Αν ο Γιαννάκης Καρεκλάς έκανε τη συνέντευξη του Φειδία καθαρά για σκοπούς τηλεθέασης, ναι πέτυχε το σκοπό του. Σε μια σεζόν που το Σίγμα σκοράρει το ένα μονοψήφιο μερίδιο μετά το άλλο, η εκπομπή «Χωρίς περιστροφές» με καλεσμένο τον -και επισήμως πλέον- πρόεδρο της Άμεσης Δημοκρατίας, πέτυχε τον σκοπό της. Δεν κάνεις τηλεόραση για να μη σε βλέπει κανείς. Κάνεις τηλεόραση για να κεντρίζεις το ενδιαφέρον του κοινού, για να προκαλείς με μια συνέντευξη. Με τους λάθος ή τους σωστούς λόγους. Και εντέλει για να έχουν κτυπηθεί τόσα πολλά πληκτρολόγια (κατά το να έχει χυθεί τόσο πολύ μελάνι που λέγαμε παλιότερα), τότε σίγουρα πέτυχε.
Αυτό που δεν πέτυχε, όμως, ήταν να πει κάτι ουσιαστικό. Η συζήτηση παρουσιάστηκε σαν μια σύγκρουση γενεών: το «παλιό» απέναντι στο «νέο», ο μπούμερ απέναντι στη Gen Z. Μόνο που αυτή η εικόνα ήταν βολική και βαθιά παραπλανητική. Ούτε ο ένας εκπροσωπεί μια ολόκληρη γενιά, ούτε ο άλλος. Αυτό που είδαμε δεν ήταν γενεακή σύγκρουση. Ήταν κάτι πολύ πιο απλό: Μια σύγκρουση ανάμεσα σε ένα σύστημα που φοβάται και σε ένα φαινόμενο που ακόμη δεν ξέρει τι είναι. Ή αν θέλετε, ήταν η αποτύπωση ενός πολιτικού χάσματος που πλέον είναι ορατό ακόμη και σε δημοσκοπήσεις.
Από τη μια είναι οι εκπρόσωποι των παραδοσιακών κομμάτων του λεγόμενου κατεστημένου, αυτού που όσοι αντιδρούν, χαρακτηρίζουν ως παλιό. Και δυστυχώς τις περισσότερες φορές αντιδρά σπασμωδικά, καθώς η απειλή που νιώθει το σύστημα απέναντι σε οτιδήποτε καινούργιο, φέρνει κινήσεις πανικού, παρά μια κατά μέτωπον επίθεση σε θέματα ουσίας. Το πρόβλημα λοιπόν με τη συνέντευξη είναι πως ο Γιάννης Καρεκλάς αντιμετώπισε τον Φειδία ως «πρωτόβγαλτο μιτσή», αγνοώντας δύο βασικά πράγματα. Αφενός πως είναι ένας εκλελεγμένος, με ένα εντυπωσιακό ποσοστό, ευρωβουλευτής και αφετέρου είναι ένας εκλελεγμένος, έστω και εσωτερικά και από τον καναπέ, πρόεδρος κόμματος. Και αυτό είναι το βασικό λάθος του «παλιού», επιμένει να υποτιμά αυτό που δεν καταλαβαίνει.
Από την άλλη, υπάρχει το «νέο» που υπόσχεται ανατροπή, αλλά μέχρι στιγμής κινείται χωρίς σαφή πυξίδα. Πλέον δεν έχει απλά έναν μιτσή, αλλά έχει υποψήφιους. Γι’ αυτό και οι γραφικότητες ακόμη και του ίδιου του Φειδία, τύπου αγκαλιάζω τον Χατζηπαντέλα live είναι πιο προβλέψιμες και από τη φορά που ανατέλλει ο ήλιος. Αυτό που απομένει και δεν είδαμε ούτε και σε αυτή τη συνέντευξη είναι την ουσία για το τι εκπροσωπεί ο κ. Παναγιώτου. Και όπως κάνει και το ChatGPT που σου βάζει κοφτές προτάσεις θεωρώντας τις… κάτι σοφιστικέ, θα το κάνω και εγώ: Έλειπαν οι θέσεις. Οι απόψεις. Η απουσία πολιτικής ταυτότητας. Πού ανήκει στον κομματικό χάρτη.
Και ακόμη και αν ρωτήσεις το Chat δεν ξέρει να σου δώσει σαφείς απαντήσεις. Συνεπώς, δεν ήταν μια μάχη που ξεκαθάρισε κάτι, αλλά μια αντιπαράθεση που επιβεβαίωσε το αδιέξοδο. Το σύστημα που αντιδρά με φόβο, όπως π.χ. αντιδρά στη λύση του Κυπριακού, αλλά και η ελπίδα που παραμένει ασαφής. Εν ολίγοις; Καμία σύγκρουση γενεών, παρά μόνον η αλαζονεία του παλιού με την προχειρότητα του νέου.
Μια εκπομπή, δύο κόσμοι
Το άρθρο επικεντρώνεται στην εκπομπή «Χωρίς περιστροφές» και τη συνέντευξη του Φειδία Παναγιώτου, προέδρου της Άμεσης Δημοκρατίας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η εκπομπή πέτυχε το σκοπό της τηλεθέασης, προκαλώντας συζητήσεις και πληκτρολογήματα, αλλά απέτυχε να προσφέρει ουσιαστικό περιεχόμενο. Η συζήτηση παρουσιάστηκε ως μια σύγκρουση γενεών, αλλά ο συγγραφέας θεωρεί ότι αυτή η εικόνα είναι παραπλανητική. Αντί για μια γενεακή σύγκρουση, πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ ενός συστήματος που φοβάται και ενός φαινομένου που δεν κατανοεί. Ο συγγραφέας επικρίνει τον Γιάννη Καρεκλά για την υποτίμηση του Φειδία Παναγιώτου ως «πρωτόβγαλτου μιτσή», αγνοώντας την ιδιότητά του ως εκλελεγμένου ευρωβουλευτή και προέδρου κόμματος. Επίσης, επισημαίνει την έλλειψη σαφούς πολιτικής ταυτότητας και θέσεων από τον Φειδία Παναγιώτου. Συνολικά, το άρθρο παρουσιάζει μια κριτική ανάλυση της συνέντευξης, τονίζοντας την έλλειψη ουσίας, την παραπλανητική εικόνα της γενεακής σύγκρουσης και την ανάγκη για σαφή πολιτική τοποθέτηση.
