Οι εκθέσεις του ΓΓ του ΟΗΕ, δεν πείθουν ούτε καν ως σχολικές εκθέσεις

Για ακόμα μια φορά χθες, το Υπουργείο Εξωτερικών βρέθηκε στην ίδια δυσάρεστη και εν πολλοίς αναμενόμενη θέση, να αναλύει τις εκθέσεις του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την UNFICYP και τις Καλές του Υπηρεσίες, διαπιστώνοντας πως η τέχνη της ισορροπίας πάνω σε τεντωμένο σχοινί έχει αναχθεί σε επιστήμη από τον Αντόνιο Γκουτέρες.
Η απογοήτευση που εκφράστηκε επίσημα δεν αφορά μόνο το περιεχομένο, αλλά κυρίως την εμμονική προσήλωση του διεθνούς οργανισμού στην πολιτική των ίσων αποστάσεων, η οποία πλέον αγγίζει τα όρια της διπλωματικής αφασίας.
Στις εκθέσεις του, ο Γενικός Γραμματέας φαίνεται να παρατηρεί τα γεγονότα στην Κύπρο σαν να πρόκειται για μια φυσική καταστροφή για την οποία κανείς δεν φέρει ευθύνη, ή σαν μια αντιδικία δύο γειτόνων για τα όρια των οικοπέδων τους. Η Λευκωσία, δικαίως επισημαίνει πως η εξίσωση του θύτη με το θύμα και της διεθνούς νομιμότητας με την παρανομία της κατοχής, δεν αποτελεί ουδετερότητα, αλλά έμμεσο χάιδεμα του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ο Α. Γκουτέρες καταφέρνει να αποφεύγει τη σαφή καταδίκη των τουρκικών παραβιάσεων στη νεκρή ζώνη, βαφτίζοντας τις προκλητικές ενέργειες των κατοχικών δυνάμεων ως «μονομερείς δράσεις» που δυσχεραίνουν το κλίμα.
Την ίδια ώρα, η εμμονή στην προώθηση των Τεχνικών Επιτροπών ως το μοναδικό πεδίο παραγωγής έργου, τείνει να μετατρέψει το Κυπριακό από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε ένα ζήτημα τεχνοκρατικής διαχείρισης της καθημερινότητας. Η Λευκωσία ξεκαθαρίζει πως οι επιτροπές αυτές δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ουσία της λύσης, ούτε να αποτελέσουν άλλοθι για την απουσία προόδου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ποιος μας ακούει όμως; Εδώ και δεκαετίες, μόνοι μας τα λέμε και μόνοι μας τ’ ακούμε.
Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη δυσφορία, είναι η απροθυμία του Γενικού Γραμματέα να κατονομάσει την απαράδεκτη αξίωση της τουρκικής πλευράς για λύση «δύο κρατών» ως την κύρια αιτία του αδιεξόδου. Αντί να υπογραμμιστεί πως η πρόταση αυτή βρίσκεται εκτός του πλαισίου των ψηφισμάτων του ίδιου του Συμβουλίου Ασφαλείας, η έκθεση τηρεί μια περίεργη και ύποπτη σιωπή, λες και οι παραλογισμοί του Ερντογάν είναι απλώς μια «διαφορετική προσέγγιση».
Η Λευκωσία, αν και παραμένει προσηλωμένη στη διαδικασία και στο συμφωνημένο πλαίσιο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αντιλαμβάνεται πλέον πως ο διεθνής παράγοντας βολεύεται με τη διαχείριση της στασιμότητας. Όσο ο ΟΗΕ αρνείται να δει την πραγματικότητα και συνεχίζει να χαϊδεύει τα αυτιά της Άγκυρας για να μην την «ενοχλήσει», η λύση θα παραμένει ένα όραμα το οποίο το είδαν οι γονείς μας, το βλέπουμε εμείς και θα το βλέπουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Το μήνυμα της Λευκωσίας είναι σαφές: Η ειρήνη δεν οικοδομείται με την ωραιοποίηση της κατοχής, ούτε με εκθέσεις που διαβάζονται ευχάριστα και από τους δύο, αλλά δεν λένε την αλήθεια σε κανέναν.