Πάλι ο Τραμπ!…

Συχνά-πυκνά, ακούω από μερικούς επιχειρηματίες και υψηλόβαθμα στελέχη εταιρειών στην Κύπρο, την αφελή αλλά και προσβλητική άποψη «μακάρι να είχαμε και εμείς έναν Τραμπ»!
Όποτε έκανα το λάθος να ρωτήσω μερικούς από αυτούς δαύτους αν θα ήθελαν έναν Τραμπ, «γιατί όχι;», ήταν η απάντηση αρκετών.
Δυσκολεύονται, όμως, να το τεκμηριώσουν αυτό το «γιατί όχι;».
«Δεν βλέπεις τι έχουμε;», απαντούν έντονα. Κι ο καθένας βγάζει από τη φαρέτρα του πολιτικούς που, στην καλύτερη περίπτωση, λένε, «είναι για τα μπάζα».
Αυτές οι γενικεύσεις με τρελαίνουν. Ένα προβεβλημένο στέλεχος του ΑΚΕΛ με μάλωσε: «Δεν έχουν καμία θέση στην πολιτική οι επιχειρηματίες, πόσο μάλλον να ηγηθούν και της χώρας».
«Το λέτε αυτό, επειδή μάλλον μπορεί να σας απωθεί ο Τραμπ;».
«Όχι μόνο. Είναι θέμα αρχής. Πρόεδρος της Κύπρου δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μεγάλος επιχειρηματίας».
Το «μεγάλος» είναι το πρόσχημα εκείνου που δεν ξέρει τι λέει.
«Μα είχαμε, είχατε επιχειρηματία Πρόεδρο στην Κύπρο. Με αριστερές καταβολές, μάλιστα, τον Γιώργο Βασιλείου, που ήταν πολύ καλός – καλύτερος, θα έλεγα από την πανσπερμία Προέδρων τα τελευταία χρόνια».
Προφανώς, αυτές οι κουβέντες δεν οδηγούν πουθενά. Γιατί πραγματικά, δεν έχει ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με την πολιτική, από τις ρίζες της, την ουσία της και όχι από τα όποια …βολικά της.
Για παράδειγμα, όταν ένας βουλευτής, ή απλώς στέλεχος ενός συντηρητικού, δεξιού κόμματος, μεταπηδάει «για πλάκα» στην ακροδεξιά, που, μάλιστα, είναι άγκυρα στον συνασπισμό κομμάτων που στηρίζουν έναν μετριοπαθή Πρόεδρο, κάτι δεν πάει καλά.
Κάπου, το ‘χουμε χάσει!…
Στις υγιείς Δημοκρατίες, η συνεργασία κομμάτων προκειμένου να κυβερνηθεί η χώρα τους, είναι πολλές φορές αναγκαία, εφικτή και αποδοτική.
Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, πέραν από τη θετική πλευρά που είναι να συνεργάζονται κόμματα που έχουν να προσφέρουν στον τόπο, έχει καταλήξει σε ένα άθλιο αλισβερίσι.
«Για να σε υποστηρίξω, θέλω αυτά τα υπουργικά πόστα, θέλω το τάδε στέλεχός μας να τον κάνεις πρέσβη της Κύπρου σε μια ευρωπαϊκή χώρα» και άλλα τέτοια πολλά. Που στην καθομιλούμενη πολιτική, ακούει στη λέξη «αλισβερίσι»!
Όσον αφορά τώρα τον επιχειρηματία Ίλον Μασκ, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιχειρηματική του επιτυχία, σε πολλά επίπεδα. Ειδικά στα διαστημικά του προγράμματα. Ο Μήνας του Μέλιτος με τον Τραμπ τελείωσε. Αλλά ο Πρόεδρος συνεχίζει να ρίχνει δηλητήριο σε όποιους δεν γουστάρει, στο «Χ» του Μασκ. Που χρηματοδότησε γενναία την προεκλογική του εκστρατεία.
«Βλέπω αυτόν τον Υπέρμετρα Υπερτιμημένο Μπρους Σπρίνγκστιν, να μετοικίζει σε άλλη χώρα. Όπου μάλιστα, μιλάει πολύ άσχημα για μένα. Τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Ποτέ δεν τον συμπάθησα αυτόν. Ποτέ δεν μου άρεσε η μουσική του. Ούτε και οι ριζοσπαστικές, αριστερές πολιτικές του.
Επιπλέον, δεν τον θεωρώ καν ταλαντούχο. Ένας βλάκας είναι, που στηρίζει τον ανέντιμο Τζο Μπάιντεν. Έναν διανοητικά, ανίκανο, ηλίθιο τύπο. Τον χειρότερο Πρόεδρο που είχε ποτέ η Αμερική. Έφτασε στο χείλος να καταστρέψει τη χώρα μας. Εάν δεν είχα εκλεγεί εγώ, η Αμερική θα είχε εξαφανιστεί τώρα.
Ο βαθιά υπνωμένος Τζο δεν καταλάβαινε τι έκανε. Δεν έβλεπε τι συνέβαινε στη χώρα. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί το κακό που έκανε.
Όσο για τον άχρηστο Σπρίνγκστιν, αυτό το αποξηραμένο “δαμάσκηνο”, που το δέρμα του πια είναι εντελώς ατροφικό, καλύτερα να φύγει και να μην ξαναγυρίσει».
Σ.Σ.: Ο Σπρίγκστιν είναι ένας από τους πολλούς διάσημους τραγουδιστές, ηθοποιούς και τηλεοπτικούς αστέρες, που μετανάστευσαν. Όπως οι: Όπρα Ουίνφρι, Έβα Λογκόρια, ηθοποιός, Ρόουζι Ο’Ντόνελ, κωμικός και τηλεοπτική αστέρας, Έλεν ΝτεΤζένερις, διάσημη οικοδέσποινα Τοκ-Σόου, Ρίτσαρντ Γκιρ, ηθοποιός.
Έτοιμες είναι για «εξορία», η ηθοποιός Σάρον Στόουν και η τραγουδίστρια Σερ.
ΥΓ: Έχω ξανακάνει αναφορά στις άθλιες πιρουέτες του Τραμπ. Τον ευχαριστώ. Μας δίνει πολύ υλικό να γεμίζουμε τις στήλες μας!