Η στέγη δεν είναι πολυτέλεια

Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Η στέγη δεν είναι πολυτέλεια
Η στεγαστική κρίση δεν είναι πια μια θεωρητική συζήτηση ούτε ένα ακόμη στατιστικό στοιχείο σε εκθέσεις. Είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες ανθρώπους: Εργαζόμενους που δουλεύουν δύο και τρεις δουλειές αλλά αδυνατούν να εξασφαλίσουν στέγη, νέους που παραμένουν στο πατρικό τους, ζευγάρια που αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας, οικογένειες που βλέπουν τα ενοίκια να αυξάνονται με ρυθμούς πολύ ταχύτερους από τους μισθούς.
Μέσα σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο, η πρωτοβουλία του ΑΚΕΛ για έλεγχο των αγοραπωλησιών ακινήτων σε ξένους αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται για μια αποσπασματική παρέμβαση στην αγορά, αλλά για μια πολιτική πρόταση με σαφή κοινωνικό προσανατολισμό, που απαντά στο κρίσιμο ερώτημα της εποχής: ποιος προστατεύεται όταν η αγορά λειτουργεί χωρίς κανόνες;
Η συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών επιβεβαιώνει ότι το στεγαστικό πρόβλημα αναγνωρίζεται πλέον ως μείζον κοινωνικό ζήτημα. Η πίεση δεν αφορά λίγους· διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία και απειλεί την κοινωνική συνοχή. Τα δεδομένα είναι αποκαλυπτικά: Οι ανάγκες για νέες κατοικίες την επόμενη δεκαετία ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, ενώ την ίδια στιγμή μεγάλο μέρος της αγοράς κατευθύνεται σε αλλοδαπούς αγοραστές, ωθώντας ακόμη περισσότερο τις τιμές προς τα πάνω.
Το ΑΚΕΛ υπογραμμίζει ότι όταν η στέγη μετατρέπεται αποκλειστικά σε επενδυτικό προϊόν, το κράτος δεν μπορεί να παραμένει αμέτοχο. Οφείλει να παρέμβει, όχι για να ανακόψει την ανάπτυξη, αλλά για να τη θέσει σε κοινωνικά βιώσιμα πλαίσια. Οι προτάσεις του κόμματος δεν περιορίζονται στον έλεγχο των πωλήσεων σε ξένους, αλλά εντάσσονται σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στεγαστικής πολιτικής: στήριξη των ενοικιαστών, παραγωγή προσιτής κατοικίας, ενίσχυση των νέων και των ευάλωτων ομάδων, ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της αστεγίας.
Η κοινωνική διάσταση των προτάσεων αυτών είναι καθοριστική. Απαντούν στην ανάγκη για ασφάλεια, σταθερότητα και προοπτική και στέλνουν το μήνυμα ότι η Πολιτεία οφείλει να λειτουργεί ως ρυθμιστής προς όφελος της κοινωνίας. Ότι η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο με επενδυτικούς δείκτες, αλλά και με το αν βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων.
Ταυτόχρονα, η διάσταση της εθνικής ασφάλειας, ιδιαίτερα σε ευαίσθητες περιοχές, προσδίδει θεσμικό βάθος στη συζήτηση. Ο έλεγχος των αγοραπωλησιών δεν είναι τιμωρητικός, αλλά στοιχειώδης πράξη ευθύνης ενός κράτους που οφείλει να γνωρίζει ποιος αποκτά ακίνητη περιουσία και με ποιους όρους.