Η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη

Της
Μπισάν Ιμπραχήμ
Δεν είναι άραγε εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να «σβήσει» τις φωτιές των πολέμων του κόσμου, την ίδια στιγμή που ορισμένες από τις εσωτερικές του πολιτικές ανάβουν τη σπίθα ενός εμφυλίου πολέμου μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες; Το κύριο ερώτημα, εντός και εκτός Αμερικής, είναι κατά πόσο ο ένοικος του Λευκού Οίκου αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης προς την οποία ωθούν πολλές πτυχές της εσωτερικής αλλά και της εξωτερικής ατζέντας του. Πρόκειται πράγματι για ένα δύσκολο ερώτημα, που ωστόσο δεν στερείται και μιας δόσης αφέλειας. Διότι ο Αμερικανός Πρόεδρος γνωρίζει απολύτως τι επιδιώκει και κινείται βάσει του συνθήματος που υιοθέτησε ήδη από την πρώτη του θητεία και στο οποίο στηρίχθηκε εκ νέου κατά την εκλογική μάχη για τη δεύτερη: «Να επαναφέρουμε το μεγαλείο της Αμερικής».
Αυτό δείχνει ότι οι πράξεις του δεν αποτελούν αλλαγή πορείας, αλλά εφαρμογή όσων είχε ήδη πει, για τον ίδιο και τους υποστηρικτές του, λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος ούτε για έκπληξη ούτε για απορία.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι σαφές ότι η παραχώρηση διευρυμένων εξουσιών στα στελέχη της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE), που υπάγεται στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, εντάσσεται στον πυρήνα του προεκλογικού του προγράμματος, το οποίο προβλέπει την καταδίωξη των μεταναστών και την άμεση απέλασή τους.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι αναφορές του Τραμπ στη διακίνηση ναρκωτικών κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας μόνο τυχαίες δεν ήταν. Αντίθετα, αποτέλεσαν μέρος μιας μελετημένης στρατηγικής, η οποία του επέτρεψε να προετοιμάσει πολιτικά και επικοινωνιακά το έδαφος για την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, χωρίς να χρειαστεί να αιτιολογήσει τις πράξεις του. Καθώς μια τέτοια ενέργεια δεν μπορούσε να στηριχθεί νομικά με σαφή τρόπο, η επίκληση της «μάχης κατά των ναρκωτικών» λειτούργησε ως προκάλυμμα, παρακάμπτοντας διεθνείς αντιδράσεις και εσωτερικές ενστάσεις. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στην επέτειο του πρώτου έτους της δεύτερης θητείας του ο Τραμπ επέλεξε να ανοίξει τη συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο προβάλλοντας εικόνες συλλήψεων μεταναστών και φερόμενων διακινητών ναρκωτικών, ενισχύοντας το αφήγημα πάνω στο οποίο είχε ήδη οικοδομήσει τις πολιτικές του επιλογές.
Ωστόσο η παραχώρηση τόσο εκτεταμένων αρμοδιοτήτων στα στελέχη της ICE (συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος χρήσης πυροβόλων όπλων) προκάλεσε στην πράξη κύματα οργής, ιδιαίτερα όταν οι επιχειρήσεις αυτές οδήγησαν στο θάνατο ανθρώπων. Η αγανάκτηση κορυφώθηκε όταν αποκαλύφθηκε ότι τα θύματα δεν ήταν μετανάστες, αλλά Αμερικανοί πολίτες. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις της Μινεσότα: το περασμένο Σάββατο, όταν σκοτώθηκε ο Άλεξ Μπρίτι, και λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στη Μινεάπολη, με το θάνατο της Ρενέ Γκουντ.
Ο Μπράιαν Χάμφιλ, πρύτανης του Πανεπιστημίου Old Dominion από το οποίο αποφοίτησε η Ρενέ Γκουντ, είπε ότι «ο θάνατός της αποτελεί ακόμη ένα ξεκάθαρο παράδειγμα ότι ο φόβος και η βία έχουν, δυστυχώς, γίνει καθημερινότητα στη χώρα μας».
Μήπως οι ΗΠΑ, που ο Τραμπ υπόσχεται να «κάνει ξανά μεγάλες», κινούνται επικίνδυνα προς τα προεόρτια μιας εσωτερικής σύγκρουσης;