντιμέτωποι με το πολιτικό κόστος που προκαλούν οι επιπλέον θάνατοι Αμερικανών στρατιωτών, κρίσιμος παράγοντας ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Πηγή: ethnos.gr