Σφραγίστηκε η ποινή 5 ετών για παιδική πορνογραφία – Το Ανώτατο απέρριψε αίτηση για επαναξιολόγηση της υπόθεσης

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση Εφεσείοντα, ο οποίος κρίθηκε ένοχος για αδικήματα απόκτησης και κατοχής παιδικής πορνογραφίας από το Κακουργιοδικείο Λάρνακας, για χορήγηση άδειας καταχώρισης υπόθεσης σε τρίτο και τελευταίο βαθμό.
Η αίτηση αφορούσε νομικά ζητήματα που, σύμφωνα με τον αιτητή, προέκυπταν από απόφαση του Εφετείου, ημερομηνίας 31 Οκτωβρίου 2025.
Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερομηνίας 17 Φεβρουαρίου, ο αιτητής κρίθηκε ένοχος από το Κακουργιοδικείο Λάρνακας, στις 29 Νοεμβρίου 2023, σε δύο κατηγορίες απόκτησης παιδικής πορνογραφίας και τέσσερις κατηγορίες κατοχής παιδικής πορνογραφίας, κατά παράβαση του άρθρου 8(1) του περί της πρόληψης και καταπολέμησης της σεξουαλικής κακοποίησης, της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών και της απεικόνισης υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών Νόμου του 2014 (Ν. 91(Ι)/2014). Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης, με μεγαλύτερη τα πέντε έτη. Η καταδίκη του επικυρώθηκε σε δεύτερο βαθμό από το Εφετείο.
Με την εν λόγω αίτηση, ο αιτητής ζήτησε άδεια ώστε να θέσει ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου νομικό ζήτημα που, όπως υποστήριξε, αφορούσε εσφαλμένη ερμηνεία από το Εφετείο του όρου «κατοχή», με αποτέλεσμα, κατά τον ισχυρισμό του, «να καταργείται η ανάγκη ύπαρξης γνώσης ταυτόχρονης με τον έλεγχο επί ενός πράγματος». Ως εκ τούτου, ο αιτητής ήγειρε ισχυρισμούς για σφάλματα της απόφασης του Εφετείου, υπό μορφή λόγου έφεσης, κατά τρόπο που η αίτησή του να λαμβάνει τη μορφή μιας περαιτέρω έφεσης σε τρίτο βαθμό.
Το Ανώτατο Δικαστήριο, με ομόφωνη Απόφαση, έκρινε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 9(3)(γ) του περί απoνoμής της δικαιoσύνης Νόμoυ τoυ 1964 (Ν. 33/1964), το οποίο περιορίζει την τριτοβάθμια δικαιοδοσία σε καθαρά νομικά ζητήματα που προκύπτουν από την απόφαση του Εφετείου και συνδέονται, μεταξύ άλλων, με διαφοροποίηση πάγιας νομολογίας, ανάγκη ορθής ερμηνείας νομοθεσίας ή ζήτημα γενικής δημόσιας σημασίας.
Με βάση την Απόφαση του Ανωτάτου, «εκείνο που διατυπώνεται από μέρους του Αιτητή/Εφεσείοντα είναι η διαφωνία του με την Απόφαση του Εφετείου και το κατ’ ισχυρισμό εσφαλμένο της κρίσης του Εφετείου». Το προβαλλόμενο «νομικό θέμα» στην ουσία συνιστούσε διαφωνία με την ορθότητα της κρίσης του Εφετείου και επιχειρούσε επαναξιολόγηση της υπόθεσης σε τρίτο βαθμό, κάτι που εκφεύγει της αρμοδιότητας του Ανωτάτου στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διάταξης.
«Ορθή είναι, επομένως, η επισήμανση από μέρους του Καθ΄ου η Αίτηση ότι στην υπό συζήτηση περίπτωση ό,τι ουσιαστικά επιζητείται είναι η αναθεώρηση της ορθότητας της Απόφασης του Εφετείου, πράγμα που εκφεύγει της αρμοδιότητας του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του Άρθρου 9(3)(γ) του Νόμου», συμπλήρωσε το Δικαστήριο.
Σύμφωνα με την Απόφαση, η τριτοβάθμια δικαιοδοσία δεν αποσκοπεί στη διόρθωση κατ’ ισχυρισμό λαθών του Εφετείου, αλλά στην επίλυση συγκεκριμένων νομικών ζητημάτων που προκύπτουν ευθέως από την Απόφασή του. «Επιπλέον, σε ό,τι δε αφορά τους λόγους που ο Αιτητής προβάλλει για σκοπούς χορήγησης της αιτούμενης άδειας, ήτοι διαφοροποίηση της πάγιας νομολογίας και ζήτημα συνοχής του δικαίου λόγω της ερμηνείας που δόθηκε από το Εφετείο στον όρο «κατοχή» η οποία, ως προκρίνεται, συγκρούεται με την υπόλοιπη νομολογία, τέτοια ζητήματα δεν εγείρονται κατά τον τρόπο που προτάσσει ο Αιτητής», πρόσθεσε το Ανώτατο.
«Κατ’ ουσία, ό,τι επιχειρείται και ό,τι αξιώνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο μέσω της παρούσας Αίτησης, είναι το επανάνοιγμα της υπόθεσης και η εκ νέου συζήτηση των ως άνω θεμάτων, ενόψει της διαφωνίας του Αιτητή με την απόφαση του Εφετείου, ζήτημα το οποίο σαφώς και δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του, όπως αυτή καθορίζεται από το Άρθρο 9(3)(γ) του Νόμου», σημειώνεται. Ως εκ τούτου, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση και επιδίκασε τα έξοδα αυτής σε βάρος του αιτητή.