Η φωτογραφία της στιγμής

Ακούσατε βουλευτές και υποψήφιους αυτές τις μέρες να σχολιάζουν τις δημοσκοπήσεις; Επιμένουν στο γνώριμο πλαίσιο, λες και τίποτα γύρω μας δεν αλλάζει. Είναι, λένε, φωτογραφία της στιγμής οι δημοσκοπήσεις και όχι η πραγματική εικόνα των εκλογών του Μαΐου. Ευχαριστούμε για την αποκάλυψη. Φυσικά και είναι φωτογραφία της στιγμής, πάντα ήταν. Το ερώτημα είναι άλλο: δεν τρομάζει κανέναν αυτή η συγκεκριμένη στιγμή; Δεν προβληματίζει ότι οι πολίτες δηλώνουν πως ζουν σε διεφθαρμένη χώρα και αναζητούν τρόπο να ταρακουνήσουν το σύστημα;
Αν πάρουμε εκλογές προηγούμενων ετών, η φωτογραφία έδειχνε άλλα, η σημερινή δείχνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Γιατί πλέον τα σκάνδαλα είναι πολλά και η διαφθορά είναι το βασικότερο πρόβλημα που αφορά τους πολίτες. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι πως τα παραδοσιακά κόμματα δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της αλλαγής. Την οργή μιας κοινωνίας που ψάχνει τρόπο να ξεφύγει από ένα σύστημα που θεωρεί ότι την έχει γονατίσει.
Οι δημοσκοπήσεις είναι σαφείς: τα παραδοσιακά κόμματα χάνουν έδαφος γιατί δεν πείθουν ότι μπορούν να πατάξουν τη διαφθορά. Και το χειρότερο; Δεν δείχνουν να καταθέτουν ούτε νέες ιδέες ούτε διαθέτουν νέους ανθρώπους που να πείθουν πως κάτι αλλάζει. Ζητούν εμπιστοσύνη χωρίς να αλλάζουν τίποτα. Ακόμη και αν υπάρχουν άνθρωποι στα κόμματα που θέλουν να σπάσουν το απόστημα, το γεγονός πως εξακολουθούν να κρατούν τα βαρίδια, χωρίς να απαλλάσσονται από αυτά, σημαίνει πως δεν είναι έτοιμοι να τα βάλουν με τη διαφθορά, δείχνουν ατολμία να προχωρήσουν τον τόπο ένα βήμα παρακάτω. Γι’ αυτό και δεν πείθουν μεγαλύτερη μερίδα των πολιτών.
Η τελευταία δημοσκόπηση του «Πολίτη» το κατέγραψε καθαρά, στο ερώτημα που αφορούσε τις πτυχές στις οποίες υπερέχει το κάθε κόμμα. Τα τρία πρώτα κόμματα επενδύουν στο Κυπριακό και την Οικονομία, ενώ τα λεγόμενα αντισυστημικά κερδίζουν έδαφος κυρίως της διαφθοράς. Όχι απαραίτητα επειδή οι πολίτες πιστεύουν ότι θα τη λύσουν, αλλά επειδή θέλουν να τιμωρήσουν όσους θεωρούν υπεύθυνους. Κάποια μικρά κόμματα που επένδυσαν μονοθεματικά απλώς εξαφανίζονται. Άλλα επιμένουν στο μεταναστευτικό. Όλοι όμως μοιάζουν να απαντούν σε μια άλλη εποχή. Ειδικά, εκείνη η εποχή όπου το Κυπριακό μπορούσε να χτίσει καριέρες φαίνεται πως έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Προς το παρόν η μοναδική φωτογραφία που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις είναι η τιμωρία. Είναι η ανάγκη για αλλαγή σε έναν τόπο που νιώθεις πως όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, όπως λέει και το γνωστό άσμα. Γι’ αυτό και βρήκαν την ευκαιρία να δώσουν μια γροθιά σε ένα σύστημα που φαίνεται πως δεν τους έχει βοηθήσει, αλλά αντιθέτως έχει παραμείνει στάσιμο χωρίς να νιώθει την ανάγκη να αλλάξει.
Η φωτογραφία της στιγμής τελικά δεν είναι απλή φωτογραφία. Είναι σέλφι μιας κοινωνίας που κοιτά το πολιτικό σύστημα και δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα του. Και όταν μια κοινωνία δεν αναγνωρίζεται, απλώς κάνει σκρολ.