Αν τελικά αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, μπορούμε κάλλιστα να τις αντικαταστήσουμε εμείς γι’ αυτό πρέπει να υποβάλουμε αμέσως αίτηση ένταξης στη συμμαχία. Χθες, που λέει ο λόγος.
Γνωρίζω δε έναν εργαζόμενο σε τράτα (είδος ψαρόβαρκας) ο οποίος μου εκμυστηρεύτηκε, πως ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου σκάφους εξετάζει το ενδεχόμενο να στείλει το αλιευτικό στα στενά του Ορμούζ για να περισυλλέξει τις νάρκες με τα δίκτυα που διαθέτει.
Μάλιστα, όπως διαδίδεται ευρέως (από Εβραίους), ο Πρόεδρος των ΗΠΑ παρακολούθησε τη συνέντευξη του υπουργού Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας ‘στρατάρχη’ Βασίλη Πάλμα και φέρεται έτοιμος να κατέλθει στην Κύπρο με σκοπό να τον παρακαλέσει να αναλάβει τη διοίκηση των στρατευμάτων τα οποία επιχειρούν κατά του Ιράν, με σκοπό να καταφερθούν συντριπτικά πλήγματα στους αποκαλούμενους μουλάδες ώστε να παραδούν άνευ όρων. Οι επιχειρήσεις θα διευκολυνθούν αν βρούμε και τα 13 κιλά εκρηκτικής ύλης TNT που κλάπηκαν κατά τη διάρκεια άσκησης της Εθνικής Φρουράς, κάτι το οποίο μπορούσε να παρατηρηθεί σε κάθε πανηγύρι.
Βεβαίως, δεν μου πέφτει λόγος αλλά έχω την ταπεινή γνώμη, πως αν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν κάνει 100 γονυκλισίες μπροστά στα πόδια του αρχιστράτηγού μας, να του ξεκαθαρίσουμε ότι δεν θα στείλουμε ούτε στρατιώτη στον πόλεμο.
Βεβαίως, αν μας φιλήσει τα πόδια, να στείλουμε όλες τις εθελόντριες μας οι οποίες έχουν καταταγεί πρόσφατα. Δηλαδή, τη μία και μοναδική που έχει καταταγεί.
Ελπίζω δε, ο πόλεμος να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν, διότι από τη μια ο αφθώδης πυρετός των τετραπόδων και από την άλλη ο πόλεμος τον οποίο ξεκίνησαν (συμμαχικά) δίποδα, θα μας κλείσουν το μαγαζί.
Και στο σημείο αυτό να παρακαλέσω όσους έστειλαν στην περιοχή μας πολεμικά πλοία, να τα αποσύρουν και να μας στείλουν τουρίστες, διότι πραγματικά δεν μας βλέπω καλά.
Ήδη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ύστερα από όσα δήλωσε ο Πρόεδρος της Γαλλίας περί εκτόξευσης πυραύλων κατά της Κύπρου, έσπευσε να χαρακτηρίσει μεμονωμένο το συμβάν της πτώσης αεροχήματος (drone) στην αεροπορική βάση Ακρωτηρίου.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε επίσης, πως «η Κύπρος αποτελεί πυλώνα σταθερότητας, ασφάλειας και διπλωματίας στην Ανατολική Μεσόγειο και πως η ζωή στην Κύπρο συνεχίζεται κανονικά, με τον τομέα του τουρισμού να παραμένει ενεργός». Ελπίζω μόνο, εκτός απ’ τους τουρίστες και τα κρουαζιερόπλοια, να μην γεμίσει η θάλασσα της Κύπρου με πλοιάρια γεμάτα πρόσφυγες συνεπεία των βομβαρδισμών των συμμάχων μας (;).
Διότι, στο πιο πάνω ενδεχόμενο, αυτή τη φορά πρέπει να αναλάβουν άλλοι να τους φιλοξενήσουν στα σπίτια τους.
Να διώξουμε και τις βάσεις να ησυχάσουμε από τους Ιρανούς και κυρίως από τους Βρετανούς.
Πάντως, υπάρχουν αρκετοί Κύπριοι οι οποίοι εμπιστεύονται περισσότερο τον Θεό παρά τις Βρετανικές Βάσεις αν και, μεταξύ μας, η δική μου πίστη άρχισε να διασαλεύεται … Διότι, τι να τον κάνεις τον Θεό όταν δεν προστατεύει την κουλτούρα και την πολιτιστική μας παράδοση; Και βεβαίως αναφέρομαι στο γεγονός ότι ο μεγαλοδύναμος επέτρεψε να παρασυρθεί από σφοδρούς ανέμους η πατάτα της Ξυλοφάγου, ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά μνημεία του τόπου. Μάλιστα, αναρτήθηκαν και σχετικές φωτογραφίες.
Κατά τα λοιπά, μέσω της στήλης επιθυμώ να δηλώσω ότι έχω αναθεωρήσει τη γνώμη μου σχετικά με τον ρόλο της υπουργού Γεωργίας (και όχι υπουργού «αποτυχίας» όπως την θεωρούν αρκετοί) και η αλλαγή της στάσης μου οφείλεται στην επιτυχία της ελεγχόμενης καύσης στις παρυφές δάσους. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι ενώ προΐσταται του Τμήματος Δασών δεν κάηκε (κατά την ελεγχόμενη καύση) και η υπόλοιπη μισή Κύπρος, αυτό λέει πολλά. Εν πάση περιπτώσει, ελπίζω η υπουργός να διαφοροποιήσει την προηγούμενη θέση της, ότι σε περίπτωση πυρκαγιάς, η φωτιά θα σβήσει όταν φτάσει στη θάλασσα, αν και μεταξύ μας, πολύ φοβάμαι πως θα είναι η πρώτη υπουργός επί των ημερών της οποίας θα καεί και η θάλασσα.
Όμως, για να μην είμαστε αρνητικοί, αναφέρω, πως ύστερα από την πιο πάνω επιτυχία (της ελεγχόμενης καύσης) δημιουργούνται ελπίδες και για άλλες επιτυχίες μέχρι σημείου που είναι δυνατόν να μην προσβληθούν όλα τα ζώα από τον αφθώδη πυρετό.
Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά να μην φτάσουμε στο σημείο ένα κιλό αρνί το Πάσχα να κοστίζει όσο κοστίζει και ένα βαρέλι πετρελαίου.
Επιπλέον, να χαλαρώσουμε λίγο για να πάμε με καθαρό μυαλό (όσοι έχουν) στις βουλευτικές εκλογές. Τις οποίες διεκδικούν η Σάρα και η Μάρα. Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν η πολιτική κατήντησε για κάποιους ευκαιρία καριέρας, πλουτισμού, προβολής και πάει λέγοντας.
Και δεν αναφέρομαι στην υποψήφια της Παρεξηγημένης Δημοκρατίας, η οποία τελικά απέσυρε την υποψηφιότητά της όταν η Νικόλας Πουαρό ανακάλυψε πως αυτή είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση στα κατεχόμενα για διακίνηση ναρκωτικών. Το βασικό λάθος της πρώην υποψήφιας ήταν ότι δεν έλαβε υπόψιν το πόσο δαιμόνιος ντετέκτιβ είναι ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ και ότι είχε την ψευδαίσθηση ότι δεν θα την ανακαλύψει, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι ανακάλυψε τον νυν Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα (κάπως) πιο σοβαρά: Αν η πρώην υποψήφια εξακολουθεί να είναι μπλεγμένη στη διακίνηση ναρκωτικών, τότε καλώς απεσύρθη, αν και έπρεπε να κάνουν το ίδιο και άλλοι έμποροι διαφόρων ειδών.
Ωστόσο, αν έτυχε εκμετάλλευσης ή παρασύρθηκε ή και έμπλεξε με τη διακίνηση ναρκωτικών στα 20 της και αντελήφθη το λάθος της και βγήκε από τη διακίνηση, αυτό που συνέβη, αποτελεί μεγάλη αδικία. Και η ζωή θα βρει τρόπο να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Αμήν.
Να κάνουμε απόβαση στα στενά Ορμούζ
Το άρθρο είναι μια σάτιρα με έντονο χιουμοριστικό ύφος, που σχολιάζει την τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση και την κυπριακή πολιτική σκηνή. Ο συγγραφέας προτείνει μια σειρά από παράλογες και υπερβολικές ιδέες, όπως η ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, η αποστολή αλιευτικών σκαφών για να συλλέξουν νάρκες στα στενά του Ορμούζ, και η ανάθεση της διοίκησης των στρατευμάτων που επιχειρούν κατά του Ιράν στον Υπουργό Άμυνας της Κύπρου. Ο συγγραφέας χλευάζει την υπερβολική αντίδραση της Κύπρου στην πτώση ενός drone, σε σύγκριση με την τραγωδία που βιώνουν οι κάτοικοι της Γάζας. Κάνει αναφορά στην έλλειψη βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους και στην υποκρισία των διεθνών ηγετών. Το άρθρο περιλαμβάνει επίσης αναφορές στην τοπική πολιτική σκηνή, όπως η αναζήτηση εκρηκτικών υλών που κλάπηκαν κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης και η κριτική προς τις Βρετανικές Βάσεις. Ο συγγραφέας εκφράζει την απογοήτευσή του για την έλλειψη προστασίας της κυπριακής κουλτούρας και παράδοσης. Συνολικά, το άρθρο αποτελεί μια καυστική σάτιρα της πολιτικής κατάστασης, με στόχο να προκαλέσει προβληματισμό και να καταδείξει τις αντιφάσεις και τις παραλογίες της σύγχρονης κοινωνίας.
