Του John Tamny
Κανένα άτομο ή κράτος δεν χρειάζεται να ανησυχεί για την προμήθεια πετρελαίου ή τεχνητής νοημοσύνης: είτε τα παίρνει από το απέναντι πεζοδρόμιο είτε από την άλλη άκρη του κόσμου.
Το μόνο εμπόδιο στην πρόσβαση στο πετρέλαιο ή στην τεχνητή νοημοσύνη είναι η έλλειψη παραγωγής. Εν ολίγοις, όπου υπάρχει παραγωγή, θα υπάρχει πάντα πετρέλαιο και τεχνητή νοημοσύνη σε ποσότητες ανάλογες με την παραγωγή. Έτσι λειτουργούν οι αγορές, σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη άποψη που υπάρχει.
Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Wall Street Journal για την προμήθεια πετρελαίου στις ΗΠΑ εν μέσω επιθέσεων κατά του Ιράν, γράφτηκε ότι “οι Αμερικανοί θα δουν υψηλότερες τιμές βραχυπρόθεσμα, επειδή το πετρέλαιο διαπραγματεύεται παγκοσμίως. Αλλά αντιμετωπίζουμε μικρό κίνδυνο πραγματικής έλλειψης εφοδιασμού, σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1970”. Είναι αλήθεια ότι η τιμή του πετρελαίου καθορίζεται στις παγκόσμιες αγορές, αλλά είναι αναληθές ότι οι Αμερικανοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με έλλειψη πετρελαίου στη δεκαετία του 1970.
Ο Robert Bartley (1937-2003) έγραψε για τη δεκαετία του 1970 στο κλασικό του βιβλίο “The Seven Fat Years”, και διαφώνησε με την επικρατούσα άποψη για “κρίσεις” πετρελαίου ή ελλείψεις στη δεκαετία του ’70. Με τα δικά του λόγια: “Η πραγματική κρίση ήταν ότι το δολάριο είχε υποτιμηθεί έναντι του πετρελαίου, του χρυσού και των ξένων νομισμάτων”.
Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, ο Σαουδάραβας μεγιστάνας του πετρελαίου Σέιχ Γιαχμάνι είχε παραδεχτεί εδώ και καιρό ότι το λεγόμενο αραβικό πετρελαϊκό εμπάργκο ήταν “συμβολικό”. Κατά το εμπάργκο οι Αμερικανοί κατανάλωναν ακριβώς την ίδια ποσότητα πετρελαίου του OPEC όπως και πριν, απλώς προμηθεύονταν το αραβικό πετρέλαιο από εκείνους που το αγόραζαν από τους Άραβες. Η έλλειψη παραγωγής αποτελεί το μοναδικό εμπόδιο στην προσφορά αγαθών στην αγορά.
Το γεγονός ότι μεγάλη ποσότητα του πετρελαίου προέρχεται από μερικές από τις πιο οικονομικά “προβληματικές” περιοχές του κόσμου εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη περίφημη “ενεργειακή ανεξαρτησία”. Πόση οικονομική ανάπτυξη χάνουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες ενόσω προσπαθούμε να γίνουμε η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο; Και αν η απάντηση είναι “οι χαμηλότερες τιμές πετρελαίου”, ξανασκεφτείτε το. Το πετρέλαιο ήταν πολύ φθηνότερο όταν οι ΗΠΑ ήταν “ενεργειακά εξαρτημένες” στις δεκαετίες του 1980 και του 1990.
Ας έρθουμε στην τεχνητή νοημοσύνη. Ο CEO της Nvidia, Jensen Huang, την περιγράφει εύστοχα ως “εργασία”. Αυτό ακριβώς είναι. Μηχανές που ενεργουν και σκέφτονται για εμάς, και γι’ αυτό η προοπτική τους είναι τόσο μεγάλη.
Ό,τι πράττει και σκέφτεται για λογαριασμό των ανθρώπων αυξάνει την αξία της ανθρώπινης προσπάθειας. Σκεφτείτε τον καταμερισμό της εργασίας και πώς έχει οδηγήσει εδώ και καιρό σε πολύ μεγαλύτερο παγκόσμιο πλούτο, επομένως σε πολύ μεγαλύτερη αφθονία προϊόντων, και πολύ πιο ευτυχισμένους εργαζόμενους που γίνονται ευτυχισμένοι από τον ίδιο τον καταμερισμό της εργασίας που αναδεικνύει το ατομικό τους ταλέντο.
Αυτό οδηγεί σε ένα δίλημμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Πρόσφατα, σε ένα δείπνο όπου παρευρέθηκαν κυρίως άνθρωποι του τεχνολογικού κλάδου, Αμερικανός επιχειρηματίας από τον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης παρατήρησε ότι τα κινεζικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, όπως το DeepSeek, τα οποία έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια των τσιπ της Nvidia, “συντρίβουν” τα αντίστοιχα αμερικανικά συστήματα. Φοβάστε; Δεν θα έπρεπε.
Για να καταλάβετε γιατί, είναι σημαντικό να σκεφτούμε την τεχνητή νοημοσύνη με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόμαστε το πετρέλαιο. Η σπουδαιότητά τους δεν βρίσκεται στην προέλευσή τους, αλλά στο τι σημαίνει η ύπαρξή τους για εμάς τους ανθρώπους και την εκτίναξη της παραγωγικότητάς μας ως αποτέλεσμα της ύπαρξής τους.
Είναι ένας τρόπος για να πούμε αυτό που όλοι γνωρίζουμε: ενώ το πετρέλαιο και η τεχνητή νοημοσύνη είναι θεμελιώδη μεγέθη για την πρόοδο, είναι η παραγωγή που αποτελεί αποτέλεσμα και των δύο και που έχει -και θα έχει- τον μεγαλύτερο οικονομικό αντίκτυπο. Ας μην ανησυχούμε λοιπόν για τη χώρα προέλευσης του πετρελαίου ή της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ ενθουσιαζόμαστε για την ύπαρξη και των δύο στη ζωή μας.
Γιατί πετρέλαιο και τεχνητή νοημοσύνη μετρούν περισσότερο από την προέλευσή τους
Ο John Tamny υποστηρίζει ότι η προμήθεια πετρελαίου και τεχνητής νοημοσύνης δεν εξαρτάται από την προέλευσή τους, αλλά από την παραγωγή. Όπου υπάρχει παραγωγή, θα υπάρχει και διαθεσιμότητα, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική θέση. Ο συγγραφέας αμφισβητεί την αντίληψη για ελλείψεις πετρελαίου, όπως αυτές που επικρατούσαν στη δεκαετία του 1970, υποστηρίζοντας ότι το πραγματικό πρόβλημα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου έναντι του πετρελαίου και άλλων νομισμάτων. Επιπλέον, αναφέρει ότι το αραβικό πετρελαϊκό εμπάργκο ήταν σε μεγάλο βαθμό συμβολικό, καθώς το πετρέλαιο συνέχισε να ρέει, απλώς από διαφορετικούς διαμεσολαβητές. Ο Tamny επισημαίνει ότι η προσπάθεια για ενεργειακή ανεξαρτησία μπορεί να είναι αντιπαραγωγική, καθώς οι χαμηλότερες τιμές πετρελαίου επικρατούσαν όταν οι ΗΠΑ ήταν ενεργειακά εξαρτημένες. Σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη, την περιγράφει ως "εργασία", δηλαδή μηχανές που εκτελούν εργασίες για τους ανθρώπους, αυξάνοντας έτσι την ανθρώπινη παραγωγικότητα και τον πλούτο. Ο συγγραφέας τονίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη, όπως και το πετρέλαιο, υπόκειται στους νόμους της αγοράς και η διαθεσιμότητά της εξαρτάται από την παραγωγή. Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, μέσω του καταμερισμού της εργασίας, οδηγεί σε αύξηση της παραγωγικότητας και του πλούτου, καθώς επιτρέπει στους ανθρώπους να επικεντρωθούν σε τομείς όπου έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Συνοψίζοντας, ο Tamny υποστηρίζει ότι η εστίαση στην προέλευση του πετρελαίου ή της τεχνητής νοημοσύνης είναι λανθασμένη. Το σημαντικό είναι η παραγωγή και η λειτουργία των αγορών, οι οποίες διασφαλίζουν τη διαθεσιμότητα αυτών των πόρων, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική τους προέλευση ή τις πολιτικές συνθήκες.
