Γιατί ο Αντρέας δεν μιλά για τον Αντρέα;

Δεν λέω, χάρηκα πολύ που είδα τον Αντρέα, παλιό συμμαθητή, γελαστό κι ευπροσήγορο όπως πάντα… όμως, δεν με ρώτησε πώς πάω εγώ, με ρώτησε πώς…πάνε τα παιδιά μου, οπότε βρέθηκα χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω, να περιδινούμαι μαζί του στη δίνη μιας ασταμάτητης πολυλογίας περί των… παιδιών μας – τι έκαναν και τι είπαν, τι σκέφτονται και τι προγραμματίζουν, πού πήγαν και πού θα πάνε…
Έπιασα τον εαυτό μου να… βαριέμαι τον εαυτό μου… Αναρωτήθηκα ξαφνικά, δηλαδή τώρα τι κάνουμε; Μιλάμε για μας, μέσω…αντιπροσώπων; Γιατί δεν μιλάμε για μας, απευθείας; Γιατί ο Αντρέας δεν μου μιλά για τον Αντρέα; Γιατί μου μιλά για τον Γιώργο και για την Κατερίνα; Για να εκθειάσει μέσω αυτών που θεωρεί επιτεύγματα του γιου του και της κόρης του, τις τεράστιες γονεϊκές του ικανότητες;
Ομολογώ ότι προσπαθούσα από ώρα να βρω πόρτα να ξεγλιστρήσω από αυτό το λούκι της απατηλής αυτο-εκπλήρωσης και της φαντασιακής ανωτερότητας και όταν τη βρήκα, τη διάβηκα με ύψιστη ανακούφιση, προσπαθώντας να αναπνεύσω καθαρό οξυγόνο από τα τοξικά αέρια του γονεϊκού αυτοθαυμασμού που μπούκωσαν την ατμόσφαιρα.
Και αναρωτήθηκα μυστικά μέσα μου, υπάρχει άραγε τρόπος να απογαλακτισθεί κανείς απ’ τα παιδιά του; Να απελευθερωθεί από την ιδέα ότι υπάρχει μόνο μέσω των πραγματικών ή φανταστικών αρετών τους; Να απέχει από την ταύτιση μαζί τους; Να αντιμετωπίσει την αλήθεια της μοναξιάς του; Τη σκληρή πραγματικότητα της διαφορετικότητάς του; Τη σκληρή πραγματικότητα της ανεξαρτησίας του; Τη σκληρή πραγματικότητα της μοναδικότητάς του; Αν το γνωρίζει κανείς, ας μου το πει κι εμένα.
Θέλω να πω ότι μου φαίνεται πως κρυβόμαστε ο ένας απ’ τον άλλο και το πιο πρόχειρο προσωπείο που χρησιμοποιούμε, είναι τα παιδιά μας. Τι έκαναν χθες, προχθές, πριν έναν μήνα, πέρσι, πριν δέκα χρόνια, πριν είκοσι χρόνια, πότε και πώς πρωτομίλησαν, πού πήγαν όλο αυτό τον καιρό, τι είπαν, τι άκουσαν, τι είδαν, τι θέλουν, τι επιδιώκουν, τι προγραμματίζουν, τι σκέφτονται. Όμως εσύ τι σκέφτεσαι ρε Αντρέα; Εσύ τι θέλεις; Εσύ τι έκανες όλο αυτό τον καιρό; Εσύ τι είπες, τι άκουσες, τι είδες, τι προγραμματίζεις να κάνεις αύριο; Τον επόμενο μήνα; Τον επόμενο χρόνο;
Θέλω να πω γιατί κρύβεσαι πίσω από τη φιλολογία περί των υπέροχων παιδιών σου ρε Αντρέα; Τι γίνεται με τα αισθήματά σου; Με τα όνειρά σου; Ασχολούνται με αυτά, τα παιδιά σου; Αλλά γιατί δεν αφήνεις τα παιδιά σου να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα και να κάνεις τόπο μέσα σου για τα δικά σου;