Η ειρήνη δεν είναι λευκή επιταγή στον εισβολέα

Του Πατριάρχη
Η χθεσινή ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για την Ουκρανία, δεν ήταν απλώς μια τυπική διαδικασία στη διεθνή σκακιέρα, αλλά μια αποκαλυπτική ακτινογραφία των νέων ισορροπιών που επιχειρούνται εις βάρος της διεθνούς νομιμότητας. Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών με την αποχή από ένα ψήφισμα που στηρίζει την εδαφική ακεραιότητα μιας αμυνόμενης χώρας, αποτελεί ιστορικό ολίσθημα και σαφή ένδειξη μιας επικίνδυνης στροφής. Η Ουάσιγκτον, υπό τη σημερινή της ηγεσία, φαίνεται να εγκαταλείπει τον ρόλο του θεματοφύλακα των αξιών της ελευθερίας, επιλέγοντας μια «ουδετερότητα» που στην πραγματικότητα κλείνει το μάτι στο Κρεμλίνο.
Όταν η μοναδική υπερδύναμη που θα μπορούσε να ασκήσει ουσιαστική πίεση στη Μόσχα επιλέγει τη σιωπή, δεν φέρνει την ειρήνη πιο κοντά αλλά ενθαρρύνει τον αναθεωρητισμό. Η αποχή αυτή είναι το «πράσινο φως» που ανέμενε ο Βλαντιμίρ Πούτιν για να εδραιώσει τα τετελεσμένα της εισβολής. Η ρητορική περί «γρήγορης λύσης» που προωθείται από το περιβάλλον του Τραμπ στερείται ηθικού και πολιτικού ερείσματος, καθώς εξισώνει τον θύτη με το θύμα. Η απαίτηση για παράδοση της Ουκρανίας, η οποία υποθάλπεται από αυτή τη στάση, δεν αποτελεί ειρηνευτικό σχέδιο αλλά συνταγή για μελλοντικές συρράξεις.
Στην ιστορία, ο κατευνασμός του επιτιθέμενου ουδέποτε οδήγησε σε σταθερότητα και το ζήσαμε με τραγικό τρόπο στη δεκαετία του 1930. Αντιθέτως, άνοιξε την όρεξη σε κάθε αυταρχικό ηγέτη που θεωρεί τα σύνορα απλές γραμμές στον χάρτη προς αναθεώρηση.
Στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας, η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν συνεχίζει να παίζει τον ρόλο του Δούρειου Ίππου μέσα στα τείχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η «ουδέτερη» ψήφος της και τα συνεχή βέτο στην οικονομική ενίσχυση του Κιέβου δεν είναι δείγματα ανεξάρτητης πολιτικής, αλλά υπηρεσία προς τον στρατηγικό της εταίρο στη Μόσχα. Η Βουδαπέστη εργαλειοποιεί τους θεσμούς της Ένωσης για να εξυπηρετήσει αλλότρια συμφέροντα, τορπιλίζοντας την αναγκαία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.
Είναι λυπηρό να βλέπουμε μια χώρα που υπέφερε από τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό να μετατρέπεται σήμερα σε συνήγορο του ρωσικού επεκτατισμού.
Η κατάσταση αυτή μας αφορά άμεσα, καθώς η Κύπρος γνωρίζει καλά τι σημαίνει εισβολή, κατοχή και διεθνής ανοχή. Αν επικρατήσει το δίκαιο του ισχυρού στην Ουκρανία, τότε η ελπίδα για δικαίωση σε κάθε άλλη γωνιά του πλανήτη που βιώνει την αδικία θα εξασθενήσει.
Η διεθνής κοινότητα οφείλει να αντιληφθεί ότι η ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη είναι απλώς ένας προσωρινός συμβιβασμός που κυοφορεί την επόμενη τραγωδία. Η στήριξη στην Ουκρανία δεν είναι μια ιδεολογική επιλογή, αλλά μια πράξη αυτοσυντήρησης του πολιτισμένου κόσμου απέναντι στην βαρβαρότητα.