Ποιοι έβαλαν την Κύπρο στο επίκεντρο της κρίσης;

Μα είναι οι ελληνικές φρεγάτες και τα F16, που έβαλαν την Κύπρο στο επίκεντρο της κρίσης; Έτσι γράφουν οι φωστήρες. Κατηγορώντας τον Πρόεδρο που ζήτησε από συμμάχους κάλυψη από τις πιθανές επιθέσεις.
Μάλλον, τους έφαγε το μυαλό το σαράκι του εθνομηδενισμού. Ζήτησε βοήθεια διότι η απειλή είναι υπαρκτή, όχι μόνο επειδή ήδη δέχτηκαν επίθεση οι βρετανικές βάσεις, αλλά και επειδή οι Ιρανοί απειλούν την Κύπρο με εντατικοποίηση πυραυλικών επιθέσεων. Ήδη από τον Ιούνιο του 2024 ο ηγέτης της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα απείλησε την Κύπρο, ότι θα την στοχοποιήσει. «Η Κύπρος θα είναι επίσης μέρος αυτού του πολέμου», έλεγε, εάν ανοίξει τα αεροδρόμια και τις βάσεις της στις ισραηλινές δυνάμεις.
Ο Νασράλα εξοντώθηκε από τους Ισραηλινούς αλλά τα παραπούλια του υπάρχουν και είναι αυτοί που έκαναν την Κυριακή την επίθεση στις βάσεις. Αλλά και οι Ιρανοί απείλησαν εκ νέου την Κύπρο με πυραυλικές επιθέσεις κατά των βάσεων.
Το γεγονός, λοιπόν, είναι ότι η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης, όχι επειδή το επιδιώκει αλλά επειδή εκεί την τοποθέτησαν οι ισλαμοφασίστες. Οι οποίοι φυσικά, δεν επηρεάστηκαν μόνο επειδή ανέπτυξε ισχυρές σχέσεις με το Ισραήλ, αλλά και επειδή έχουν οι ίδιοι ισχυρές σχέσεις με τους ισλαμοφασίστες της Άγκυρας. Επομένως ήταν αναμενόμενη η στοχοποίηση.
Τίθενται τώρα ερωτήματα: Γιατί να αναπτυχθούν σχέσεις με το Ισραήλ; Γιατί να ενισχυθούν σχέσεις με τις ΗΠΑ; Είναι λανθασμένη αυτή η πολιτική; Ο καθένας απαντά σε αυτά με προσωπικά του κριτήρια και αντιλήψεις. Αλλά, αν οι απειλές κατά της Κύπρου οφείλονται στη συμμαχία της με το Ισραήλ, πρέπει να απαντηθούν κι άλλα ερωτήματα για να βρούμε άκρη: Όλες οι άλλες χώρες του αραβικού κόσμου, δέχονται πυραυλικές επιθέσεις από το Ιράν, επειδή είναι συμμαχικές του Ισραήλ; Ούτε κατά διάνοια. Υπάρχουν άλλοι λόγοι, αλλά όχι αυτός.
Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που απειλούνται οι βάσεις και κατά συνέπεια η Κύπρος, όταν υπάρχει κάποια κρίση στην περιοχή. Αυτή τη φορά, όμως, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος αφού προέρχεται από φανατικούς τρομοκράτες, που χτυπούν σε όλες τις χώρες της περιοχής. Ακόμα και στην Τουρκία, που τους έχει υπό την προστασία της. Αλλά, αυτό θα έπρεπε να αποτρέπει την κυπριακή κυβέρνηση να αναπτύσσει την εξωτερική της πολιτική, μαζί με την Ελλάδα; Μια εξωτερική πολιτική, που για πρώτη φορά είχε σοβαρά αποτελέσματα προς όφελος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδίως από τους Αμερικάνους (και το εβραϊκό λόμπι), να μην τα ξαναλέμε, αλλά και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που την έφεραν και κοντύτερα σε αραβικά κράτη.
Έχοντας, λοιπόν, ως δεδομένο ότι βρέθηκε σήμερα υπό απειλή, έστω και λόγω αυτής της εξωτερικής πολιτικής (που είναι η μισή αλήθεια) αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι εάν αυτή η εξωτερική πολιτική έχει αποτέλεσμα και σε ό,τι αφορά την ανάγκη προστασίας της σε ώρες κινδύνου, όπως αυτές που βιώνουμε. Ακόμα και μόνο η ελληνική και η γαλλική ανταπόκριση στη βοήθεια, που ζήτησε ο Πρόεδρος, προκαλεί ανακούφιση. Δείχνει ότι έγινε προεργασία, ότι οι στρατηγικές συνεργασίες δεν είναι κούφια λόγια. Κι αυτό πιστώνεται στον Πρόεδρο και στον υπουργό Εξωτερικών, ας μην τα μηδενίζουμε όλα.
Φαντάσου να περιμέναμε τους Βρετανούς! Που ένα πλοίο είπαν ότι θα στείλουν για προστασία των βάσεων (των βάσεων, ούτε καν των γειτονικών τους χωριών) κι αυτό θα ξεκινήσει να έρχεται την άλλη βδομάδα! Να πάρουμε τα μέτρα μας να μην έρθει καθόλου, λέω εγώ, διότι υπάρχει κίνδυνος να έρθει και να μην φεύγει. Εγγλέζοι είναι αυτοί.