Η προσχεδιασμένη απόλυση Βαρωσιώτου

Η βάναυση και χωρίς προηγούμενο σε δικαστική κρίση, άδικη και το χειρότερο προσχεδιασμένη απόλυση της Ντόριας Βαρωσιώτου από τη Δικαστική Υπηρεσία, έφερε στη μνήμη μου μια δική μου εμπειρία όταν πριν από 50 χρόνια, το 1976, εξέδωσα το πόρισμα για τα αίτια θανάτου του εθνοφρουρού Σταύρου Σταύρου, υπόθεση στην οποία η Αστυνομία σε συνεργασία με την Εθνική Φρουρά ισχυρίζονταν πως ο εθνοφρουρός αυτοκτόνησε με το όπλο του.
Ο φίλος και συμμαθητής μου Νίκος Παναγιώτου, φιλόλογος και ακαταπόνητος βιβλιογράφος, επανέφερε στο φως σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος» αναφορικά με την απόφαση. Το παραθέτω αυτούσιο.
Το πόρισμα δημιούργησε τότε κάποια υπόκωφη αναταραχή στους στρατιωτικούς κύκλους, που δεν εκδηλώθηκε δημόσια. Βέβαια, εγώ δεν απολύθηκα για το πόρισμα που εξέδωσα και ιδιαίτερα για τα σχόλια που περιέχονται σε αυτό.
Η αναφορά μου σε αυτήν την υπόθεση γίνεται για να τροφοδοτήσει σκέψεις και προβληματισμούς που αγγίζουν την υπόθεση Θανάση Νικολάου και τους λόγους απόλυσης της Ντόριας Βαρωσιώτου.
Στο γένος των Ελλήνων ανήκει ο Αριστοτέλης, ο οποίος καθόρισε την έννοια της Πολιτείας η οποία έλκει το όνομα της από τη λέξη «πολίτης». Οι πολίτες συναποτελούν τα κύτταρα της Πολιτείας, και παρεπιμπτόντως όχι τα κόμματα όπως καθιερώθηκε να λέγεται. Και ο Αριστοτέλης επίσης σημειώνει πως η Πολιτεία κυβερνάται σύμφωνα με τους Νόμους που θεσπίζει ο Δήμος, εξ’ ου και η έννοια της Δημοκρατίας. Όταν εμείς επικαλούμαστε το ενωσιακό δίκαιο δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να διεκδικούμε ως αντιδάνειο αυτά που το ελληνικό πνεύμα δημιούργησε, την περίλαμπρη κλασική εποχή του 4ου και 5ου αιώνα π.Χ. Τέλος και πάντοτε κατά τον Αριστοτέλη, Νόμος και Δίκαιο ήσαν έννοιες ταυτόσημες. Ο Νόμος και το Δίκαιο απονέμονται δε από ανεξάρτητους Δικαστές. Αυτές οι αρχές, ιδιαίτερα που αφορούν στην ανεξαρτησία των Δικαστών και το Δίκαιο, ενσωματώνονται ρητά στο Σύνταγμα και στους Νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η παραβίαση τους επιβάλλει την προσφυγή στα διεθνή ευρωπαϊκά Δικαστήρια που όπως επεσήμανα πιο πάνω, υιοθετούν τις αρχές και το πνεύμα της Δικαιοσύνης όπως αυτά έχουν γεννηθεί από τους Έλληνες φιλόσοφους, μεταξύ αυτών, Αριστοτέλης και Πλάτων στη λαμπρή κλασική περίοδο.
Αυτά τα λίγα και με πολλή θλίψη.
Σ.σ. Το σκεπτικό της απόφασης του Χρίστου Αρτεμίδη στην υπόθεση του εθνοφρουρού Σταύρου Σταύρου αποτελεί σημείο αναφοράς για την Κυπριακή Δικαιοσύνη, αφού ήταν η πρώτη φορά που Θανατικός Ανακριτής τόλμησε να αμφισβητήσει την επίσημη στρατιωτική εκδοχή περί «αυτοκτονίας». Αυτή η απόφαση θεωρείται η «πρώτη ρωγμή» στο τείχος της σιωπής θανάτων των εθνοφρουρών που σφραγίζονταν ως «αυτοκτονίες» και μνημονεύεται ως παράδειγμα δικαστικού θάρρους. Η απόφαση κατέδειξε πως ο Θανατικός Ανακριτής δεν δεσμεύεται από συμπεράσματα ή εισηγήσεις της αστυνομικής ή στρατιωτικής έρευνας αφού η διαδικασία της Θανατικής Ανάκρισης είναι αυτοτελής.
*Δημοσίευμα Τετάρτης 28 Ιανουαρίου 1976 (Πρωτοσέλιδα και σελίδα 8).
*Πρώην πρόεδρος Ανωτάτου Δικαστηρίου