Ο Βασιλιάς Καρνάβαλος της κυπριακής πολιτικής

Του Πατριάρχη
Όσοι πίστεψαν ότι η εκλογή του Φειδία Παναγιώτου στο Ευρωκοινοβούλιο ήταν το τέρμα μιας διαδρομής στην πολιτική φαιδρότητα, μάλλον πλανώνται πλάνην οικτρά. Η χθεσινή του εμφάνιση στις τηλεοπτικές οθόνες με κράνος και η μετέπειτα ανάρτηση με παπιγιόν για την ανακοίνωση υποψηφιότητας στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, επιβεβαιώνουν ότι το βαρέλι της γραφικότητας δεν έχει πάτο.
Όταν η πολιτική υποκαθίσταται από τη γελοιότητα και η ουσία από το κυνήγι των κλικ, το αποτέλεσμα δεν είναι δημοκρατία, αλλά ένας θλιβερός θίασος που παίζει με τις αντοχές της κοινωνίας. Τον θίασο άλλωστε τον παρακολουθούμε σε καθημερινές παραστάσεις στα «βιντεούθκια» των υποψηφίων.
Η θεωρία της «άμεσης δημοκρατίας» που πλασάρει ο νεαρός ευρωβουλευτής, μέσω μιας εφαρμογής την οποία έφτιαξε και διαχειρίζεται ο ίδιος (και την χρηματοδοτούμε εν μέρει εμείς μέσα από ευρωπαϊκά κονδύλια), αποτελεί τον ορισμό του πολιτικού τσαρλατανισμού. Η δημοκρατία δεν είναι ένα παιχνίδι στο κινητό τηλέφωνο, ούτε μια ιδιωτική επιχείρηση όπου ο ιδιοκτήτης αποφασίζει ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Είναι θεσμοί, είναι έλεγχος, είναι διαφάνεια. Το να βαφτίζεις «λαϊκή βούληση» τα αποτελέσματα ενός λογισμικού που ελέγχεις στο δωμάτιό σου, συνιστά προσβολή στη νοημοσύνη των πολιτών και μια επικίνδυνη διολίσθηση προς τον απόλυτο λαϊκισμό.
Ακόμα πιο προκλητική είναι η ελαφρότητα με την οποία εκτοξεύονται έμμεσες αλλά σαφείς απειλές για επαναληπτικές ευρωεκλογές. Η πιθανότητα να φορτωθεί ο φορολογούμενος ένα κόστος €6 εκατομμυρίων, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί η ναρκισσιστική διάθεση του Φειδία, ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ηθικής. Η πολιτική ευθύνη απαιτεί σοβαρότητα και σεβασμό στο δημόσιο χρήμα και δεν απαιτεί εκβιασμούς που θυμίζουν καπρίτσια κακομαθημένου παιδιού, που θέλει να τραβήξει την προσοχή επάνω του.
Πίσω όμως από τα κράνη και τις γραβάτες, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν κρύβεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για κακοδιαχείριση κονδυλίων είναι μια ανοιχτή πληγή που δεν κλείνει με βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η ασυλία δεν είναι συγχωροχάρτι και η δικαιοσύνη δεν επηρεάζεται από τον αριθμό των ακολούθων. Αντί να απαντήσει επί της ουσίας για το «γραφείο» έπαυλη στη Λεμεσό και τις αντιφάσεις στα έγγραφα που ο ίδιος παρουσίασε, επιλέγει την οδό της παραπλάνησης και της γραφικότητας. Τώρα λέει θα ζητήσει από τους ακολούθους του να ψηφίσουν το application αν θα πρέπει να μείνει στο γραφείο της Λεμεσού ή να αλλάξει χώρο!
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η πολιτική κενοδοξία έχει κοντά ποδάρια. Το απόλυτο τίποτα, δεν μπορεί να καλυφθεί από καμία μύτη κλόουν, όσο «ευρηματική» κι αν την θεωρεί. Σε επικοινωνιακό επίπεδο, μοιάζει να έχει εξαντλήσει το ρεπερτόριο. Γραβάτες, κοντά παντελόνια, παπιγιόν, τώρα κράνος… Η πολιτική όμως δεν είναι καρναβάλι, εκτός αν ο Φειδίας αισθάνεται «Βασιλιάς Καρνάβαλος» για να αλλάζει στολές μέχρι να χειροκροτήσει η εξέδρα των πολιτικώς απαίδευτων. Είναι εργαλείο ευθύνης.
Η Κύπρος έχει πληρώσει ακριβά τον λαϊκισμό στο παρελθόν και δεν έχει την πολυτέλεια να μετατραπεί σε πειραματόζωο για ψηφιακούς δημαγωγούς. Η σοβαρότητα και η γνώση της ιστορίας επιβάλλουν να κοιτάξουμε πέρα από το κράνος και να δούμε το κενό που κρύβεται από κάτω.