Κύριε Λοϊζίδη, ξεπερνάς κάθε όριο, άσε τον Φυτιρή να πολεμήσει το οργανωμένο έγκλημα

«Χούντα». «Τοίχος της Καισαριανής». «Πάρτε τον θάψτε τον». Τα ακούς και όσο και αν θες να συγκρατηθείς, είναι δύσκολο. Ιδίως όταν οι αναφορές αυτές προέρχονται από άτομο το οποίο υπηρετεί στην Αστυνομία. Κυρίως, όταν αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή κατά την οποία το οργανωμένο έγκλημα εμφανίζεται εξαιρετικά επικίνδυνο. Ακόμη χειρότερα όταν το σκηνικό αυτό λαμβάνει χώρα την ώρα, που επιτέλους, ένας υπουργός, ο Κώστας Φυτιρής, δείχνει να διαθέτει τα κότσια να συγκρουστεί με τον υπόκοσμο.
Ο λόγος για τον πρόεδρο του κλάδου αστυνομικών της συντεχνίας «Ισότητα» Νίκο Λοϊζίδη, ο οποίος εδώ και χρόνια γυρίζει σχεδόν καθημερινά τους τηλεοπτικούς σταθμούς και με ύφος προκλητικό, πολλές φορές και ασεβές, τα βάζει με όλους και με όλα. Ξεφεύγοντας πολλές φορές από το ρόλο του συνδικαλιστή.
Η στήλη ενίοτε στηρίζει όσους παλεύουν να αλλάξουν τα κακώς έχοντας σε αυτό τον τόπο. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, αισθάνεται ότι υπονομεύεται μια ευκαιρία η οποία παρουσιάστηκε και προσφέρει ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα στον πόλεμο κατά του υποκόσμου.
Γι’ αυτό απευθύνεται ευθέως στον Νίκο Λοϊζίδη. Χωρίς περιστροφές και χωρίς φόβο, σου υποδεικνύουμε ότι ξεπερνάς κάθε όριο. Όχι επειδή μιλάς. Όχι επειδή είσαι συνδικαλιστής. Αλλά επειδή εδώ και χρόνια έχεις μετατρέψει το δημόσιο διάλογο σε προσωπικό σου πεδίο μάχης, όπου όλοι είναι εχθροί και μόνο εσύ κρατάς την αλήθεια.
Αυτή η συμπεριφορά, αυτή η μόνιμη φωνασκία, αυτό το ύφος, που θυμίζει καυγά σε συνοικιακό καφενέ αντί δημόσιο διάλογο σε μια δημοκρατία, δεν υπηρετεί την Αστυνομία και τους αστυνομικούς. Τους εκθέτει.
Ναι, το λέμε ξεκάθαρα: Οι ηγεσίες της Αστυνομίας για χρόνια απέτυχαν. Το ίδιο και αρκετοί οι οποίοι πέρασαν από το υπουργείο Δικαιοσύνης μετά τον Νίκο Κόσιη. Το οργανωμένο έγκλημα θέριεψε. Η κοινωνία ένιωσε απροστάτευτη. Ο κόσμος έχασε την εμπιστοσύνη του. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Και πολλές φορές εσύ ορθά τα υπέδειξες. Όμως, άλλο πράγμα η κριτική και άλλο πράγμα η θεσμική αποδόμηση με κραυγές και προκλήσεις.
Σήμερα, κύριε Λοϊζίδη, βρισκόμαστε μπροστά σε μια συγκυρία όπου -επιτέλους- υπάρχει ένας Υπουργός που δείχνει να μην φοβάται. Που από την πρώτη μέρα άρχισε να ταρακουνά την Αστυνομία, να στέλνει μηνύματα, να ανοίγει μέτωπο με τον υπόκοσμο. Στη Λάρνακα, όπου το οργανωμένο έγκλημα μετέτρεψε γειτονιές σε φέουδα, γίνονται ενέργειες.
Σε αυτή τη συγκυρία εσύ τι κάνεις; Βγαίνεις καθημερινά στα κανάλια και επιχειρείς να του τραβήξεις το χαλί κάτω από τα πόδια. Έφτασες στο σημείο χθες να μιλήσεις για χούντα. Κατασκευάζεις ένα κλίμα διχασμού και προσωπικής σύγκρουσης, την ώρα που ο τόπος χρειάζεται ενότητα απέναντι στον υπόκοσμο.
Αλήθεια, ποιον εξυπηρετεί αυτό; Τους αστυνομικούς της πρώτης γραμμής; Τους πολίτες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν σε κάποιες περιοχές το βράδυ; Ή μήπως εκείνους, που χρόνια τώρα ήξεραν ότι η Αστυνομία ήταν ανίκανη να τους συντρίψει;
Κύριε Λοϊζίδη, όταν ο Φυτιρής ανέφερε ότι η οχληρία προκαλεί αναστάτωση, δεν σε φίμωσε. Σου υπενθύμισε κάτι απλό: Ότι άλλο πράγμα ο συνδικαλισμός και άλλο η καθημερινή υπονόμευση μιας θεσμικής προσπάθειας. Εσύ όμως απάντησες με πολεμική ρητορική. Με τρόπο που εμφανώς επιδιώκει να σε εμφανίσει ως κυνηγημένο. Και με προφανή στόχο να «ηρωοποιηθείς».
Εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν είσαι τηλεοπτικός σχολιαστής. Είσαι αστυνομικός. Έστω και συνδικαλιστής. Φοράς στολή. Και η στολή κουβαλά ευθύνη. Όταν πετάς βαριές κουβέντες για «χούντες», δεν πλήττεις μόνο τον Υπουργό. Πλήττεις και το κύρος της ίδιας της Αστυνομίας.
Την ώρα που ένας Υπουργός δείχνει ότι δεν θα χαϊδέψει αυτιά, ότι δεν θα αφήσει τον υπόκοσμο να συνεχίσει να αλωνίζει, η κοινωνία οφείλει να τον στηρίξει. Όχι επειδή είναι αλάνθαστος. Αλλά επειδή –επιτέλους– βρέθηκε ένας τολμηρός υπουργός. Εκεί όπου κάποιοι προκάτοχοί του περιορίζονταν σε ακατάσχετη και συνάμα ανούσια θεωρητικολογία.
Σε αυτή τη συγκυρία, κύριε Λοϊζίδη, επιλέγεις να σταθείς απέναντι. Όχι με επιχειρήματα. Με φωνές. Όχι με στοιχεία. Με υπονοούμενα και απειλές για «δημοσιεύματα της Eurocor» και «αστυνομικούς που τον εξυπηρετούν».
Αν έχεις στοιχεία, βγάλ’ τα. Αν έχεις τεκμηριωμένες καταγγελίες, πήγαινέ τες στη Δικαιοσύνη. Αλλά μην παίζεις με υπαινιγμούς στον αέρα για να κρατάς την πολιτική εξουσία όμηρο. Αυτό δεν είναι συνδικαλισμός. Είναι πολιτικός εκβιασμός.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, υπάρχει ένα παράθυρο ελπίδας να αλλάξει κάτι στην Αστυνομία. Να μπει τάξη. Να φοβηθεί ο υπόκοσμος. Αν αυτή η προσπάθεια υπονομευθεί από εσωτερικές κραυγές, δυστυχώς, θα χαθεί και αυτή η μάχη. Και η ήττα θα είναι πολύ οδυνηρή. Να ξέρεις, όμως, Νίκο Λοϊζίδη, πως η ιστορία θα γράψει ότι δεν έφταιγε μόνο το σύστημα. Έφταιγαν και όσοι δεν άντεχαν να χάσουν τον ρόλο του μόνιμου τιμητή.
Δεν διστάσαμε να σε στηρίξουμε στο παρελθόν όταν φώναζες για συγκεκριμένα αιτήματα και είχες δίκαιο. Δεν διστάσαμε να σε στηρίξουμε προσφάτως για το θέμα του ωραρίου. Δεν διστάζουμε, όμως, τώρα να σου φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας: Σταμάτα σήμερα. Χαμήλωσε τους τόνους.
Άσε τον Υπουργό να κριθεί από τα αποτελέσματα και όχι από τις τηλεοπτικές σου μονομαχίες. Αν αποτύχει, εδώ θα είμαστε να τον κρίνουμε πρώτοι. Όχι, όμως, πριν δοθεί η μάχη. Όχι με υπονόμευση, η οποία στο τέλος, τους μόνους που εξυπηρετεί είναι τον υπόκοσμο.
Η Κύπρος δεν αντέχει άλλη αποτυχία έναντι του οργανωμένου εγκλήματος Νίκο Λοϊζίδη. Ούτε άλλη «οχληρία», που τελικά εξυπηρετεί μόνο το σκοτάδι.