Θα χτυπήσει τελικά ο Τραμπ; Ας το ελπίσουμε!

Αλλαγή πλεύσης ή τακτικός ελιγμός; Αυτό είναι το «ερώτημα του ενός εκατομμυρίου» στο Ισραήλ – αν και δεν είναι το μοναδικό των ημερών.
Τι οδήγησε, λοιπόν, τον Ντόναλντ Τραμπ στην αναβολή της επίθεσης κατά του καθεστώτος του Ιράν; Ήταν αναβολή; Μήπως ήταν ακύρωση; Ή μήπως, όπως κάποιοι εκτιμούν ήταν μέρος του σχεδίου ούτως ώστε το καθεστώς να θεωρήσει ότι οι ΗΠΑ υπέκυψαν στην πίεση των συμμάχων τους στην περιοχή – πλην του Ισραήλ – και να διευκολύνουν τις μελλοντικές πολεμικές επιχειρήσεις;
Λιγότερες πιθανότητες μοιάζει να έχει το σενάριο της ακύρωσης. Με όσα προηγήθηκαν και με το γόητρο του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να διακυβεύεται – μετά που διαφάνηκε ότι το καθεστώς των μουλάδων όχι μόνο δεν είχε «σταματήσει να σκοτώνει διαδηλωτές», όπως είχε πει ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τους εξόντωνε μαζικά πλέον – η μοναδική περίπτωση να ίσχυε κάτι τέτοιο θα ήταν εάν το καθεστώς μετρούσε μέρες.
Και αυτό δεν ισχύει. Το οξύμωρο όσο και περιέργως λογικό μαζί, είναι πως το καθεστώς, μακροπρόθεσμα ίσως και… πολύ μεσοπρόθεσμα, δεν μπορεί να επιβιώσει. Η οικονομία, όπως είδαμε και χθες, δεν μπορεί να ανακάμψει, το snapback των διεθνών κυρώσεων και επιπρόσθετα οι νέες Αμερικανικές κυρώσεις δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια ενώ, το πιο ενδεικτικό είναι πως με τα πρόσφατα – ούτε καν τα σημερινά πλέον – δεδομένα, το καθεστώς του Ιράν χρειάζοταν την τιμή του Brent στα 126 δολλάρια το βαρέλι, την ώρα που η τιμή του είναι μόλις 60 δολάρια και, από αυτά, ένα μεγάλο μέρος καταλήγει στην τρύπα της διαφθοράς και τους μεσάζοντες.
Όμως μιλάμε για ένα εγκληματικό όσο και παρανοϊκό καθεστώς το οποίο στελεχώνεται από φανατικούς και, ακόμη χειρότερα, απευθύνεται σε τέτοιους. Για να κρατήσει τη βάση του και να αποφύγει διαρροές, ειδικά στα σώματα ασφαλείας και τον κρατικό μηχανισμό ο οποίος επίσης πλήγηκε πολύ σκληρά από την κατάρρευση της οικονομίας και τον εκμηδενισμό σχεδόν της αξίας των – εξασφαλισμένων έστω – μισθών του, το καθεστώς πρέπει να δείξει πυγμή. Η οποία εν προκειμένω μεταφράζεται σε περισσότερη τυραννία και περισσότερο αίμα.
Η Τεχεράνη, θέλοντας και μη, έχει αρχίσει να διαπράττει τέτοια λάθη.
Σήμερα, με ανακοίνωσή της κάλεσε όσους «παρασύρθηκαν» και έλαβαν μέρος στις διαδηλώσεις να παρουσιαστούν αυτοβούλως για να υποστούν ελαφρότερη τιμωρία από αυτήν που τους περιμένει αν δεν το πράξουν. Με απλά λόγια: σας έχουμε ταυτοποιήσει, εάν δεν θέλετε να σας εκτελέσουμε ελάτε να σας βασανίσουμε και να σας βάλουμε φυλακή.
Πολλοί θα ανακαλύψουν ότι τελικά ήταν «εχθροί του Θεού», όπως τους αποκαλεί η συμμορία του Χαμενέι και θα πεθάνουν μυστηριωδώς ή θα οδηγηθούν στην αγχόνη και αυτοί.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον τρομακτικό τελικά αριθμό των νεκρών – υπάρχουν αναφορές και για 16,000 άτομα – αλλά και τις βιαιότητες που με κάθε βεβαιότητα θα δούμε ίσως και τις ερχόμενες μέρες δεν δίνουν απλώς την ευκαιρία στις ΗΠΑ να παρέμβουν. Τις πιέζουν να το πράξουν.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνά κανείς ότι ένα άλλο σενάριο λέει πως η αναβολή οφείλεται σε παράκληση του ίδιου του Βενιαμίν Νετανιάχου λόγω κάποιων ζητημάτων που αφορούσαν τα αποθέματα αναχαιτιστικών πυραύλων. Κάτι που μάλλον σκοτώνει το σασπένς στην ιστορία αλλά τουλάχιστον προσφέρει ένα ασφαλές πεδίο για προβλέψεις, για τη συνέχεια.
Σίγουρα όχι μετά από αυτήν.
Μιλώντας για τη συνέχεια, και τα κράτη της περιοχής, μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες καταγράφεται στο μοναδικό ίσως κράτος το οποίο αν και έχει αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο έδαφός του, δεν φοβάται ότι μπορεί να χτυπηθεί από τους ιρανικούς πυραύλους: την Τουρκία.
Η σχέση Άγκυρας – Τεχεράνης είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να εξηγήσει κανείς τη σημασία του όρου «λυκοφιλία». Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα μηχανισμός κατανόησης και εξομάλυνσης των πάντων σε χρόνο μηδενικό όταν απειλούνται τα κοινά τους συμφέροντα, πέρα από το ότι δεν υπάρχει επιθετική διάθεση του ενός κράτους προς το άλλο. Διάθεση υπόσκαψης περισσότερο.
Η Τουρκία, λοιπόν, με τίποτα δεν θα ήθελε να δει μια αμερικανική επίθεση, πολλώ δε μάλλον την κατάρρευση του καθεστώτος των μουλάδων. Ο βασικός λόγος είναι και η εξήγηση της πολύ μεγαλύτερης βαρβαρότητας την οποία επέδειξε η Τεχεράνη από τις διαδηλώσεις του 2022 μάλιστα μέχρι σήμερα έναντι των Κούρδων – η Μαχσά Αμινί άλλωστε η 22χρονη κοπέλα την οποία το καθεστώς ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου γιατί δεν φορούσε μαντήλα ήταν Ιρανή κουρδικής καταγωγής.
Η Άγκυρα τρέμει στην ιδέα πτώσης του καθεστώτος διότι υπολογίζει ότι το ιρανικό παρακλάδι του PKK θα το εκμεταλλευθεί για να επιχειρήσει την αυτονόμηση του ιρανικού Κουρδιστάν με αποτέλεσμα το εντός της Τουρκίας PΚΚ να αναθεωρήσει τη συμφωνία κατάθεσης των όπλων. Κάτι το οποίο θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στις σημερινές προσπάθειες της Άγκυρας να διευρύνει την παρουσία της στη Συρία και το οποίο βέβαια θα ενισχύσει σε βάθος χρόνου τη θέση – και την ασφάλεια – του Ισραήλ.
Ο πανικός του Χακάν Φιντάν τις μέρες που προηγήθηκαν του φημολογούμενου χτυπήματος των Αμερικανών στο Ιράν, δείχνει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην Τουρκία, καθώς πέρα από ζήτημα των Κούρδων, θα αυξήσει τις ροές προσφύγων τουλάχιστον το πρώτο διάστημα και ενδεχομένως να αποκόψει έναν εξαιρετικά κρίσιμο για την Τουρκία εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο από την Κεντρική Ασία στο έδαφός της αλλά και από το ίδιο το Ιράν από το οποίο η Τουρκία εισάγει πολύ μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, εξάγοντας ένα μεγάλο αριθμό προϊόντων ο οποίος συρρικνώνεται και θα συρρικνωθεί πολύ περισσότερο εάν ο Ντόναλντ Τραμπ επιβάλει φορολογία 25% στις χώρες που διατηρούν εμπορικές σχέσεις με το Ιράν.
Παρά τους κινδύνους για την περιοχή, αυτή η διάσταση πρέπει να πολλαπλασιάζει σίγουρα τις δικές μας ευχές ο Τραμπ να προχωρήσει άμεσα στο χτύπημα.