Προσήλωση στο στόχο και όχι στη μέθοδο

Του
Τάσου Περδίου
Εν αναμονή της παρουσίασης της μελέτης του ελληνικού υπερταμείου για το λιμάνι και τη μαρίνα Λάρνακας, αυτό που θα πρέπει να κάνουν πρωτίστως οι τοπικές Αρχές είναι να προσηλωθούν στον στόχο. Μπορεί να έχει καταντήσει ανέκδοτο, με δεδομένα όλα όσα έχουν γίνει ή, καλύτερα, δεν έχουν γίνει, αλλά ο στόχος ήταν και παραμένει πάντα ένας: να αποκτήσει η πόλη σύγχρονο λιμάνι που να αποτελεί οικονομικό πνεύμονα και σύγχρονη μαρίνα. Αν αυτό θα γίνει με ξεχωριστές αναπτύξεις ή με ενιαία ανάπτυξη, δεν είχε ποτέ την καθοριστική σημασία, αφού πρόκειται απλώς για μέθοδο για να φτάσεις στο στόχο.
Η δουλειά του Δήμου και της Επιτροπής Ανάπτυξης τώρα δεν είναι να τσακώνονται μεταξύ τους για να αυτοδικαιωθεί μια εταιρεία που, στην πράξη, αποδείχθηκε παντελώς αναξιόπιστη και για δύο ολόκληρα χρόνια δεν μπήκε στον κόπο να αλλάξει καν τις βίδες στην αποβάθρα της μαρίνας. Αν θα φύγουμε από την ενιαία ανάπτυξη, όπως προτείνει η νέα μελέτη, να φύγουμε. Αλλά η πόλη πρέπει να απαιτήσει από την κυβέρνηση, που έχει την ευθύνη, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να μας πει πότε θα προκηρυχθούν προσφορές ή εκδήλωση ενδιαφέροντος, πότε λήγει η προθεσμία αυτών των προσφορών, πότε θα ξεκινήσουν τα έργα και πότε θα ολοκληρωθούν. Η πόλη έχει σοβαρότερα θέματα να χειριστεί από την ανάσταση ενός φαντάσματος του παρελθόντος.
Αν το λιμάνι αναπτυχθεί από ιδιώτες, όπως φαίνεται, θα πρέπει να δουν εκείνοι που πρέπει τι θα γίνει με το πλαφόν στο εμπόριο, που μας φόρτωσαν ο Μάριος Δημητριάδης και ο Νίκος Αναστασιάδης και έκαναν το λιμάνι να μοιάζει με φεράρι με κόφτη που δεν μπορεί να προσπεράσει Mitsubishi διπλοκάμπινο. Αν το έχουμε ξεχάσει, στο λιμάνι Λάρνακας ισχύει πλαφόν στο εμπόριο, το οποίο δεν μπορεί να ξεπεράσει τις 900 χιλιάδες τόνους γενικού φορτίου το χρόνο και, με αυτά τα δεδομένα, δεν ξέρω ποιος σοβαρός επενδυτής θα ασχοληθεί με το λιμάνι της Λάρνακας.
Αυτά είναι τα θέματα που πρέπει να απασχολούν την πόλη τώρα και όχι η εσωστρέφεια και η εμμονικότητα κάποιων, που έχουν καταντήσει γραφικοί.
Η πόλη χρειάζεται ένα σύγχρονο λιμάνι, στο οποίο να διεξάγεται ελεύθερα το εμπόριο και να παράγεται πλούτος χωρίς περιορισμούς, και χρειάζεται επίσης σύγχρονη μαρίνα που να συνάδει με την τοποθεσία της, δίπλα στις Φοινικούδες, και με μια πόλη που θέλει να λέγεται τουριστικός προορισμός. Το πώς θα γίνουν αυτά, εδώ που φτάσαμε και έτσι όπως τα έχουν χειριστεί εκείνοι που τα έχουν χειριστεί, έχει δευτερεύουσα σημασία.