Ποιοι έλαβαν τα φετινά βραβεία «Ουράνιος Ιωαννίδης» - Μηνύματα για τον αθλητισμό έστειλε η Αννίτα Δημητρίου

Τιμάμε τη διαδρομή ανθρώπων που μετέφεραν τη φλόγα και τις αξίες του Ολυμπισμού σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Αυτούς τους αναδεικνύουμε ως Δημοκρατικός Συναγερμός, για το συνολικό τους έργο, την αθλητική και κοινωνική τους δράση και προσφορά, επεσήμανε η πρόεδρος κ. Αννίτα Δημητρίου μιλώντας χτες στην απονομή των βραβείων «Ουράνιος Ιωαννίδης» της Γραμματείας Αθλητισμού του ΔΗΣΥ.
Τα βραβεία «Ουράνιος Ιωαννίδης» έχουν πλέον καταστεί θεσμός, πέραν από φόρος τιμής για έναν άνθρωπο που έδωσε τα μέγιστα στον χώρο. Όπως σημείωσε η κ. Δημητρίου ο Ουράνιος Ιωαννίδης ενέπνεε, καθοδηγούσε, δίδασκε με το παράδειγμά του, ανοίγοντας δρόμους από όπου και εάν πέρασε.
Σε αυτό το πλαίσιο τιμήθηκαν φέτος η Άντρη Αβραάμ, η Έλενα Βασιλείου, ο Κώστας Σχίζας και ο Χαράλαμπος Λόττας. Επιπρόσθετα τιμήθηκαν η Μαρία Αριστοτέλους που με το ταλέντο της και με τη θέληση για ζωή ενέπνευσε ανθρώπους πέρα από τον αθλητισμό, η Μαριάννα Ζαχαριάδη που κατέκτησε κορυφές με τα χρώματα της Κύπρου και μέσα από τη μάχη ζωής που έδωσε δίδαξε τι σημαίνει δύναμη ψυχής και ο Γιώργος Δημητρίου που υπηρέτησε τον τόπο και τον αθλητισμό με συνέπεια, ήθος και αγάπη.
Στην ομιλία της η κ. Δημητρίου, αφού εξήρε τη Γραμματεία Αθλητισμού για το σύνολο των δράσεών της, υπογράμμισε ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο η στιγμή της δόξας. Είναι όλα όσα προηγούνται και όλα όσα έπονται. Είναι το πείσμα να ξυπνά ο αθλητής την επόμενη μέρα έτοιμος να ξεκινήσει και πάλι από την αρχή.
Τα βραβεία Ουράνιου Ιωαννίδη, κατέληξε η κ. Δημητρίου, είναι μια υπενθύμιση και μια προειδοποίηση, ταυτόχρονα. Για το τι αξίζει να υπερασπιστούμε. Και για το πού κινδυνεύουμε να καταλήξουμε, αν ξεχάσουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε.
Αυτούσια η ομιλία της προέδρου του ΔΗΣΥ:
Αγαπητοί συνάδελφοι /συναδέλφισσες
Αξιωματούχοι του Δημοκρατικού Συναγερμού
Πρόεδρε και Μέλη της Γραμματείας Αθλητισμού
Αγαπητοί μας τιμώμενοι και τιμώμενες
η
Κυρίες και Κύριοι
Φίλες και Φίλοι
Ο αθλητισμός μάς μαθαίνει να αγωνιζόμαστε σκληρά, με σεβασμό, με επιμονή, με πίστη στον στόχο. Να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε. Να συνεχίζουμε όταν έχουμε φτάσει στα όρια μας, Μας μαθαίνει την αληθινή νίκη. Όχι την πρόσκαιρη.
Όταν αυτή η στάση ζωής ξεφεύγει από τα στάδια και συναντάει την κοινωνία τότε όλα αποκτούν ουσιαστικότερο νόημα. Μαθαίνουμε να κοιτάμε γύρω μας, να απλώνουμε χέρι βοήθειας, να μην μένουμε μόνοι στην επιτυχία… Και τότε είναι που οι νίκες χωράνε σε πράξεις και γίνονται βαθύ αποτύπωμα.
Αυτή τη διαδρομή τιμάμε απόψε. Τη διαδρομή ανθρώπων που μετέφεραν τη «φλόγα» και τις αξίες του ολυμπισμού σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Αυτούς τους ανθρώπους είναι που ξεχωρίζουμε και αναδεικνύουμε ως Δημοκρατικός Συναγερμός, για το συνολικό τους έργο, την αθλητική και κοινωνική τους δράση και προσφορά.
Γι’ αυτό άλλωστε τα αποψινά βραβεία κουβαλούν ένα βαρύ ονοματεπώνυμο. Και δεν θα μπορούσε να είναι άλλο βέβαια από αυτό του Ουράνιου Ιωαννίδη. Του ανθρώπου που απέδειξε στην πράξη πως η αριστεία δεν είναι προσωπικό τρόπαιο μα συλλογικό κέρδος. Που έγινε η προσωποποίηση της φράσης «πάντα μπροστά». Μπροστά σε ιδέες, σε ευθύνες, σε αγώνες για τη ζωή αλλά και για τον τόπο.
Ψυχή δοσμένη στην πατρίδα. Μεγαλωμένος στη Νεάπολη, μια συνοικία που σφυρηλάτησε τον χαρακτήρα και τις αξίες του. Μαθητής ακόμη, αγωνίστηκε για την ελευθερία, συμμετέχοντας στον αγώνα της ΕΟΚΑ με την άδολη αγάπη για τον ελληνισμό και την Κύπρο να καθορίζει κάθε του βήμα.
Όλη του η ζωή άρρηκτα δεμένη με τον αθλητισμό. Αθλητής στίβου, ποδοσφαιριστής και αθλητικός παράγοντας, αφιέρωσε δεκαετίες στην προώθηση του αθλητισμού στον τόπο μας. Απ’ τα σωματεία της Νεάπολης μέχρι την Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή. Μετά την τουρκική εισβολή, στάθηκε απ’ τους πρωτεργάτες που ανέστησαν ξανά τον αθλητισμό. Και μέσα σε έξι χρόνια οδήγησαν την Κύπρο στους Ολυμπιακούς του 1980. (Αυτά τα γνωρίζει από πρώτο χέρι ο αγαπημένος μας Κώστας Παπακώστας που ήταν και ο σημαιοφόρος της αποστολής).
Και πίσω απ’ την έδρα όμως ανεξίτηλη η σφραγίδα του. Καθηγητής, ακαδημαϊκός, μα πάνω από όλα αληθινός δάσκαλος, καθοδήγησε γενιές μαθητών και φοιτητών με ζεστασιά, γνώση και αφοσίωση. Ήταν εκείνος που οι μαθητές αγαπούσαν όχι γιατί τους χαριζόταν, αλλά γιατί τους ενέπνεε. Γιατί τους έδινε κίνητρα, τους έδειχνε πως μπορούν να γίνουν καλύτεροι, πως ο πήχης μπορεί να μπει λίγο ψηλότερα από όσο νομίζουν.
Στην πολιτική υπηρέτησε με ήθος, συνέπεια και σύγχρονο πνεύμα, από Βουλευτής και Αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού μέχρι Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού. Στενός συνεργάτης του Γλαύκου Κληρίδη. Οι αποφάσεις του είχαν πάντα στόχο το κοινό καλό, την πρόοδο και την ενίσχυση των νέων. Μεταρρύθμισε την παιδεία, έθεσε τα θεμέλια για ολοήμερα σχολεία, ιδιωτικά πανεπιστήμια και υποτροφίες, ενώ η επιστημονική του κατάρτιση και η οργανωτική του ικανότητα άνοιξαν νέους ορίζοντες για την εκπαίδευση στην Κύπρο.
Ο Ουράνιος Ιωαννίδης ήταν οραματιστής, δημιουργικός, ανθρώπινος. Ενέπνεε, καθοδηγούσε, δίδασκε με το παράδειγμά του. Ανοίγοντας δρόμους από όπου και εάν πέρασε. Από εκείνες τις σπάνιες προσωπικότητες που δεν χωράνε σε μία μόνο ιδιότητα, άφησε πίσω του μια ανεξάντλητη παρακαταθήκη προσφοράς, αξιών και κατακτήσεων που ξεπερνάει τα όρια του χρόνου. Η σκυτάλη της αριστείας λοιπόν δικαίως περνάει στους ανθρώπους που τιμούμε απόψε.
Εμβληματική μορφή του κυπριακού αθλητισμού η Άντρη Αβραάμ όχι μόνο για τις μεγάλες αποστάσεις που διένυσε, αλλά και για τους δρόμους που άνοιξε. Γεννημένη στην Αμμόχωστο το 1963, ξεχώρισε από τα γυμνασιακά της χρόνια, κατακτώντας νωρίς το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανωμάλου Δρόμου και θέση στην Εθνική Ελλάδος. Από το 1977 έως το 1992 κυριάρχησε στον στίβο, από τα 800μ έως τον Μαραθώνιο, ενώ κατέχει μέχρι σήμερα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 400μ εμπόδια κορασίδων. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ και της Βαρκελώνης, υπήρξε σημαιοφόρος και ενέπνευσε γενιές αθλητριών. Σήμερα, ως Βοηθός Διευθύντρια Φυσικής Αγωγής, συνεχίζει να υπηρετεί τις αξίες του αθλητισμού.
Η Έλενα Βασιλείου ανήκει στους ανθρώπους που συνέδεσαν τη γνώση με το όραμα και μετέτρεψαν την αγάπη τους για τον αθλητισμό σε έργο με διάρκεια. Απόφοιτη του ΤΕΦΑΑ Αθηνών, έζησε τον παλμό της καλαθοσφαίρισης ως ενεργό μέλος της γυναικείας ομάδας Παλαιού Φαλήρου. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στην Αθήνα ως υπεύθυνη Αθλητικού Κέντρου και εκπαιδευτικός, χωρίς να απομακρυνθεί ποτέ από το παρκέ. Η επιστροφή της στην Κύπρο υπήρξε καθοριστική, καθώς έθεσε τα θεμέλια της γυναικείας καλαθοσφαίρισης, συμβάλλοντας στη δημιουργία του πρώτου Παγκύπριου Πρωταθλήματος και της πρώτης Εθνικής Ομάδας Γυναικών. Σήμερα συνεχίζει να εμπνέει μέσα από τις Ακαδημίες του Κεραυνού Στροβόλου.
Η ήρεμη δύναμη και η ουσιαστική προσφορά χαρακτηρίζουν τη διαδρομή του ιατρού Κώστα Σχίζα, μια πορεία τεσσάρων και πλέον δεκαετιών στην ιατρική και τον αθλητισμό. Με αφετηρία την παθολογία και φυσική εξέλιξη την αθλητιατρική, υπηρέτησε τον ασθενή και τον αθλητή σε όλα τα επίπεδα, από το ιατρείο έως τις κορυφαίες διεθνείς διοργανώσεις, συμμετέχοντας ως συνοδός ιατρός σε Ολυμπιακούς, Μεσογειακούς, Κοινοπολιτειακούς και Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης. Ως ιδρυτικό στέλεχος της Αθλητιατρικής Εταιρείας Κύπρου συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία θεμελιωδών δομών, ενώ η μακρά και πολυδιάστατη σχέση του με το ΑΠΟΕΛ τον βρήκε να υπηρετεί με ήθος, συνέπεια και μέτρο, αφήνοντας έργο με διάρκεια.
Η ζωή του Στρατηγού Χαράλαμπου Λόττα κινήθηκε σε δύο παράλληλους άξονες: την προσφορά στην πατρίδα και την αφοσίωση στον αθλητισμό. Γεννημένος στον Άγιο Δομέτιο, διακρίθηκε ως ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ και της ΕΝΑΔ, την οποία υπηρέτησε και ως προπονητής και διοικητικός ηγέτης. Παράλληλα, υπήρξε παρών σε κάθε κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου, ως αγωνιστής της ΕΟΚΑ, διοικητής εθελοντών το 1963, στο πεδίο της μάχης και τραυματίας κατά την εισβολή του 1974. Η στρατιωτική του πορεία κορυφώθηκε με την αφυπηρέτησή του ως Διοικητής Τεθωρακισμένων με τον βαθμό του Αντιστράτηγου. Στον αθλητικό διοικητικό χώρο άφησε ισχυρό αποτύπωμα, με πολυετή προσφορά στην Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή και σε διεθνείς οργανισμούς, υπηρετώντας με συνέπεια τις αξίες και το fair play του αθλητισμού.
Με βαθιά συγκίνηση, τιμούμε απόψε και τρεις ανθρώπους που μπορεί να μην βρίσκονται πια ανάμεσά μας, όμως η παρουσία τους παραμένει ζωντανή μέσα απ’ το έργο που άφησαν με το παράδειγμά τους. Τη Μαρία Αριστοτέλους, το φωτεινό κορίτσι που με το ταλέντο της πέταξε ψηλά και με τη θέληση για ζωή, την αλήθεια και τη γενναιότητά της ενέπνευσε ανθρώπους πολύ πέρα από τον αθλητισμό. Τη Μαριάννα Ζαχαριάδη, που κατέκτησε κορυφές με τα χρώματα της Κύπρου και μέσα από τη μάχη ζωής που έδωσε δίδαξε τι σημαίνει δύναμη ψυχής και αξιοπρέπεια. Τον Γιώργο Δημητρίου, που υπηρέτησε τον τόπο του και τον αθλητισμό με συνέπεια, ήθος και αγάπη. Τρεις διαδρομές που αποδεικνύουν ότι το αποτύπωμα ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τον χρόνο, αλλά με το φως που αφήνει πίσω του.
Φίλες και φίλοι
Σε αυτό το σημείο θέλω να συγχαρώ θερμά και να ευχαριστήσω από καρδιάς τη Γραμματεία Αθλητισμού του Δημοκρατικού Συναγερμού για τις πρωτοβουλίες, την πολύπλευρη δράση και το έργο της που δεν σταματάει ασφαλώς στα αποψινά βραβεία. Θέλουμε έναν αθλητισμό που να αναπτύσσεται συνεχώς και να εμπνέει. Θέλουμε να δίνουμε στους αθλητές και αθλήτριες μας τις ευκαιρίες που αξίζουν, να τους στηρίζουμε όχι μόνο όταν φτάνουν στην κορυφή, αλλά και στη διαδρομή τους προς αυτήν. Θέλουμε να είμαστε δίπλα σε όλους εκείνους και εκείνες που καθημερινά αγωνίζονται, παλεύουν, προσπαθούν για το καλύτερο.
Αν και αυτονόητα όλα αυτά σήμερα δεν είναι καθόλου δεδομένα. Και αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη μας ανησυχία και αγωνία. Ότι δυστυχώς απομακρυνόμαστε από τη σοβαρότητα, το ανοιχτό πνεύμα, τον ορθολογισμό που ενσάρκωνε ο Ουράνιος Ιωαννίδης. Αξίες που ήταν προϋπόθεση για να πάει ο τόπος μπροστά.
Αντί να εμπνεόμαστε από τέτοια πρότυπα, από τον Ουράνιο, από τον Γλαύκο Κληρίδη, από ανθρώπους που υπηρέτησαν την πολιτική με ευθύνη και μέτρο βλέπουμε την πολιτική ζωή να υποβαθμίζεται. Να γλιστρά σε έναν λόγο τοξικό, ακραίο, μη παραγωγικό. Σε ένα κλίμα λασπολογίας και εύκολων κραυγών, που δεν ενώνει, δεν πείθει, δεν κτίζει. Και κυρίως, δεν υπηρετεί το καλώς νοούμενο συμφέρον του τόπου.
Τα βραβεία Ουράνιου Ιωαννίδη είναι μια υπενθύμιση και μια προειδοποίηση, ταυτόχρονα. Για το τι αξίζει να υπερασπιστούμε. Και για το πού κινδυνεύουμε να καταλήξουμε, αν ξεχάσουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε. Γιατί τελικά, αυτό που διακυβεύεται δεν είναι η ποιότητα του δημόσιου λόγου, αλλά η ίδια η πορεία και το μέλλον του τόπου μας.
Σας ευχαριστώ