Καταζητούμενη με διεύθυνση και δημόσια παρουσία;

Του Πατριάρχη
Η Αστυνομία την περασμένη Τετάρτη, εξέδωσε ανακοίνωση για αναφέροντας πως καταζητεί την Ιωάννα Φωτίου, 43 ετών από την Πάφο, για διευκόλυνση ανακρίσεων σε σχέση με αδικήματα που αφορούν τον νόμο περί επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, δημοσίευση ψευδών ειδήσεων και παρενόχληση.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τα συγκεκριμένα αδικήματα, όσο κι αν μπορεί να είναι σοβαρά ως προς τις συνέπειες, δεν δημιουργούν την εικόνα του «επικίνδυνου φυγόδικου» που ο μέσος πολίτης έχει στο μυαλό του όταν ακούει τη λέξη «καταζητείται». Αυτό δεν αθωώνει κανέναν, απλώς επιβάλλει έναν χειρισμό που να πείθει. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Η γυναίκα δηλώνει δημόσια ότι δεν κρύβεται, ότι βρίσκεται στη Ρωσία και ότι έχει λάβει πολιτικό άσυλο, ενώ έδωσε και στοιχεία επικοινωνίας, δηλώνοντας πως βρίσκεται σε επαφή με το ΤΑΕ Αρχηγείου. Αν λοιπόν η καταζητούμενη εμφανίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναρτά, μιλά, δίνει τηλέφωνα, λέει πού βρίσκεται, τότε το ερώτημα δεν είναι αν «την είδαμε». Το ερώτημα είναι τι ακριβώς κάνουν οι Αρχές με αυτή την πληροφορία και γιατί η υπόθεση παρουσιάζεται προς τα έξω σαν να ψάχνουμε κάποιον που χάθηκε εξαφανίζοντας τα ίχνη του.
Επέλεξαν τον εύκολο, και βολικό, τρόπο να της κρεμάσουν ταμπέλες, που εύκολα θα μπορούσαν να υιοθετηθούν. «Πελλή», «καμένη», «αναξιόπιστη», «γραφική» κλπ. Έτσι τελειώνει η συζήτηση σε τρία δευτερόλεπτα, όπως τελειώνει ένα βιντεάκι στην οθόνη του κινητού. Μόνο που το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί με τρία δευτερόλεπτα αφορισμών.
Αν κάποια από όσα ισχυρίζεται έχουν βάση, τότε η αστυνομία όφειλε να τα ερευνήσει. Αν δεν έχουν, όφειλε να τεκμηριώσει ότι είναι ανοησίες και να το πει καθαρά με στοιχεία και όχι με χαρακτηρισμούς.
Είναι επίσης ατυχές, για να το πούμε κομψά, ότι αυτή η ιστορία καταλήγει στη Ρωσία, μια χώρα που έχει αποδείξει πως μετατρέπει την «προστασία» σε πολιτικό εργαλείο και την κάθε υπόθεση σε υλικό προπαγάνδας. Αν η Ιωάννα Φωτίου λέει ψέματα, η Μόσχα θα το αξιοποιήσει. Αν λέει αλήθεια, η ζημιά για τους θεσμούς μας είναι διπλή, γιατί θα φαίνεται ότι χρειάζεται ρωσικό καταφύγιο για να ακουστεί κάτι που έπρεπε να είχε ελεγχθεί εδώ.
Στην υπόθεση υπάρχει και η πολιτική διάσταση, ειδικά όταν στον δημόσιο διάλογο εμπλέκονται ονόματα έγγραφα και σαφείς καταγγελίες. Ο Δήμαρχος Πάφου, Φαίδωνας Φαίδωνος, οφείλει να τοποθετηθεί για όσα κυκλοφορούν, ιδιαίτερα όταν αγγίζουν προσωπικά και άβολα ζητήματα. Δεν γίνεται ο δημόσιος βίος να σέρνεται σε λασπόνερα, με βίντεο, σιωπές και απειλές. Αν κάτι είναι ψευδές, να λεχθεί και να κινηθούν οι νόμιμες διαδικασίες. Αν κάτι είναι αληθές, να φωτιστεί. Το ενδιάμεσο, το «άστο να περάσει», είναι ένδειξη ανοχής, ενοχής και ανικανότητας.
Όταν οι Αρχές ζητούν βοήθεια για τον «εντοπισμό» προσώπου που εμφανίζεται δημοσίως και δηλώνει πού βρίσκεται, δεν πείθουν ότι κυνηγούν την αλήθεια. Πείθουν ότι κυνηγούν τη σιωπή. Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη εντύπωση που μπορεί να αφήσει ένα κράτος.