Πλούσιες εξαγγελίες, φτωχά αποτελέσματα

Η ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας για τον ετήσιο προγραμματισμό του 2026 ήταν η επίσημη πρώτη εφ’ όλης της ύλης πολιτική του εμφάνιση μετά το βίντεο-gate και τις σοβαρές αποκαλύψεις για τον μηχανισμό θεσμικής διαπλοκής και διαφθοράς με επίκεντρο το Προεδρικό και στενούς του συνεργάτες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η κοινωνία ανέμενε πρώτα απ’ όλα αναγνώριση της σοβαρής θεσμικής εκτροπής και της ζημιάς που υπέστησαν οι θεσμοί και το κράτος δικαίου και συνακόλουθα ανάληψη πολιτικής ευθύνης για όσα εξέθεσαν για ακόμη μια φορά τη χώρα διεθνώς.
Αντί αυτού, ο Πρόεδρος επέλεξε να μιλήσει ξανά για διαφάνεια και λογοδοσία. Την ίδια στιγμή όμως στιγμή που επικαλέστηκε ξανά τη διαφάνεια, η κυβέρνηση αρνείται να παραδώσει στη Βουλή στοιχεία για τις επιχειρήσεις που χρηματοδότησαν το ταμείο της συζύγου του Προέδρου. Έτσι αντιλαμβάνεται τη λογοδοσία στην πράξη. Με άρνηση ελέγχου, διαφάνειας και με θεσμική συγκάλυψη.
Περαιτέρω, ο Πρόεδρος δεν μας είπε τίποτα αναφορικά με την κρίση κόστους ζωής. Δεν μας είπε γιατί δεν αμβλύνεται αλλά στην πράξη οξύνεται η στεγαστική κρίση. Και εδώ η απόσταση ανάμεσα στις εξαγγελίες και την καθημερινότητα που βιώνουν οι πολίτες είναι χαώδης. Στη διάσκεψη δεν ακούσαμε τίποτα για το πώς βγαίνει ο μήνας για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Τίποτα για το ακριβό ρεύμα, που παραμένει από τα ακριβότερα στην Ευρώπη. Τίποτα για τα ενοίκια που εκτοξεύονται. Τίποτα για τους μισθούς που δεν φτάνουν για τα βασικά. Τίποτα για τα χρέη που πνίγουν μικρομεσαίους και αυτοεργοδοτούμενους.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και απολύτως τεκμηριωμένη. Περίπου δύο στους τρεις συμπολίτες μας δυσκολεύονται, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, να τα βγάλουν πέρα. Κι όμως, η κυβέρνηση αρνήθηκε να συνδέσει τον εθνικό κατώτατο μισθό με την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή και αρνήθηκε να καθορίσει ωριαία αποζημίωση για τους πιο ευάλωτους εργαζόμενους, οι οποίοι μπορεί να εργάζονται μέχρι και 48 ώρες την εβδομάδα για έναν μισθό επιβίωσης. Καλές οι εξαγγελίες και οι υποσχέσεις, αλλά αυτές δεν πληρώνουν λογαριασμούς.
Περαιτέρω σ’ ότι αφορά την οικονομία, την κοινωνία και το κοινωνικό κράτος. Εδώ η αντίφαση είναι κραυγαλέα. Την ώρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να χαρίσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως στα ήδη πολύ ψηλά επιχειρηματικά κέρδη μέσω της φορολογικής μεταρρύθμισης, αρνείται να στηρίξει ουσιαστικά όσους έχουν πραγματική ανάγκη. Τους χαμηλόμισθους που δεν ωφελούνται καθόλου. Τους χαμηλοσυνταξιούχους που συνεχίζουν να λαμβάνουν συντάξεις επιβίωσης. Τους μονογονιούς, τον προσφυγικό κόσμο, τα άτομα με αναπηρίες, τους φοιτητές και τις οικογένειές τους. Τα νέα ζευγάρια για τα οποία η προσιτή στέγη έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο.
Παράλληλα, κρίσιμα ζητήματα όπως η υδατική κρίση, το ολοένα οξυνόμενο κυκλοφοριακό πρόβλημα και η γραφειοκρατία παραμένουν χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Το κράτος συνεχίζει να ταλαιπωρεί αντί να υπηρετεί, ενώ ο ψηφιακός μετασχηματισμός παραμένει περισσότερο εξαγγελία παρά εργαλείο καθημερινής ανακούφισης πολιτών και επιχειρήσεων.
Αυτό είναι τελικά το αποτύπωμα του ετήσιου προγραμματισμού. Πλούσιες εξαγγελίες από τη μία, φτωχά, ανύπαρκτα ή και αντίθετα αποτελέσματα από την άλλη. Και όσο αυτό το χάσμα μεγαλώνει, τόσο βαθαίνει η κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική και στους θεσμούς.
*Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ.