Με οικολογικούς χαιρετισμούς

«Κατέρχονται οριστικά στις βουλευτικές εκλογές οι περιβαλλοντιστές. Στην ιδρυτική συνδιάσκεψη του Εκλογικού Συνδυασμού των Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών που πραγματοποιήθηκε χθες στην Λευκωσία οριστικοποιήθηκε η απόφαση τους να διεκδικήσουν τις εκλογές . Η συνδιάσκεψη αποφάσισε όπως οι συνδυασμοί κατέλθουν με την ονομασία Οικολόγοι-Περιβαλλοντιστές» έγραφε σε ένα ταπεινό δίστηλο στην 2η σελίδα της η εφημερίδα «Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ» στην έκδοση της 19ης Φεβρουαρίου 1996.
Στην ίδια σελίδα ξεχωρίζουμε όμως άλλες ειδήσεις: Τα «καθυστερημένα άτομα» αποκτούσαν νέα στέγη στο Λιοπέτρι, οι «παθόντες» θα έχουν μια καλύτερη ζωή είπε ένας υπουργός σε εκδήλωση των ΑΜΕΑ στην Λεμεσό, ένας άλλος υπουργός μίλησε στην Πάφο για την ανάγκη εναρμόνισης με την Ευρώπη στο θέμα περιβάλλοντος και την δημιουργία υπηρεσίας περιβάλλοντος, ενώ οι Τούρκοι απειλούσαν με αναβάθμιση του ψευδοκράτους (κύρια είδηση).
Οι ειδήσεις είναι ενδεικτικές του πολιτικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο γεννήθηκε ένα Φεβρουάριο πριν 30 χρόνια το πολιτικό κίνημα, που εκπροσωπεί στην Κυπριακή πολιτική ζωή τον Πράσινο Πολιτικό χώρο, την Πολιτική Οικολογία.
Σε ένα ακόμα πιο ταπεινό μονοστηλάκι στην 10η σελίδα της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» (την ίδια μέρα 19/2/1996) εντοπίζουμε μια πολύ σύντομη περιγραφή της ιδρυτικής διακήρυξης του νεοσύστατου (τότε) πολιτικού σχήματος:
«Σε διακήρυξή τους αναφέρουν ότι θα διεκδικήσουν βουλευτικές έδρες με στόχο την ειλικρίνεια και την αυθεντικότητα στην έκφραση και μια νέα παρουσία στη νέα πολιτική σκηνή. Αναφέρουν επίσης ότι απευθύνονται στο λαό προβάλλοντας ιδέες, προτάσεις και οράματα για ένα καλύτερο μέλλον στον τόπο μας και στο κοινό μας σπίτι, την γη».
Έτσι λοιπόν σεμνά και ταπεινά μπήκε στην πολιτική ιστορία της Κύπρου το Κίνημα Οικολόγων. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς θεαματικές κωλοτούμπες και κύμβαλα που αλαλάζουν και διακηρύξεις άνευ ουσιαστικού περιεχομένου («πάμε κι όπου βγει»).
Άλλωστε οι πρωτεργάτες αυτού του πολιτικού κινήματος είναι κοινοί πολίτες: ένας νεαρός πολιτικός μηχανικός, ένας υδραυλικός, ένας απόδημος πολιτικός επιστήμονας, ένας ιδιωτ. υπάλληλος και από κοντά μία ακόμα πολιτικός μηχανικός, κάποιοι αρχιτέκτονες, μια αγρότισσα, ένας χημικός και μια βιολόγος, ένας τραπεζικός υπάλληλος, μια ειδική παιδαγωγός, ένας μηχανολόγος, λίγοι εκπαιδευτικοί…
Όλοι νέοι άνθρωποι, πολλοί με προηγούμενη εμπλοκή στα περιβαλλοντικά (Οικολογική Κίνηση, Φίλοι του Ακάμα), χωρίς κάποιον να ξεχωρίζει «ως εκ της θέσεως του».
Πολιτικά κόμματα δημιουργήθηκαν στην Κύπρο πολλά, με ηγέτες φτασμένους πολιτικούς -εν ενεργεία ή πρώην υπουργούς, βουλευτές και ευρωβουλευτές, πρώην πρόεδρο της Βουλής και ακόμα και πρώην πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας- αλλά είναι λίγα αυτά που δεν είχαν προσωποπαγή χαρακτήρα. Και ακόμα πιο λίγα είναι αυτά που μπόρεσαν να επιβιώσουν μέσα από τις συμπληγάδες του χρόνου. Τα περισσότερα μετά από λίγα χρόνια χάθηκαν αφήνοντας πίσω τους ελάχιστο έργο και ασθενές αποτύπωμα.
Έχουν περάσει από τότε 30 πολύ δύσκολα χρόνια για τον λαό μας και συνακόλουθα για το Κίνημα Οικολόγων. Θυμίζω μόνο ενδεικτικά: Γεγονότα Δερύνειας, πύραυλοι S300, κατάρρευση Χρηματιστήριου, σχέδιο Ανάν και δημοψήφισμα, αεροπορικό δυστύχημα Ήλιος, έκρηξη Μαρί, κατάρρευση της οικονομίας και μνημόνιο, κλείσιμό τραπεζών και Συνεργατισμού, Πανδημία…
«Ξέρω καλά τι πέρασες, βλέπω σκιές στο σώμα…»
Μέσα σε αυτά τα δύσκολα χρόνια το Κίνημα Οικολόγων δοκιμάστηκε σκληρά. Άντεξε στην πίεση των μεγάλων κομμάτων που τρεις φορές (2006, 2010, 2015) επιχείρησαν-και τελικά πέτυχαν- να αλλάξουν τον εκλογικό νόμο για να τερματίσουν την κοινοβουλευτική του παρουσία.
Πέρασε μέσα από τον βούρκο της πολιτικής, τα σκάνδαλα, τις μίζες και την διαφθορά και βγήκε καθαρό και αλώβητο.
Δεν έλειψαν οι αποτυχίες βέβαια, τα πισωγυρίσματα, οι προδοσίες και αποστασίες.
Αλλά άντεξε, με 25 πλέον χρόνια στην Βουλή όπου οι βουλευτές του πάντα ξεχωρίζουν όχι μόνο για την ποσότητα του κοινοβουλευτικού έργου που παράγουν αλλά και για τις μελετημένες και σοβαρές τοποθετήσεις χωρίς να καταφεύγουν στον λαϊκισμό και την πόλωση.
Τον ερχόμενο Μάιο το Κίνημα Οικολόγων αντιμετωπίζει ακόμα μια πρόκληση μέσα σε ένα δυστοπικό πολιτικό περιβάλλον όπου επικρατεί η καθολική απαξίωση των πολιτικών κομμάτων που έχουν «ιστορία και προσφορά» (καλή ή κακή) στον τόπο και τον λαό. Η «ιστορία και η προσφορά» στην αντίληψη πολλών φαίνεται -αν είναι ποτέ δυνατόν- να είναι μειονέκτημα και βαρίδι.
Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί κύπριοι που αντιμετωπίζουν το μέλλον του τόπου με αίσθημα ευθύνης. Που μπορούν να δουν πέραν από προσωπικές ατζέντες και μωροφιλοδοξίες, από αππώματα και ματαιοδοξίες από τον χαβαλέ ή την εκδίκηση και να αξιολογήσουν με βάση αξιοκρατικά κριτήρια την «ιστορία και την προσφορά» και αναλόγως να πράξουν.
(Σημ. Ευχαριστώ την δρ. Σωτηρούλα Βασιλείου που μου παραχώρησε πολύτιμο αρχειακό υλικό για την συγγραφή αυτού του άρθρου).