Στη Γη που ευδοκιμεί η ανοησία

Ξημέρωσε ακόμα μια φορά, με τις ειδήσεις να φτάνουν από το Αμέρικα. Ο ξανθόμαλλος πλανητάρχης σε μια ακόμα περιστροφή του, σε ακόμα μια πιρουέτα του, έδωσε άλλες δέκα μέρες παράταση στους Ιρανούς, για να τελεσφορήσουν οι συνομιλίες, που μόνο ο ίδιος ξέρει με ποιον συνομιλεί! Θαυμαστικό βεβαίως, γιατί πραγματικά πιστεύω, πως μόνο ο Τραμπ θα έβρισκε φανταστικούς συνομιλητές! Και θα τους έδινε τη μια παράταση μετά την άλλη, για να συνθηκολογήσουν…
Ειλικρινά δεν ξέρω, τι άλλο να περιμένω από τον παππού Τραμπ. Θυμίζω το χθεσινό μου κείμενο, στο οποίο ομολογούσα, πως δεν τρέφω την παραμικρή συμπάθεια για το μουλάδικο καθεστώς. Το θεωρώ το πιο απάνθρωπο και σκοτεινό, που υπήρξε από καταβολής πολιτισμών… Φαίνεται όμως, πως η αμερικανική ηγεσία δεν ασχολήθηκε, ούτε μελέτησε στα σοβαρά, με ποιους έχει να κάνει… Με μια επίθεση εξολόθρευσε σχεδόν όλη την ηγεσία των μουλάδων, αλλά αυτοί απτόητοι γεννοβολούσαν νέους αρχηγούς. Τους καθάριζαν κι αυτούς, αλλά φαίνεται πως από τα έγκατα της Γης ξεφύτρωναν καινούργιοι… Και πύραυλοι, πολλοί πύραυλοι. Φαίνεται η μεγάλη αιματοχυσία ακόμα να αρχίσει... Οι τηλεοράσεις δείχνουν συνέχεια τους χάρτες τις περιοχής, σημειώνοντας από που θα κατεβούν και πως θα κινηθούν δεκάδες χιλιάδες πεζοναύτες των ΗΠΑ…Και οι πιο απαισιόδοξοι μιλούν για επανάληψη του Βιετνάμ, του Λάος και της Καμπότζης.
Σε ποιον κόσμο ζει ο Ν. Τραμπ; Είχε τον γαμπρό του - κτηματομεσίτη - αν δεν κάνω λάθος, κύριο διπλωμάτη και διαπραγματευτή… Στο επερχόμενο μακελειό ποιος θα επικρατήσει; Θυμήθηκα τον πλανήτη μας, που μαστίζεται από τους αρχομανείς θρησκευτικούς και άλλους αμπάλατους μανιακούς ηγέτες. Ναι θυμήθηκα τον Καρλ Σάγκαν και την μικρή ωχρή κηλίδα του, όπου με λίγες λέξεις περιγράφει το πεπρωμένο του πλανήτη και της ανθρωπότητας, που ζει πάνω του. Ο Καρλ Σαγκάν, Αμερικανός αστροφυσικός, έγραψε ένα μικρό ανεπανάληπτο κείμενο για τη Γη, το οποίο περιέγραφε μια φωτογραφία της. «Ωχρή μπλε κηλίδα», έτσι την ονόμασε, κι έγραψε μερικές αράδες για τη φωτογραφία, που όποιος τη διαβάσει πέφτει σε βαθιά μελαγχολία. «Ο πλανήτης μας, έγραψε, είναι ένα μοναχικό στίγμα στο αχανές κοσμικό σκοτάδι που μας περιβάλλει. Μέσα στην αφάνειά μας - μέσα σε όλη αυτή την απεραντοσύνη - δεν υπάρχει καμία ένδειξη, ότι κάποια βοήθεια θα καταφτάσει από αλλού, για να μας σώσει από τον εαυτό μας. Εναπόκειται σε μας.
Έχει ειπωθεί, ότι η αστρονομία προάγει την ταπεινοφροσύνη, και θα προσέθετα, χτίζει χαρακτήρες. Κατ' εμέ, πιθανότατα δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ανοησίας της ανθρώπινης έπαρσης, από αυτήν τη μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για εμένα, υπογραμμίζει την ευθύνη, που έχουμε, να συμπεριφερόμαστε ο ένας προς τον άλλο, και να διαφυλάσσουμε και να αγαπάμε αυτή την ωχρή κυανή κουκκίδα, το μόνο σπίτι που έχουμε ποτέ γνωρίσει».
Στη φωτογραφία μπορείτε να εντοπίσετε τη μικροσκοπική κηλίδα. Για να εντοπίσετε την ανοησία, πρέπει να ζείτε πάνω της…