Πώς αξιοποιούμε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα;

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η Κύπρος, χωρίς να το επιδιώξει, βρέθηκε στο κέντρο του κυκλώνα. Η θαλάσσια περιοχή μας γέμισε από κάθε είδους πολεμικές ναυτικές δυνάμεις με μιαν άνευ προηγουμένου κινητοποίηση των πιο ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών: Αεροπλανοφόρα, υπερσύχρονες φρεγάτες με αντιπυραυλικά συστήματα που μας προσφέρουν μιαν αντιπυραυλική ομπρέλα γιατί η Κύπρος λόγω γεωγραφίας βρίσκεται στο επίκεντρο των γεγονότων. Θα ήταν ευχής έργον εάν όλες αυτές οι δυνάμεις (Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία) συγκεντρώνονταν μετά από ενιαία απόφαση κάποιου ευρωπαϊκού οργάνου όπως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που θα σήμαινε πολιτική βούληση της ΕΕ να συνδράμει ένα κράτος μέλος όπως είναι η Κύπρος σε περίπτωση που απειλείται ή κινδυνεύει από τρίτη χώρα. Θα ήταν σαφής ένδειξη ότι η πολιτική της ΕΕ στρέφεται αποφασιστικά υπέρ της Κύπρου όπως ήταν για έναν και πλέον χρόνο η επιδιωκόμενη εξωτερική πολιτική της ΚΔ. Όμως δεν είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση. Κάθε χώρα, με εξαίρεση την Ελλάδα, έχει διαφορετικά κίνητρα και διαφορετικά συμφέροντα για να βρίσκεται στην περιοχή και αυτά συγκλίνουν προς την Κύπρο λόγω της θέσης της.
Η επίσκεψη στην Πάφο των Μακρόν και Μητσοτάκη, πέραν του έντονου συμβολισμού, αποτελεί κίνηση υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας αφού εκφράζει στην πράξη την αλληλεγγύη των δύο χωρών προς την ΚΔ, ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας του λαού και στέλλεται το μήνυμα ότι «είμαστε παρόντες».
Η Ελλάδα μάς στηρίζει για λόγους εθνικούς, αδελφικούς, είναι η μητέρα πατρίδα, μας ενώνουν γλώσσα, Ιστορία, πολιτισμός αλλά έχει και ιστορικές ευθύνες. Ακόμη ας μην ξεχνάμε ότι έχει και συμβατικές υποχρεώσεις απέναντί μας. Εκτιμάται ότι έτσι θα ακυρωθεί η φράση του Καραμανλή το ’74 «Η Κύπρος κείται μακράν» που ακόμη μας στοιχειώνει, ενώ Δένδιας και Μητσοτάκης βεβαιώνουν ότι «Η Κύπρος κείται πλησίον». Και αυτό λέχθηκε με πανηγυρικό ύφος, σκόρπισε ρίγη ενθουσιασμού και έκανε τους απανταχού εθνικόφρονες να μονοπωλούν για ακόμη μια φορά τον πατριωτισμό. Όλους μάς χαροποίησε η άφιξη των ελληνικών φρεγατών και αεροπλάνων. Χαιρετίζουμε την παρουσία των τεσσάρων αεροσκαφών, της φρεγάτας «Ψαρά» και του υπερόπλου «Κίμων» που μας γεμίζεουν σιγουριά και μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια.
Πέραν τούτων η Ελλάδα προτίθεται να προωθήσει την αμυντική της βιομηχανία δεδομένου του δοκιμασμένου επί του πεδίου του αντι-ντρόουν συστήματος «Κένταυρος» στον πόλεμο με τους Χούθι. Γνωρίζουμε βέβαια από τη χρονολογική σειρά που έλαβαν χώρα τα γεγονότα ότι η απόφαση για βοήθεια της Κύπρου ήταν του ελληνικού ΚΥΣΕΑ και ότι μέχρι τότε δεν είχε καμία γνώση ο ΠτΔ αλλά η ουσία παραμένει η ίδια.
Η άποψη της στήλης είναι ότι για τη Γαλλία και τον Πρόεδρο Μακρόν η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο τούς προσφέρει την ευκαιρία να αναπτύξουν τον ηγεμονικό τους ρόλο. Δεν πιστεύω ότι η μεταφορά του αεροπλανοφόρου «Ντε Γκολ» έγινε μόνο χάριν των φιλικών κυπρογαλλικών σχέσεων. Η Γαλλία είναι το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που διαθέτει πλήρη στρατιωτική δύναμη, πυρηνικά όπλα, αεράμυνα και, κυρίως, αμυντική βιομηχανία. Όλα αυτά της προσδίδουν συγκριτικό πλεονέκτημα για να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη και οι κινήσεις του Προέδρου της δεν το κρύβουν.
Ο πόλεμος στην περιοχή και η συγκέντρωση τόσων ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων αναδεικνύουν την καίρια σημασία της θέσης της Κύπρου στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Μπορεί να μην κατέπλευσαν στα νερά μας με βάση οργανωμένο ευρωπαϊκό πλάνο, ωστόσο αυτό δεν μειώνει τον στρατηγικό ρόλο της Κύπρου που, αν αξιοποιηθεί σωστά, μπορεί να αποβεί υπέρ των εθνικών μας δικαίων. Μπορούμε να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση.
Ο πόλεμος είναι μια πραγματικότητα, πολύ πέραν της θέλησής μας, και δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε. Το ίδιο ισχύει και για τις βρετανικές βάσεις που, όπως είδαμε, δεν ζητούν την άδειά μας να τις χρησιμοποιήσουν παρ' όλα τα περί του αντιθέτου νομικά επιχειρήματα που προβάλλουμε και μας έχουν εμπλέξει ακούσια στο πρόβλημα. Η κρίση είναι δεδομένη αλλά μας προσφέρει ευκαιρίες και δυνατότητες. Με σωστούς χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα που τώρα μας παρουσιάζονται.