Ο Πούτιν δεν θέλει ειρήνη – θέλει περισσότερο χρόνο

Της συντακτικής ομάδας του Bloomberg
Είναι πλέον προφανές ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν παίζει με τον χρόνο. Οι διαπραγματευτές του καθυστερούν τις ειρηνευτικές συνομιλίες, προβαίνοντας σε αρκετές συμβιβαστικές δηλώσεις ώστε να αποκρούσουν τις νέες πιέσεις των ΗΠΑ, ενώ ίδια στιγμή ρωσικοί πύραυλοι και drones σφυροκοπούν την Ουκρανία. Αν ο Λευκός Οίκος θέλει να μεσολαβήσει για μια μόνιμη λύση, θα πρέπει να καταστήσει τη συνέχιση του πολέμου πιο δαπανηρή για τον Πούτιν.
Με τις ρωσικές δυνάμεις να σημειώνουν μικρή πρόοδο στο μέτωπο, το Κρεμλίνο έχει εντείνει τις επιθέσεις του εναντίον των Ουκρανών αμάχων. Νωρίτερα αυτό το μήνα, την παραμονή των διαπραγματεύσεων στο Αμπού Ντάμπι, η Ρωσία εκτόξευσε 450 drones και 71 πυραύλους εναντίον του ενεργειακού δικτύου της Ουκρανίας, σε θερμοκρασίες -20 °C. Λίγες ημέρες αργότερα, η Ρωσία χτύπησε ξανά, στοχεύοντας τις γραμμές μεταφοράς υψηλής τάσης που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του δικτύου.
Κάθε επίθεση προστίθεται και επιδεινώνει τις προηγούμενες ζημιές. Η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Ουκρανίας, η DTEK, αναφέρει ότι περίπου το 80% της θερμικής παραγωγικής της ικανότητας έχει καταστραφεί ή υποστεί ζημιές. Αυτά τα εργοστάσια που λειτουργούν με καύσιμα, τα οποία πριν τον πόλεμο αντιπροσώπευαν περίπου τα δύο τρίτα της θερμικής παραγωγικής ικανότητας της Ουκρανίας, παρέχουν τόσο ηλεκτρική ενέργεια όσο και θέρμανση. Οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν τώρα όχι μόνο διακοπές ρεύματος, αλλά και παγωμένα σπίτια, ανελκυστήρες που έχουν κολλήσει σε πολυώροφα κτίρια και διακοπές στην παροχή νερού. Οι κάτοικοι του Κιέβου έχουν μόνο λίγες ώρες ηλεκτρικού ρεύματος την ημέρα. Ο δήμαρχος της πόλης αναφέρει ότι σχεδόν 600.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει την πρωτεύουσα.
Ο στόχος του Κρεμλίνου είναι διττός: να αναγκάσει τους Ουκρανούς πολίτες σε υποταγή μέσω του ψύχους και να πείσει τον κόσμο ότι η νίκη της Ρωσίας είναι αναπόφευκτη και ότι η βοήθεια προς την Ουκρανία απλώς καθυστερεί αυτό το αποτέλεσμα με περιττό κόστος. Στην πραγματικότητα, μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια μαχών, η Ρωσία ελέγχει μόνο το ένα πέμπτο του εδάφους της Ουκρανίας και έχει σημειώσει μικρά εδαφικά κέρδη από την αρχή του πολέμου, και αυτά με τεράστιο κόστος. Εκτιμάται ότι 1,2 εκατομμύρια Ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί, τραυματιστεί ή αγνοούνται. Περίπου το 40% των ομοσπονδιακών δαπανών πηγαίνει τώρα στην άμυνα και την ασφάλεια, εξαντλώντας την οικονομία της Ρωσίας και αποδυναμώνοντας το εργατικό δυναμικό της.
Η άσκηση πρόσθετης πίεσης στον Πούτιν θα είχε σημαντικά αποτελέσματα, και αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι διαπραγματευτές του εργάζονται τόσο επιμελώς για να την αποτρέψουν. Η Ευρώπη έστειλε γεννήτριες έκτακτης ανάγκης και μετέφερε ένα ολόκληρο θερμοηλεκτρικό σταθμό από τη Λιθουανία στην Ουκρανία. Ωστόσο, αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι πρόσθετα συστήματα αεράμυνας για την προστασία των υποσταθμών και σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και περισσότεροι μετασχηματιστές και εξοπλισμός θωράκισης του δικτύου.
Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρέπει να επικεντρωθούν στην περαιτέρω μείωση των εσόδων της Ρωσίας από τις εξαγωγές πετρελαίου. Το νομοσχέδιο για τις κυρώσεις που έχει κατατεθεί στο αμερικανικό Κογκρέσο από τα δύο κόμματα και στοχεύει αγοραστές όπως η Ινδία και η Κίνα θα βοηθούσε. Το ίδιο θα συνέβαινε και με το προτεινόμενο νέο πακέτο κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο περιλαμβάνει την απαγόρευση σε εταιρείες που συνδέονται με την ΕΕ να παρέχουν ασφάλιση, επισκευές, χρηματοδότηση και άλλες ναυτιλιακές υπηρεσίες σε οποιοδήποτε δεξαμενόπλοιο μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο.
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα έθνη συμφώνησαν ότι οι πόλεμοι πρέπει να έχουν όρια. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει εντάλματα σύλληψης κατά Ρώσων διοικητών για τις επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας. Ενώ η Ρωσία απορρίπτει τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, οι επιθέσεις κατά αντικειμένων που είναι απαραίτητα για την επιβίωση των αμάχων απαγορεύονται από τις Συμβάσεις της Γενεύης και το διεθνές εθιμικό δίκαιο. Η ιδέα ότι τέτοιες ενέργειες μπορούν να φέρουν την ειρήνη πιο κοντά είναι γελοία. Είναι καιρός οι ΗΠΑ να το πουν.
Απόδοση – Επιμέλεια: Λυδία Ρουμποπούλου