Κύπρος / Αγανάκτηση για ασθενή με σπάνιας μορφής λευχαιμία: Σε κίνδυνο η ζωή της για#8230; μια πράξη του Υπουργείου (ΒΙΝΤΕΟ)

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, η πρόσβαση στη θεραπεία δεν θα έπρεπε να αποτελεί προνόμιο, ούτε να εξαρτάται από γραφειοκρατικές καθυστερήσεις. Κι όμως, στην Κύπρο του σήμερα, μια μητέρα δίνει μάχη όχι μόνο με μια σπάνια μορφή λευχαιμίας, αλλά και με ένα σύστημα που αδυνατεί να ανταποκριθεί έγκαιρα.
Η Ραμόνα, που διαγνώστηκε τον Ιούνιο του 2024 με πλασματοκυτταρική λευχαιμία – μια σπάνια και δύσκολη νόσο. Από την πρώτη στιγμή βρέθηκε αντιμέτωπη με εμπόδια. Η ίδια περιγράφει την ιστορία της σε βίντεο που αναρτήθηκε στα ΜΚΔ και με δάκρυα στα μάτια, συγκινεί αλλά προκαλεί και εκνευρισμό η στάση των αρμοδίων, έτσι όπως την εξηγεί.
Αρχικά, ο πρώτος θεράπων ιατρός της, όπως είπε, πάλεψε με το Υπουργείο Υγείας για να εγκριθούν οι απαραίτητες χημειοθεραπείες. Όταν διαπιστώθηκε ότι οι επιλογές ήταν περιορισμένες, ζητήθηκε βοήθεια από εξειδικευμένο κέντρο.
«Στείλε την κοπέλα να την βοηθήσω», ήταν η ανθρώπινη παρέμβαση που άνοιξε τον δρόμο για τη συνέχιση της θεραπείας της, όπως περιγράφει η ίδια. Από τον Νοέμβριο του 2024 μέχρι σήμερα, η Ραμόνα λαμβάνει θεραπεία δωρεάν από τον δρ Ζάμπογλου στο Γερμανικό Ογκολογικό, καθώς πολλά από τα φάρμακα που χρειάζεται δεν καλύπτονται από το ΓεΣΥ. Τον Ιανουάριο του 2025 υποβλήθηκε σε αυτόλογη μεταμόσχευση, δηλαδή με δικά της πλασματοκύτταρα.
Ωστόσο, τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που περίμενε: Την ενημέρωσαν ότι ο μυελός των οστών δεν θεραπεύτηκε ποτέ. Η μόνη επιλογή πλέον είναι μια αλλογενής μεταμόσχευση – με δότη. Και ο δότης έχει ήδη βρεθεί.
Κι εδώ ξεκινά το παράλογο.
Παρά το γεγονός ότι υπάρχει έτοιμο και εξοπλισμένο κέντρο στην Κύπρο από το 2023, η διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει. Ο λόγος; Το Υπουργείο Υγείας δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην απαραίτητη επιθεώρηση και έγκριση, όπως καταγγέλλει και η ίδια.
«Το ευχάριστο είναι ότι βρήκα δότη. Το δυσάρεστο; Το Υπουργείο Υγείας ακόμη δεν έχει έρθει εδώ στο κέντρο… για να εγκρίνει τα φάρμακά μου», λέει η ίδια. Η Ραμόνα μίλησε και για την μητέρα της, η οποία στέκεται σαν βράχος δίπλα στην ίδια, την θεία της που εγχειρίστηκε στην καρδιά αλλά και το 11χρονο παιδάκι της, παρά τα 75 της χρόνια.
Πάντως, όπως λέει, η επιλογή να μεταβεί στο εξωτερικό δεν είναι ρεαλιστική εξηγεί: «Για μένα είναι αδύνατον οικονομικά και σαν μονογονέας με ένα παιδάκι». Και τότε έρχεται η φράση που αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την πραγματικότητα: «Πόσος κόσμος περιμένει για ένα κουμπάκι… μια λέξη του Υπουργού Υγείας για να βοηθηθεί τόσος κόσμος…» αναφέρει.
Φαίνεται κιόλας ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση. Η ίδια καταγγέλλει ότι και άλλοι ασθενείς βρίσκονται στην ίδια θέση, αναγκασμένοι να πουλήσουν περιουσίες για να εξασφαλίσουν θεραπεία.
Η Ραμόνα δεν ζητά προνόμια. Ζητά πρόσβαση στη θεραπεία της. Ζητά να λειτουργήσει ένα κέντρο που είναι ήδη έτοιμο. Ζητά να μην εξαρτάται η ζωή της από μια καθυστέρηση.