Στη χώρα των αγέλαστων ανθρώπων

Η διεθνής είδηση της περασμένης βδομάδας ότι ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ-ουν, έχει επιλέξει τη 13χρονη κόρη του, Κιμ Τζου Ε, ως …διάδοχό του στην ηγεσία της χώρας, με «ταξίδεψε» σχεδόν 20 χρόνια πίσω στον μακρινό Μάρτη του 2007 όταν συμμετείχα εκ μέρους της Ένωσης Συντακτών Κύπρου σε διεθνή διάσκεψη για την ειρήνη και τη συμφιλίωση στην κορεατική χερσόνησο που είχαν οργανώσει στη Σεούλ οι Νοτιοκορεάτες δημοσιογράφοι. Ηγέτης της χώρας ήταν τότε ο Κιμ Γιονγκ-ιλ, πατέρας του Κιμ Γιονγκ-ουν, ο οποίος τον είχε ήδη επιλέξει ως διάδοχο του…
Οι περίπου 200 ξένοι δημοσιογράφοι που φιλοξενηθήκαμε στη νοτιοκορεατική πρωτεύουσα για 3-4 μέρες, είχαμε την ευκαιρία μιας σύντομης επίσκεψης στο έδαφος της Βόρειας Κορέας στη συνοριακή περιοχή του Όρους Κουμγκάνγκ, μόλις 60 χιλιόμετρα από τη Σεούλ. Είχε οργανωθεί και υλοποιηθεί με συνεννόηση των δύο κυβερνήσεων Νότιας και Βόρειας Κορέας που για ένα μικρό χρονικό διάστημα εκείνη την εποχή, είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους ένα φιλικό κλίμα προσέγγισης. Βέβαια, σύντομα μετά, αυτή η προσέγγιση έπαψε να υπάρχει καθώς επανήλθε η ακραία ρητορική μίσους και εχθρότητας του βορειοκορεατικού καθεστώτος.
Από τότε τίποτε δεν άλλαξε σε αυτή τη νεκρή χώρα που έχασε τη ψυχή της και που προσπαθεί να …θυμηθεί ότι είναι …ζωντανή βάζοντας στη διαπασών στα μεγάφωνα των στρατώνων, των αστυνομικών σταθμών, των σχολείων και των πολιτικών αναμορφωτηρίων της, τα αναχρονιστικά πατριωτικά εμβατήρια μιας ανύπαρκτης χαράς και μιας ψεύτικης ευτυχίας. Είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία που αναφέρονται στην ετήσια έκθεση 2025 του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για το σωματεμπόριο στον κόσμο που δημοσιοποιήθηκε τον Σεπτέμβρη 2025 ότι στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας 80-120 χιλιάδες αντιφρονούντες και οι οικογένειες τους κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας, ενώ ένας απροσδιόριστος αριθμός ατόμων κρατούνται σε άλλες μορφές εγκαταστάσεων φυλάκισης.
Μέσα από τα λεωφορεία που μας μετέφεραν στην ορεινή περιοχή Κουμγκάνγκ και αφού περάσαμε από εξονυχιστικούς ελέγχους των βλοσυρών Βορειοκορεατών στρατιωτών-ρομπότ, με σαφή απαγόρευση κατοχής φωτογραφικών ή κινηματογραφικών μηχανών, είδαμε εξαθλιωμένους χωρικούς που όργωναν την άκαρπη και μαύρη γη πίσω από πανάρχαια ξύλινα άροτρα, σκελετωμένα ζώα που βοσκούσαν στα άνυδρα χώματα – ένα αλλόκοτο τόπο δίπλα σε άσπρα γυμνά γρανιτένια βουνά και σε ατέλειωτες σειρές με ηλεκτροφόρα καλώδια και εκτεταμένα ναρκοπέδια…
Καταλήξαμε σε ένα πολιτιστικό κέντρο όπου παρακολουθήσαμε μια εκπληκτική παράσταση από την ακροβατική ομάδα Μοράνμπονγκ της βορειοκορεατικής πρωτεύουσας, Πιόνγκ-Γιανγκ. Ήταν ένα δίωρο απίστευτων ακροβατικών επιτεύξεων νεαρών καλλιτεχνών που από μικρά παιδιά εκπαιδεύονται σε μια σκληρή, σπαρακτική τελειότητα για να γίνουν η δήθεν χαρούμενη και ολόφωτη βιτρίνα ενός απάνθρωπου καθεστώτος…