Η παραίτηση μιας υπουργού δεν θα σώσει παρά μόνο το εγώ κάποιων

Εντάξει… ας φύγει η Μαρία Παναγιώτου από υπουργός! Κι αν κάνει το χατίρι σ’ όσους το ζητούν και φύγει, ή αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποφασίσει ότι πρέπει να την απομακρύνει, όλα… ΟΚ;
Η απαίτηση παραίτησης είναι πάντοτε η εύκολη οδός για όλους. Αφήνει αίσθημα ικανοποίησης σε όσους την απαιτούν, και χαίρονται όσοι επηρεάζονταν από την παρουσία ενός ατόμου σε συγκεκριμένη θέση- είτε πρόκειται για υπουργό είτε για κάποιον άλλο.
Η παραίτηση ενός υπουργού ή μιας υπουργού δεν θα προσφέρει τίποτε άλλο παρά την ικανοποίηση του εγώ κάποιων. Θα χαρούν που την ή τον ανάγκασαν να σηκωθεί και να φύγει. Και μετά θα στραφούν όλοι στο επόμενο θέμα, αναζητώντας το επόμενο δημόσιο πρόσωπο που θα πρέπει να παραιτηθεί.
Όσους κι αν ξεριζώσουμε από τη θέση τους, όσους κι αν αναγκάσουμε να παραιτηθούν, ένα μόνο πράγμα δεν βλέπω να ξεριζώνεται: η άρνηση αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων και η αποφυγή λήψης αποφάσεων που έχουν κόστος- κυρίως πολιτικό.
Ας έρθουμε, όμως, στο θέμα του αφθώδους πυρετού, για τον οποίο γίνεται όλη αυτή η συζήτηση· μια συζήτηση στην οποία, για κάποιο λόγο, οι περισσότεροι από όσους εμπλέκονται αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν την πραγματικότητα. Προσπαθούν με ευφάνταστες ιδέες να δείξουν ότι κάτι κάνουν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι αυτό που εισηγούνται είτε δεν μπορεί να υλοποιηθεί είτε, αν υλοποιηθεί, οι επιπτώσεις για τον τόπο θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερες.
Υποστηρίζεται η θέση ότι πρέπει να θανατωθούν μόνο τα συμπτωματικά ζώα και όχι όλα, συμπεριλαμβανομένων των υγιών.
Κατ’ αρχάς, κανείς δεν διαφωνεί και κανείς δεν θα ήθελε κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα δεδομένα που δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να παραβλέπουμε:
Πρώτο δεδομένο: Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υποχρεούται να εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία, όσο αυστηρή και απαιτητική κι αν είναι αυτή. Υπάρχουν κανόνες που πρέπει να τηρούνται και υπάρχουν συνέπειες σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Δεύτερο δεδομένο: Η νομοθεσία της ΕΕ δεν αφήνει περιθώρια ερμηνείας: ακόμα και αν ένα μόνο ζώο σε μια κτηνοτροφική μονάδα βγει θετικό στον αφθώδη πυρετό, όλα τα ζώα της μονάδας πρέπει να θανατωθούν. Ο λόγος είναι αμιγώς επιστημονικός. Ορισμένες παρεκκλίσεις προβλέπονται μόνο στο Άρθρο 13 του Κανονισμού 2020/687.
Τρίτο δεδομένο: Τι συνέπειες θα έχει η απόφαση της Κύπρου να εφαρμόσει θανάτωση μόνο συμπτωματικών ζώων, όπως ορισμένοι υποστηρίζουν. Τέσσερα ενδεχόμενα μπορεί να προκύψουν: α) αποκλεισμός από την Ενιαία Αγορά, με περιορισμούς στη μετακίνηση ανθρώπων και προϊόντων, β) απώλεια ευρωπαϊκής συγχρηματοδότησης για αποζημιώσεις, καθαρισμό, εμβόλια και εργαστηριακές εξετάσεις, γ) κατάρρευση των εξαγωγών χαλλουμιού, και δ) αδυναμία επανάκτησης του καθεστώτος «ελεύθερης χώρας», το οποίο είναι απαραίτητο για τις εξαγωγές. Αντίθετα, εάν ο ιός εκριζωθεί με πλήρη εφαρμογή των μέτρων, η επιστροφή στο εν λόγω καθεστώς θα χρειαστεί χρόνο, αλλά θα είναι εφικτή.
Η πρόταση, λοιπόν, της αντιπολίτευσης και πολλών άλλων για θανάτωση μόνο συμπτωματικών ζώων είναι ασφαλώς πιο ανθρώπινη και λαμβάνει υπόψη τον πόνο των κτηνοτρόφων. Είναι, όμως, νομικά και επιστημονικά αντίθετη με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Η φιλεύσπλαχνη λύση που προτείνεται μπορεί να οδηγήσει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σε πολύ χειρότερες οικονομικές συνέπειες για τους ίδιους τους κτηνοτρόφους στο σύνολό τους. Διότι, εάν η νόσος εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα σε ολόκληρο το νησί, η Κύπρος θα χάσει την πρόσβασή της στις αγορές εξαγωγής.
Είναι, ωστόσο, δύσκολο για οποιονδήποτε να αποτυπώσει με σαφήνεια το μεγαλύτερο κόστος που διακυβεύεται για τον τόπο- ιδιαίτερα παραμονές εκλογών. Κι αν υπάρχει κάποιος πολιτικός σε κάποιο κόμμα που μπορεί να το πει, αυτός θα παραγκωνιστεί για το κομματικό καλό.
Στο μεταξύ, το γενικότερο κακό όχι μόνο δεν θα ξεριζωθεί, αλλά θα λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Ο κουρνιαχτός θα σκεπάσει τις όποιες αδυναμίες και έλλειψη ικανοτήτων.