To Queer Wave παρουσιάζει την ταίνια του Μιχἀλη Κακογιάννη
Το Queer Wave όπως αναφέρει σχετικό Δελτίο τύπου “στρέφει ξανά την προσοχή μας στην ταινία-σταθμό του Μιχάλη Κακογιάννη και προσκαλεί όσους μεγάλωσαν μαζί της, αλλά και όσους θα τη γνωρίσουν για πρώτη φορά, να την παρακολουθήσουν συγχρόνως σε τέσσερις επαρχίες – μέσα από μια φρέσκια queer ματιά.
Την Τρίτη 31 Μαρτίου στις 20:30 Λευκωσία, Λεμεσός, Λάρνακα και Πάφος συντονίζονται για μια συλλογική εμπειρία στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2026.
Εβδομήντα ένα χρόνια μετά η «Στέλλα» παραμένει επίκαιρη και μας καλεί να αναλογιστούμε τη σημασία των έμφυλων ρόλων στις κοινωνίες μας. Με τις θρυλικές πλέον συμμετοχές -μεταξύ άλλων- των Γιάννη Τσαρούχη, Μάνου Χατζιδάκι, Βασίλη Τσιτσάνη, Σοφίας Βέμπο, αλλά και της εμβληματικής Μελίνας Μερκούρη που ενσάρκωσε την επώνυμη πρωταγωνίστρια προτού εκτοξευθεί στη διεθνή φήμη, ο Λεμεσιανός σκηνοθέτης μας καλεί σε ένα ταξίδι κοινωνικής αμφισβήτησης που συντάραξε την κοινωνία της εποχής.
Η «Στέλλα» έγινε σύμβολο για τη χειραφέτηση της κάθε γυναίκας που επιθυμεί να ξεπεράσει τα όρια μιας πατριαρχικής κοινωνίας και να ορίσει η ίδια τα όρια του ερωτικού της πόθου και τη μοίρα της: μια τραγική φιγούρα τότε – τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα;
Πέρα από έναν απολογισμό της ιστορικής διαδρομής της έμφυλης αγωνίας, το Queer Wave στοχεύει μέσα από τη συγκεκριμένη δράση να αναδείξει μια αποσιωπημένη queer διάσταση του έργου του σκηνοθέτη.
Ο Κακογιάννης ο ίδιος ανέφερε: «Έζησα καλή ζωή, ασχέτως αν ποτέ δεν έκανα οικογένεια. Αγάπησα πλάσματα, που με μεγαλύτερη παραφορά αγάπησαν εμένα, έσπασα συχνά τις ερωτικές συμβάσεις, που η τρέχουσα ηθική επέβαλλε. Αγάπησα πολύ περισσότερο, ωστόσο, τη δουλειά μου». Εξάλλου, από μόνη της η επιλογή του να βάλει στο επίκεντρο του έργου του δυναμικές γυναικείες φιγούρες τότε αποτελεί αξιοσημείωτη απόκλιση από τις συμβάσεις της εποχής του: την «Στέλλα» (1955) ακολούθησαν η «Ηλέκτρα» (1962), η «Ιφιγένεια» (1977) και οι «Τρωάδες» (1971). Στον «Αλέξη Ζορμπά» (1964) η τρυφερότητα μεταξύ των δύο ανδρών πρωταγωνιστών συχνά τείνει να ξεπεράσει τα όρια του πλατωνικού, ενώ και αργότερα ο Κακογιάννης θα γινόταν ο πρώτος Κύπριος (και συγκεκριμένα Λεμεσιανός) δημιουργός που θα συμπεριλάμβανε (αδέξια, ίσως, για τα σημερινά δεδομένα) έναν ομοφυλόφιλο πρωταγωνιστή και μέλη της τρανς κοινότητας στην ταινία του «Πάνω, Κάτω και Πλαγίως» (1992).
Αυτή η προβολή της «Στέλλας» έρχεται, έτσι, να επανατοποθετήσει το έργο του Κακογιάννη μέσα σε ένα πλαίσιο σύγχρονου διαλόγου, φωτίζοντας πτυχές του που παραμένουν ουσιαστικές, επίκαιρες και πολιτικά ζωντανές.”
Προβολές
Τρίτη 31 Μαρτίου στις 20:30
Λευκωσία: Θέατρο Πάνθεον
Λεμεσός: Θέατρο Ριάλτο
Λάρνακα: Πολυδύναμο Κέντρο Λευκάρων (είσοδος ελεύθερη)
Πάφος: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (είσοδος ελεύθερη)
ΣΤΕΛΛΑ – Τέσσερις Πόλεις, Μία Οθόνη
Το Queer Wave παρουσιάζει την ταινία «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη σε ταυτόχρονη προβολή σε Λευκωσία, Λεμεσό, Λάρνακα και Πάφο την Τρίτη 31 Μαρτίου. Η προβολή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Προγράμματος της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2026 και στοχεύει στην ανάδειξη της διαχρονικής σημασίας της ταινίας και των έμφυλων ρόλων. Η «Στέλλα», ένα έργο που κυκλοφόρησε πριν από 71 χρόνια, παραμένει επίκαιρη και προκαλεί προβληματισμό σχετικά με τη χειραφέτηση των γυναικών και την αμφισβήτηση των πατριαρχικών κοινωνικών δομών. Η ταινία χαρακτηρίζεται από τις εμβληματικές συμμετοχές ηθοποιών και καλλιτεχνών όπως η Μελίνα Μερκούρη, ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Μάνος Χατζιδάκις. Το Queer Wave επιδιώκει να αναδείξει μια λιγότερο γνωστή queer διάσταση στο έργο του Κακογιάννη, υπογραμμίζοντας την πρόοδό του στην απεικόνιση δυναμικών γυναικείων χαρακτήρων και την υπαινικτική παρουσία queer θεμάτων σε άλλες ταινίες του, όπως ο «Αλέξης Ζορμπάς» και το «Πάνω, Κάτω και Πλαγίως». Ο ίδιος ο Κακογιάννης είχε εκφράσει την ανοιχτότητα του σε σχέση με τις ερωτικές συμβάσεις και την αγάπη του για τη δημιουργία. Η προβολή της «Στέλλας» αποτελεί μια ευκαιρία να επαναξιολογηθεί το έργο του Κακογιάννη μέσα από ένα σύγχρονο, queer πρίσμα, αναδεικνύοντας πτυχές που παραμένουν ουσιαστικές και πολιτικά ζωντανές.
