Θα αγαπάς την Κύπρο, έστω και αν η αγάπη σου είναι χωρίς ανταπόκριση

Θα αγαπάς την Κύπρο. Θα την αγαπάς, απλώνοντας μια γουλιά αγάπης σαν βάλσαμο στην πληγωμένη καρδιά σου. Θα την αγαπάς και αποκαλώντας την «ψυχή μου», θα την αγαπάς και λέγοντάς της «να σου βγει η ψυχή». Θα την αγαπάς όπως αγαπάς ένα παιδί που σκοτώθηκαν οι γονείς του και έμεινε ανάμεσα στα συντρίμμια με σκισμένα και κουρελιασμένα ρούχα. Θα την αγαπάς όπως αγαπάς τον μικρό Αϊλάν που ξεβράστηκε μπρούμητα στην ακτή σαν τα νεκρά ψάρια. Θα αγαπάς τις κόκκινες και μενεξεδένιες μπουκαμβίλιες που αναρριχούνται στον τοίχο του κήπου. Θα αγαπάς τις γυναίκες που κάνουν ευχή στο φλιτζάνι του καφέ, εκείνους που σηκώνονται να χορέψουν στην ταβέρνα, εκείνους που παίζουν τάβλι στη γωνιά του καφενέ, εκείνους που φτύνουν στη γη όταν δουν γραμμένα στους τοίχους τα συνθήματα «διχοτόμηση ή θάνατος» ή «Ένωση». Θα περνάς αυτά τα βουνά από τη μια άκρη μέχρι την άλλη. Θα μυρίζεσαι το θυμάρι. Μόνο τα θροΐσματα του πεύκου θα δροσίζουν την καρδιά σου. Μια μέρα θα πας στον Άγιο Νικόλα, θα κοιτάξεις το τρεχούμενο νερό από εκείνη την πέτρινη γέφυρα. Δεν γίνεται να μην βγάλεις μια αναμνηστική φωτογραφία εκεί. Θα αγαπάς τον Άγιο Νικόλα. Έστω και αν υπέφερε πολλά βάσανα, έστω και αν έζησε πολύ πόνο, έστω και αν υπέθαλψε πολλούς, θα τον αγαπάς συνειδητοποιώντας ότι αυτά ήταν πάντα προϊόν βιασμού. Θα την αγαπάς επειδή δεν παρέδωσε το πνεύμα της σε κανέναν κατακτητή και δεν έχασε τίποτα από την ομορφιά της, όσο βαθιά και αν μπήχτηκε το μαχαίρι στο στήθος της, όσο και αν σύρθηκε από τα μεταξένια της μαλλιά.
Θα αγαπάς την Καρπασία. Δεν αντιλήφθηκες πώς οι θάμνοι κοιτάνε το χάλι σου χαμογελώντας και σού ψιθυρίζουν «μην πάψεις να ελπίζεις στην πατρίδα σου», όταν περνάς κάποτε ανήσυχος, κάποτε πανικόβλητος και κάποτε σαν να έχεις ανακαλύψει τον παράδεισο πάνω στη γη; Ένα βράδυ θα περάσεις από χωριά στα οποία διαπράχθηκαν ομαδικές σφαγές, θα σε κοιτάξουν πικραμένα επειδή συγχώρησες τους δολοφόνους, δεν θα μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου χρόνια μετά, θα σαστίσεις πώς έγιναν όλα αυτά σε τούτα τα χώματα που είναι η κοιτίδα του πολιτισμού, και πάλι θα αγαπάς αυτά τα χώματα ακόμα και αν είναι ματωμένα. Διότι πάλι ανθίζουν μαργαρίτες και τουλίπες, πάλι γίνονται βραχιόλια από γιασεμιά. Θα αγαπάς τα γιασεμιά. Θα θυμάσαι πώς σκοτώθηκε ύπουλα ο Αυξεντίου από τους Άγγλους στα βουνά του Μαχαιρά μετά από προδοσία και θα την αγαπάς ακόμα και αν βρίζεις ασύστολα. Θα αγαπάς τον Αυξεντίου. Θα αγαπάς και τον Μάτση. Θα αγαπάς όλους όσοι πολέμησαν για την ελευθερία σε αυτά τα χώματα, χωρίς να περιμένουν απολύτως κανένα αντάλλαγμα, και θυσιάστηκαν για τον σκοπό αυτόν.
Θα αγαπάς τον Αλί Οσμάν, στον οποίον παραδόθηκαν Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι για να τους σκοτώσει, δεν τους σκότωσε και τιμωρήθηκε από τον διοικητή επειδή τούς είπε να φύγουν. Θα αγαπάς τον Τούρκο γείτονα που δεν αποκάλυψε τον Έλληνα γείτονά του, ο οποίος κρύφτηκε στο σπίτι του για να μην τον σκοτώσουν οι φασίστες πραξικοπηματίες και τον βοήθησε να σωθεί. Θα αγαπάς τη Λάρνακα. Θα την αγαπάς επειδή δεν σου αρέσει να διαχωρίζεις τους δρόμους της σε ελληνική και τουρκική γειτονιά. Θα την αγαπάς αγκαλιάζοντας και τα πέντε δάκτυλα του Πενταδακτύλου, ανεβαίνοντας στην κορφή της Καντάρας, αναρριχόμενος στο κάστρο του Βουφαβέντο και ατενίζοντας τη θάλασσα από το παράθυρο της βασίλισσας στον Άγιο Ιλαρίωνα. Καθώς γυρίζεις στα μονοπάτια εκείνων των βουνών, μπορεί να δεις σημάδια από ερπύστριες τανκς αλλά και μια παλιά στρατιωτική μπότα. Θα αγαπάς αυτή την πατρίδα, επειδή σε έμαθε να λατρεύεις το έλεος και την ειρήνη. Θα αγαπάς τον Κουτλού Ανταλί, δεν θα αγαπάς εκείνους που τον δολοφόνησαν ύπουλα. Θα αγαπάς τα βουνά αλλά δεν θα αγαπάς εκείνους που έβαψαν σημαία πάνω στα βουνά. Θα αγαπάς την Κερύνεια αλλά θα αγαπάς την παλιά Κερύνεια, όχι τη νέα. Θα αγαπάς το Βαρώσι αλλά θα αγαπάς την παλιά του μορφή που βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες, όχι τη νέα του μορφή. Θα αγαπάς τα τείχη της Λευκωσίας, όμως όχι εκείνα που βρίσκονται μόνο στη μία πλευρά, θα αγαπάς και τα τείχη στην άλλη πλευρά. Θα αγαπάς την οδό Φαζίλ Οντέρ, δεν θα αγαπάς την οδό Χαϊντάρ Αλίγιεφ. Θα αγαπάς εκείνους που αντιστέκονται ρισκάροντας να δολοφονηθούν και όχι όσους περιμένουν ελπίζοντας και φοβούνται να πληρώσουν τίμημα. Θα αγαπάς μια ενιαία Κύπρο, όχι τον χάρτη της που μοιράστηκε στα δυο. Θα αγαπάς εκείνους που δεν πετάνε κάτω έστω και ένα σκουπίδι, παρά το γεγονός ότι κάνουν εκδρομή στα βουνά.
Θα αγαπάς την Κύπρο. Θα την αγαπάς, έστω και αν τη βρίζεις. Έστω και αν της λες «μου έφαγες τη ζωή, έστω και αν μια μέρα την αφήσεις και φύγεις. Θα την αγαπάς σκεπτόμενος τι θα γίνει ακόμα και μετά που θα πεθάνεις. Έστω και αν η αγάπη σου είναι χωρίς ανταπόκριση. Θα αγαπάς την Κύπρο!