Τα μέτρα του Προέδρου και τα ημίμετρα του κόσμου

Του Κυριάκου Λοΐζου
Το τηλεοπτικό διάγγελμα του Προέδρου της Δημοκρατίας το βράδυ της Πέμπτης ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο, καθώς περιμέναμε να στοχεύσει εκ νέου στην επικοινωνιακή πολιτική. Κι αυτό τονίζεται διότι για πάρα πολύ καιρό –πριν από τον επιθετικό αμερικανοϊσραηλινό πόλεμο εναντίον του Ιράν– την κοινωνία μάστιζε η ενεργειακή φτώχεια και η ακρίβεια.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης φαίνεται να μη μαθαίνει από τα λάθη του, ωστόσο αυτό είναι δευτερεύον αφού κυρίως δεν μαθαίνει και δεν διδάσκεται από τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας που έφεραν τους λαούς σε αυτή τη θέση που βλέπουμε τώρα. Το παράδειγμα του Ισπανού Πρωθυπουργού είναι χαρακτηριστικό, καθώς ο Πέδρο Σάντσεθ είχε πάρει μέτρα ανακούφισης της κοινωνίας πολύ πριν ξεσπάσει ο γενικευμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Ένας Πρωθυπουργός που δεν περίμενε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι, αλλά φρόντισε να βάλει τις βάσεις για τα μέτρα που λαμβάνει σήμερα.
Στα καθ’ ημάς, οι καθημερινές εκκλήσεις και καλέσματα του ΑΚΕΛ –σε κοινοβουλευτικό επίπεδο– για να λάβει μέτρα η κυβέρνηση υπέρ των πολλών, έπεφταν στο κενό, με τον ΠτΔ να σιωπά επί της ουσίας, και να αναλαμβάνουν οι αυλικοί του το επιχειρησιακό κομμάτι για να επιτεθούν, όχι μόνο στο ΑΚΕΛ, αλλά και στην κοινωνία που φωνάζει για τη φτώχεια, τη διαφθορά, την εμπλοκή μας στον πόλεμο. Το ελάχιστο που μπορεί να δει ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι πως γύρω του γίνεται το έλα να δεις και πρέπει να κάνει ή να πει κάτι. Και πάντα λέει το ίδιο πράγμα: σε ό,τι αφορά τον πόλεμο η Κύπρος δεν είναι μέρος της σύγκρουσης, και σχετικά με τα κοινωνικά ζητήματα η κυβέρνηση λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα.
Ξεκίνησε η θητεία του Νίκου Χριστοδουλίδη με σκάνδαλα και βολέματα, συνεχίζεται με μπαγιάτικη επικοινωνιακή πολιτική και θα λήξει με κάκιστο απολογισμό κόβοντας το νήμα σε μία από τις χειρότερες πενταετίες στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου. Όχι μόνο για το Κυπριακό και την οικονομία, αλλά και για τη θέση υπέρ του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ που ακόμα και τώρα διαπράττει εγκλήματα στο Ιράν, στη Δυτική Όχθη, στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, στη Γάζα, στη Συρία, στον Λίβανο και στην Υεμένη. Η ιστορία θα είναι αμείλικτη μπροστά στα μικροσκοπικά ανθρωπάρια που πιστεύουν πως όλα θα κυλήσουν υπέρ τους και θα καταγραφούν με θετικό πρόσημο.
Ο λαός οφείλει να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να δείξει με την ψήφο του πως ό,τι τον θέτει σε κίνδυνο, οικονομικό και υπαρξιακό, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο.