Στην Τουρκία οι κατάσκοποι συλλαμβάνονται στην ώρα τους

Η Τουρκία ανακοίνωσε απόψε ότι συνέλαβε έξι άτομα, πέντε Τούρκους και έναν Ιρανό, με την κατηγορία ότι διενεργούσαν κατασκοπεία για λογαριασμό του Ιράν στο έδαφός της. Παρότι η υποψία είναι σαφής, το εάν οι συλλήψεις έρχονται τυχαία τη συγκεκριμένη στιγμή ή όχι δεν μπορεί να απαντηθεί προς το παρόν.
Το μόνο βέβαιο είναι πως η Άγκυρα καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες για να αποτρέψει τυχόν αμερικανικό χτύπημα, καθώς φοβάται ότι, εάν το καθεστώς των μουλάδων πέσει, θα πυροδοτηθεί μια αλυσίδα εξελίξεων που θα πλήξουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της. Το πιο σοβαρό πρόβλημα θα είναι η μαζική είσοδος προσφύγων από τα σύνορα με το Ιράν. Η Τουρκία, η οποία ήδη αντιμετωπίζει σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα με τα δύο εκατομμύρια Σύρους που κατέφυγαν στο έδαφός της, προσανατολίζεται στη δημιουργία μίας Νεκρής Ζώνης στα σύνορα με το Ιράν, όπου θα κρατηθούν οι πρόσφυγες, ώστε να μην μπορούν να μπουν στο υπόλοιπο τουρκικό έδαφος.
Παράλληλα, η κυβέρνηση Ερντογάν φοβάται πως, με πτώση του ιρανικού καθεστώτος, οι Κούρδοι της Συρίας, με τη βοήθεια και των Ισραηλινών, θα εδραιωθούν, οι Κούρδοι του Ιράν θα διεκδικήσουν αυτονομία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης εξέγερσης και, κυρίως, ότι το PKK θα εγκαταλείψει τη συμφωνία με την Άγκυρα για τον αφοπλισμό του. Ένας εξίσου μεγάλος φόβος της Άγκυρας είναι ότι θα χάσει μέρος της ευρύτερης επιρροής που έχει, λόγω Συρίας κυρίως, και αναλόγως θα αυξηθεί η περιφερειακή επιρροή του Ισραήλ.
Οι Τούρκοι προσάπτουν στους συλληφθέντες, οι οποίοι προφυλακίστηκαν με απόφαση δικαστηρίου, ότι συμμετείχαν στη μεταφορά οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) μέσω τουρκικού εδάφους, με προορισμό τη χρήση τους σε τρίτες χώρες, ενώ οι πληροφορίες που συγκεντρώνονταν φέρεται να διαβιβάζονταν στις ιρανικές μυστικές υπηρεσίες. Εξαιρετικά ανησυχητικό ήταν, βέβαια, το γεγονός ότι κάποιοι φέρεται να παρακολουθούσαν τη μεγάλη στρατιωτική βάση του Ιντσιρλίκ στα Άδανα, η οποία, ως γνωστόν, ανήκει στην Τουρκία, λειτουργεί υπό την κυριαρχία της και χρησιμοποιείται από την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία και τις αμερικανικές δυνάμεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Το Ιράν έχει διαμηνύσει σε όλα τα κράτη της περιοχής ότι, εάν δεχθεί επίθεση, θα θεωρήσει τις αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους ως νόμιμο στόχο.
Αυτά, σε περίπτωση που όντως υπάρχει σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας. Η σύγχρονη Ιστορία της Τουρκίας, βέβαια, είναι μια ανθολογία αμέτρητων τέτοιων σεναρίων, με τα οποία η Άγκυρα –η εκάστοτε– τροφοδοτεί τις μάζες των αδαών και των αγροίκων, πότε για να τις ελέγχει και πότε για να τους αποσπά την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα και τις αποτυχίες της ηγεσίας.
Έτσι και τώρα, μία από τις πιθανότητες είναι το σενάριο της εσωτερικής κατανάλωσης. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που σε ευαίσθητες συγκυρίες εμφανίζονται θεαματικές επιτυχίες, εντός ή εκτός εισαγωγικών, της ΜΙΤ και του υπόλοιπου Βαθέως Κράτους, οι οποίες έχουν να κάνουν με τη σύλληψη «εχθρών της χώρας». Έτσι, ο λαός μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Σε μια χώρα δε, στην οποία από απαλών ονύχων ο κόσμος ανατρέφεται με ό,τι πιο ακραίο σε εθνικισμό, αλλά και με μία πανίσχυρη μαζική ψύχωση των Σεβρών, ότι οι εχθροί του έθνους θέλουν να το διαλύσουν, τέτοια σενάρια είναι επιτυχίες πριν ακόμη τα επινοήσουν.
Ένα άλλο σενάριο είναι πως η Τουρκία στέλνει στο Ιράν ένα μήνυμα ότι τερματίζεται η όποια ανοχή σε ιρανικά δίκτυα επί του τουρκικού εδάφους. Η σχέση Τεχεράνης–Άγκυρας είναι η επιτομή της λυκοφιλίας, αλλά και στο Ιράν, όπως και σε άλλα κράτη και οργανώσεις που υποστηρίζουν την τρομοκρατία, η Τουρκία είναι λογικό ότι ανέχεται πράγματα με το κατάλληλο αντάλλαγμα, όταν βέβαια όσα προκύπτουν δεν επηρεάζουν άμεσα τα συμφέροντά της.
Σε τέτοιες, όμως, περιόδους τεράστιων αλλαγών δεν υπάρχουν συμφέροντα που μένουν ανεπηρέαστα. Και σίγουρα, ένα τρίτο σενάριο είναι πως, στην αντίστροφη λογική του πιο πάνω, οι Τούρκοι στέλνουν διαπιστευτήρια στην Ουάσινγκτον. Το Ιντσιρλίκ, λένε αυτά τα διαπιστευτήρια, όντας μια τόσο κρίσιμη βάση, έχει την απόλυτη προστασία του συμμάχου –εδώ πότε εντός και πότε εκτός εισαγωγικών– Τουρκία.
Η κίνηση μπορεί ακόμη να είναι ξεκαθάρισμα στάσης «ουδετερότητας». Στη λογική: είμαστε ενάντια στο χτύπημα κατά του Ιράν και στον πόλεμο, είμαστε σύμμαχοι στα υπόλοιπα με τη Δύση και, την ίδια ώρα, δεν θα ανεχτούμε τέτοια φαινόμενα και τέτοια δράση στο έδαφός μας. Ούτε με το ανάλογο, πολύ μεγάλο, αντάλλαγμα που την επιτρέπουμε, υπό τον έλεγχό μας, σε άλλες περιόδους.