Μέσα στον θόρυβο για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και τις εκποιήσεις, ακούγονται οι φωνές όσων διεκδικούν προστασία δίκαιός ή αδίκως και λείπουν όσοι, παρά κρίσεις, πανδημία, πληθωρισμό και ακριβό χρήμα, συνέχισαν να πληρώνουν κανονικά. Κι όμως, αυτοί σηκώνουν τελικά το βάρος κάθε παράτασης, κάθε αναστολής, κάθε πολιτικής υπεκφυγής ή όποιας μορφής λαϊκισμού (ειδικά τώρα με τις εκλογές). Γιατί όταν το κόστος του κινδύνου ανεβαίνει, ο λογαριασμός πάει ξανά στους ίδιους, φορολογούμενους και συνεπείς δανειολήπτες. Η κοινωνική προστασία πρέπει να υπάρχει και είναι αναγκαία για τους πραγματικά ευάλωτους. Όταν όμως η ανοχή γίνεται κανόνας, η συνέπεια μετατρέπεται σε αδικία. Και αυτό, σε μια σοβαρή οικονομία, δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό. ΠΡΟΚΕ
Οι σιωπηλοί συνεπείς μέχρι πότε
Το άρθρο αναφέρεται στην αδικία που υφίστανται οι συνεπείς δανειολήπτες στην Ελλάδα, οι οποίοι επιβαρύνονται με το κόστος των αναδιαρθρώσεων δανείων και των πολιτικών αναστολών που εφαρμόζονται για την προστασία των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν (κρίσεις, πανδημία, πληθωρισμός), συνεχίζουν να εξυπηρετούν τα δάνειά τους, ενώ το βάρος των πολιτικών αποφάσεων πέφτει πάνω τους. Ο συγγραφέας τονίζει ότι η κοινωνική προστασία είναι απαραίτητη για τους ευάλωτους, αλλά η συνεχής ανοχή στην αθέτηση υποχρεώσεων δημιουργεί αδικία. Επισημαίνεται ότι η συνέπεια πρέπει να ανταμείβεται και όχι να τιμωρείται σε μια υγιή οικονομία. Το άρθρο υπογραμμίζει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη προσέγγιση, όπου η προστασία των ευάλωτων δεν γίνεται εις βάρος των συνεπών πολιτών.
