Μια «πιο αργή» δυναμική για να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας

Ασχολείται κανένας με το Κυπριακό; Πραγματικά το έχω απορία. Να, χτες ήταν η δεύτερη συνάντηση Ολγκίν, Χριστοδουλίδη και Ερχιουρμάν. Εντάξει, δεν βγήκε κάτι καινούργιο, αλλά μάλλον δεν αφορά και πολλούς.
Εδώ απ΄ ό,τι φαίνεται δεν αφορά καλά – καλά ούτε καν την απεσταλμένη του Γκουτέρες. Έρχεται κάθε μήνα, κάνει μία – δύο συναντήσεις και θέλει να δει και πρόοδο, λέει, αλλά δεν βλέπει. Ευτυχώς, δεν απογοητεύεται. Διότι «όλες οι διαδικασίες είναι δυναμικές. Αυτή είναι λίγο πιο αργή. Αλλά συνεχίζουμε». Ναι, συνεχίστε έτσι και θα δούμε πρόοδο. Βλέπει και δυναμική! Περάσαμε τον μισό αιώνα κατοχής και ήρθε τώρα μια δυναμική κι ας είναι «πιο αργή»! Πού την είδε τη δυναμική η κ. Ολγκίν δεν καταλάβαμε.
Οι υπόλοιποι πάντως στην Κύπρο ασχολούνται με τα βίντεο της Άννης, με τον Φαίδωνα, με τον Σύκα, με τον Λακκοτρύπη και τον Χαράλαμπο, με τα ωράρια των αστυνομικών, με τον Φορέα της Φιλίππας, με τον Τυχικό, με τον Φειδία και με ό,τι άλλο βγάζει είτε γέλιο, είτε κλάμα, είτε γελόκλαμα στο διαδίκτυο. Γιατί να ασχοληθούμε, θα μου πεις. Αφού η οκκά εν τετρακόσια. Ποιος ελπίζει πια ότι θα γίνει κάτι; Ελπίζουν μόνο όσοι επένδυσαν στον Ερχιουρμάν και έβριζαν όσους δεν επένδυαν γιατί ήθελαν να τον αποδομήσουν, έλεγαν.
Πάντως, αν πραγματικά θέλουν οι Χριστοδουλίδης και Ερχιουρμάν να δημιουργήσουν συνθήκες και ελπίδες, πρέπει να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να περιμένουν να έρχεται κάθε τόσο η Ολγκίν να κουβεντιάζουν δυο – τρεις ώρες και μετά να αναπαύονται. Ούτε είναι αρκετό να συμφωνούν ότι θα συναντηθούν και μια φορά μόνοι τους στο ενδιάμεσο. Αν το κάνουν κι αυτό, τελικά. Ούτε αν βάζουν όρους και προϋποθέσεις οι οποίες μόνο ως εμπόδια στη συνεννόηση μπορούν να χαρακτηριστούν. Όπως αυτά που βάζει ο Ερχιουρμάν, για να λέμε αλήθειες.
Ο μόνος τρόπος είναι να κάνουν το πιο μεγάλο βήμα. Να κάτσουν οι δυο τους, μαζί με τους διαπραγματευτές τους έστω, όσες ώρες και όσες μέρες χρειαστεί και να τα βάλουν όλα κάτω. Με ειλικρίνεια, όμως. Δυο άνθρωποι που γεννήθηκαν λίγο πριν από την εισβολή, είναι οι ιδανικοί να μηδενίσουν το ημερολόγιο της ιστορίας και να βάλουν την Κύπρο και το λαό της σε μέλλον με σωστή πορεία. Αλλά να κάτσουν πρώτα να μιλήσουν με ανοικτά χαρτιά. Τι θέλει ο ένας και τι ο άλλος. Τι τους ανησυχεί, τι επιδιώκουν, πώς μπορούν να ξεπεραστούν όλα τα εμπόδια της συνεννόησης. Πώς μπορεί να ξεπεραστεί το εμπόδιο που λέγεται Τουρκία. Ειδικά αυτό. Γιατί αν αυτό δεν μπορεί να ξεπεραστεί τι νόημα έχει η όποια άλλη συζήτηση;
Μοιάζει με παραμύθι αυτό που λέω, το ξέρω. Αλλά είναι το ίδιο παραμύθι που μας λένε όσοι παριστάνουν τους ειδικούς και βγάζουν απανταχούσες του στιλ: «να κινηθούμε γρήγορα και χωρίς αγκυλώσεις» (Αβέρωφ Νεοφύτου), «διαφαίνεται επιβράδυνση της όλης διαδικασίας, γεγονός ανησυχητικό» (ΑΚΕΛ), «απαιτείται συλλογική στρατηγική, συνέπεια και σταθερότητα θέσεων» (ΔΗΣΥ). Παραμύθια της Χαλιμάς, τι άλλο! Γιατί η ωμή πραγματικότητα είναι πως η Τουρκία δεν είναι πουθενά σε αυτή τη διαδικασία. Λες και δεν υπάρχει. Κι όταν «χωρίς αγκυλώσεις» δεχθεί ο Χριστοδουλίδης τους όρους του Ερχιουρμάν και έρθει η ώρα να θέσει κι αυτός τα ζητήματα που αφορούν την Τουρκία (την κατοχή, δηλαδή), τότε θα φτάσουμε ξανά στο αδιέξοδο του Κραν Μοντάνα.
Να κάτσουν επίμονα, λοιπόν, (για να συνεχίσω κι εγώ το παραμύθι) και με ειλικρίνεια να τα κουβεντιάσουν όλα, και μετά να ενημερώσουν τον λαό τι διάολο μπορεί να γίνει και τι όχι. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να έχει τον τίτλο: Κρυφτούλι.
Υ.Γ. Όταν φεύγει από τη συνάντηση ο Ερχιουρμάν και δηλώνει ότι για να πάει σε συνομιλίες «πρέπει να γίνουν αποδεκτές ως «αρχές» η αποτελεσματική συμμετοχή και η εκ περιτροπής προεδρία», το κρυφτούλι παίρνει διαστάσεις. Αν μιλήσουν ειλικρινά τότε πρέπει να απαντήσει κι αυτός σε κάτι: Όταν γίνουν αποδεκτά αυτά θα αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα και θα καταργηθούν οι εγγυήσεις; Ξέρουμε όλοι την απάντηση.