«Δεν ήταν ζωή, ήταν θάνατος»: Συγκλονιστική μαρτυρία επιζήσασας του Ολοκαυτώματος στο ΕΚ

Με μια βαθιά συγκινητική μαρτυρία, η επιζήσασα του Ολοκαυτώματος Tatiana Bucci απευθύνθηκε την Τρίτη στους ευρωβουλευτές, στο πλαίσιο ειδικής συνεδρίασης της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε λόγω της 27ης Ιανουαρίου, ημέρας που έχει καθιερωθεί διεθνώς για να τιμάται η απελευθέρωση του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς το 1945. Την εκδήλωση άνοιξε η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, στέλνοντας σαφές μήνυμα απέναντι στην αναζωπύρωση του αντισημιτισμού στην Ευρώπη.
«Σήμερα, ο αντισημιτισμός εξαπλώνεται ταχύτερα από ποτέ, ενισχυμένος από το διαδίκτυο, μετατρέποντας παλιά ψέματα σε θανατηφόρες πραγματικότητες. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε το μίσος όπου κι αν εμφανίζεται – πριν ριζώσει ξανά. Αν το “Ποτέ ξανά” έχει κάποιο νόημα, τότε πρέπει να καθοδηγεί τις επιλογές που κάνουμε σήμερα και την Ευρώπη που επιλέγουμε να χτίσουμε», τόνισε η κ. Μέτσολα.
«Δεν ήταν ζωή, ήταν θάνατος»
Στην ομιλία της, η Tatiana Bucci μοιράστηκε την προσωπική ιστορία της οικογένειάς της, η οποία εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου τον Μάρτιο του 1944. Μαζί με τη μητέρα, τη θεία, την αδελφή της Άντρα και τον ξάδελφό τους Σέρτζιο, βίωσε τη φρίκη του στρατοπέδου σε ηλικία μόλις έξι ετών.
Όπως εξήγησε, το γεγονός ότι η ίδια και η αδελφή της θεωρήθηκαν δίδυμες τις έσωσε – μαζί με τον ξάδελφό τους – από τους θαλάμους αερίων. Τα τρία παιδιά πέρασαν δέκα μήνες στο Μπίρκεναου. «Συνήθισα αυτή τη ζωή αμέσως και κατάλαβα ότι ήμουν Εβραία ακούγοντας τους φρουρούς. Ότι εμείς οι Εβραίοι ήμασταν προορισμένοι για αυτή τη ζωή – που δεν ήταν ζωή, αλλά θάνατος», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η απώλεια και η επιβίωση
Η ίδια περιέγραψε και τη δεύτερη φορά που σώθηκαν, όταν ένας φρουρός τις προειδοποίησε να μην απαντήσουν σε ερώτηση για το αν ήθελαν να επανενωθούν με τις μητέρες τους. Μετέφεραν την προειδοποίηση στον ξάδελφό τους Σέρτζιο, ο οποίος δεν άντεξε και απάντησε καταφατικά. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλο στρατόπεδο, όπου υπέστη πειράματα και δολοφονήθηκε με αγριότητα.
Μετά την απελευθέρωσή τους, η Tatiana και η Άντρα μεταφέρθηκαν σε ορφανοτροφείο στην Αγγλία, πριν επανενωθούν με τους γονείς τους στην Ιταλία τον Δεκέμβριο του 1946. Όπως αποκάλυψε, όταν επέστρεψαν στη Ρώμη, τους έδειχναν φωτογραφίες παιδιών με την ελπίδα να αναγνωρίσουν συγγενείς – παιδιά που αργότερα κατάλαβε ότι είχαν σκοτωθεί μετά το μπλόκο στο εβραϊκό γκέτο της Ρώμης το 1943.
«Ελπίζω όλα τα παιδιά του κόσμου να μπορούν να έχουν τη ζωή που κατάφερα να ζήσω μετά τον πόλεμο και να γεράσουν όπως εγώ», είπε, προσθέτοντας ότι, παρά όλα όσα έζησε, «η ζωή είναι όμορφη».
Μνήμη και σιωπή
Μετά την ομιλία της Tatiana Bucci, οι ευρωβουλευτές τήρησαν ενός λεπτού σιγή, ενώ η τελετή ολοκληρώθηκε με μουσική ερμηνεία του «Kaddish» του Μορίς Ραβέλ, σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης.
Η Tatiana Bucci γεννήθηκε το 1937 στο Φιούμε – σημερινή Κροατία. Είναι μία από τις νεότερες επιζήσασες του Άουσβιτς που διατηρούν ζωντανές μνήμες από το στρατόπεδο. Σήμερα ζει στο Βέλγιο με την οικογένειά της και συνεχίζει να καταθέτει τη μαρτυρία της, υπενθυμίζοντας στην Ευρώπη ότι η μνήμη αποτελεί ασπίδα απέναντι στη λήθη και το μίσος.
Το πρόγραμμα «EP: Your Voice, Your Future» συγχρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο του προγράμματος επιχορηγήσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στον τομέα της επικοινωνίας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν συμμετείχε στην προετοιμασία του και δεν φέρει καμία ευθύνη, ούτε και συνδέεται με κάποιο τρόπο με τις πληροφορίες ή τις απόψεις που διατυπώνονται στο πλαίσιο του προγράμματος, για το οποίο οι μόνοι υπεύθυνοι είναι οι συντάκτες, οι ερωτηθέντες, οι εκδότες ή οι φορείς αναμετάδοσης του προγράμματος, σύμφωνα με το ισχύον δίκαιο. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν φέρει επίσης καμία ευθύνη για τυχόν βλάβες, άμεσες ή έμμεσες, που ενδέχεται να προκύψουν από την υλοποίηση του προγράμματος.