Μια χρονιά που δεν μας επιτρέπεται να παριστάνουμε τους μικρούς

Του Πατριάρχη
Πρώτη μέρα του χρόνου και η Κύπρος ξυπνά με μια ιδιότητα που την καθιστά εκ των πραγμάτων υπολογίσιμη. Δεν πετύχαμε κάτι, αλλά μπαίνουμε σε μια διαδικασία να πετύχουμε σε κάτι. Ένα στοίχημα το οποίο δεν έχουμε επιλογή να μην κερδίσουμε. Από σήμερα και για έξι μήνες θα βρισκόμαστε στο πηδάλιο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια μικρή χώρα με μεγάλο βάρος στην ιστορία της, καλείται να αποδείξει ότι η ευρωπαϊκή σοβαρότητα δεν μετριέται σε τετραγωνικά χιλιόμετρα εδαφικής επικράτειας, αλλά σε νεύρο, αξιοπιστία και καθαρό προσανατολισμό.
Αν έχω μια βασική προσδοκία για το 2026, είναι να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την πολιτική ως διαχείριση εντυπώσεων. Η Προεδρία της ΕΕ δεν είναι βήμα για εσωτερική κατανάλωση, ούτε πεδίο για μικροκομματικές επιδείξεις ανωριμότητας και εμμονών. Είναι ευθύνη να χτίσουμε συμμαχίες, να κερδίσουμε εμπιστοσύνη, να λειτουργήσουμε ως έντιμοι διαμεσολαβητές και να αφήσουμε αποτύπωμα σε θέματα που αφορούν 27 χώρες και εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες. Η ΕΕ αναζητεί στρατηγική αυτάρκεια στην άμυνα, αντοχές στην οικονομία, καθαρές θέσεις στη γειτονιά μας που φλέγεται από τη Γάζα μέχρι τη Συρία και τον Λίβανο, και ταυτόχρονα επιμονή στο ουκρανικό, γιατί η ρωσική επιθετικότητα δεν είναι «άλλη μια σύγκρουση», είναι δοκιμασία του ίδιου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Για την Κύπρο ειδικά, το 2026 θα είναι και χρονιά πολιτικής ωρίμανσης ή πολιτικής γελοιοποίησης. Τον Μάιο έχουμε βουλευτικές εκλογές. Θα κριθεί αν η κοινωνία θέλει Βουλή που να παράγει πολιτική, ή σκηνή που να παράγει stand up comedy. Η μόδα των εύκολων αφορισμών, των «αντισυστημικών» που συνήθως είναι απλώς ανεύθυνοι και της πολιτικής ως τηλεοπτικού καβγά, μπορεί να μας κοστίσει ακριβά όταν η χώρα χρειάζεται σταθερότητα για να υπηρετήσει την ευρωπαϊκή αποστολή της. Οι εκλογές της 24ης Μαΐου δεν είναι τυπικός σταθμός αλλά τεστ ενηλικίωσης.
Για το Κυπριακό, δεν τρέφω αυταπάτες, αλλά περιμένω να κινηθεί κάτι. Η επιστροφή της Ολγκίν και η συγκρατημένη αισιοδοξία της δείχνουν ότι υπάρχει ακόμη χώρος για μέτρα εμπιστοσύνης και προετοιμασία νέων συνομιλιών, χωρίς να αναμένουμε θαύματα.
Υπάρχει και το μεγάλο στοίχημα της αξιοπιστίας μας στα έργα και στις αποφάσεις. Η ηλεκτρική διασύνδεση με την Ελλάδα, ο Great Sea Interconnector, έχει γεωστρατηγική σημασία, αλλά οι καθυστερήσεις, οι εσωτερικές αντιφάσεις και οι δημόσιες αλληλοκατηγορίες ροκανίζουν το πιο πολύτιμο κεφάλαιο, την εμπιστοσύνη. Αν θέλουμε σοβαρό κράτος, το δείχνουμε στον τρόπο που τιμούμε συμφωνίες, μετράμε ρίσκα, και μιλάμε με μία φωνή.
Για το 2026, λοιπόν, περιμένω λιγότερη αυτάρεσκη ρητορεία και περισσότερη πειθαρχία. Περισσότερη ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση και λιγότερη εσωστρέφεια. Και πάνω απ’ όλα, να θυμηθούμε κάτι απλό, σχεδόν αρχαίο. Ότι η ελευθερία, η ασφάλεια και η δημοκρατία δεν συντηρούνται με ευχές της Πρωτοχρονιάς, αλλά με επιλογές, κάθε μέρα.