Γ.Γ. ΑΚΕΛ στη «Σ»: «Το Ισραήλ εργαλειοποιεί την Κύπρο»

Για τη σημασία της πρωτιάς του ΑΚΕΛ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, την εδραίωση του ΕΛΑΜ, την προοπτική συνεργασίας με το ΑΛΜΑ στις Προεδρικές του 2028, τις εξελίξεις στο Κυπριακό, αλλά και για το διαζύγιο με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου ρωτήθηκε ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος, Στέφανος Στεφάνου.
Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, που απέφυγε να τοποθετηθεί εκτενώς για την Ειρήνη Χαραλαμπίδου, ερμηνεύει την πρωτιά του κόμματος στις δημοσκοπήσεις ως ένδειξη εμπιστοσύνης, αλλά όχι ως λόγο εφησυχασμού. Μεταξύ άλλων ασκεί κριτική στη στάση της Κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ και υποστηρίζει μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που, όπως σημειώνει, δεν θα προσδένει την Κύπρο σε μονομερείς στρατηγικές επιλογές.
Στη συνέντευξή του αναλύει το φαινόμενο της ανόδου νέων πολιτικών σχηματισμών, θέτοντας στο επίκεντρο την ανάγκη για ουσιαστικές θέσεις και προτάσεις αντί τις επικοινωνιακές «ατάκες», ενώ για την εδραίωση του ΕΛΑΜ μιλά για κανονικοποίηση από το πολιτικό σύστημα και για κοινωνικές συνθήκες που τροφοδοτούν την ακροδεξιά.
Με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του ΑΚΕΛ, ποιο θεωρείτε ότι είναι το ιστορικό αποτύπωμα του κόμματος στην κυπριακή κοινωνία και ποια είναι σήμερα η μεγάλη πρόκληση για το ΑΚΕΛ στη νέα τεχνολογικο-πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται;
Το ΑΚΕΛ είναι ένα κόμμα με πείρα 100 χρόνων, με πλούσια ιστορία και μακρά προσφορά και δράση για την πατρίδα μας και για την κοινωνία. Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με το ΑΚΕΛ, δεν μπορεί παρά να του πιστώσει ότι σφράγισε τις μεγαλύτερες κατακτήσεις και τα σημαντικότερα δικαιώματα που διεκδίκησαν και πέτυχαν οι εργαζόμενοι και η κυπριακή κοινωνία. Ότι είναι η σταθερή, συνεπής και στιβαρή πολιτική δύναμη που υπερασπίζεται διαχρονικά τον απλό άνθρωπο, τους εργαζόμενους, τις ευάλωτες ομάδες, όσους έχουν ανάγκη. Είναι το κόμμα που πάντοτε βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την ελευθερία της πατρίδας μας και τη δικαίωση του λαού μας.
Η μεγάλη πρόκληση που έχει ν’ αντιμετωπίσει το ΑΚΕΛ σήμερα είναι να καταφέρει να επαναβεβαιώσει στην πράξη ότι είναι η δύναμη των εργαζομένων, η δύναμη των πολλών, η δύναμη της κοινωνίας. Μέσα σ’ ένα περιβάλλον όπου ανατροφοδοτείται η λογική της ατάκας «όλοι είναι οι ίδιοι», το ΑΚΕΛ καλείται ν’ αποδείξει εαυτόν. Η απάντηση σε αυτήν την πρόκληση είναι οι θέσεις και οι προτάσεις μας, η καθημερινή πολιτική δουλειά που φέρνει αποτελέσματα. Γιατί, στην πράξη δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Αν ήμασταν «όλοι το ίδιο», την ώρα που το ΑΚΕΛ στήριζε τους δανειολήπτες ενάντια στις εκποιήσεις, δεν θα υπήρχαν κόμματα που συνεχώς υπερασπίζονται τα μεγάλα συμφέροντα των τραπεζών. Αν ήμασταν «όλοι το ίδιο», την ώρα που το ΑΚΕΛ απαιτούσε διαφάνεια και λογοδοσία για τη διαπλοκή και τη διαφθορά, δεν θα υπήρχαν κόμματα που την εμπόδιζαν. Αν ήμασταν «όλοι το ίδιο», δεν θα στρωνόταν χαλί στα ξένα funds για να υφαρπάσουν τις περιουσίες του κόσμου, γιατί θα στοιχίζονταν πίσω από την άρνηση του ΑΚΕΛ. Τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι το ΑΚΕΛ αγωνίζεται μονίμως για την κοινωνία είναι εκατοντάδες, ενώ άλλες δυνάμεις προστατεύουν τα μεγάλα συμφέροντα. Είναι αυτό που ζητούμε από την κοινωνία. Αντί να δέχεται παθητικά ό,τι δηλώνει ο καθένας, να καθίσει να μας αξιολογήσει όλους στη βάση των προτάσεων μας και της δράσης μας και να μας συγκρίνει. Εμείς τέτοια σύγκριση δεν την φοβόμαστε, γιατί ξέρουμε ότι το πρόσημο που θα πάρουμε από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα είναι θετικό.
Η τελευταία δημοσκόπηση του «Σίγμα» για τις βουλευτικές εκλογές καταγράφει το ΑΚΕΛ στην πρώτη θέση με 17%, σε μια συγκυρία όπου το 58% των πολιτών δηλώνουν απογοητευμένοι από την πολιτική και το 75% θεωρούν ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση ως προς τη λειτουργία των θεσμών.
Πώς ερμηνεύετε αυτήν την πρωτιά του ΑΚΕΛ μέσα σε αυτό το κλίμα γενικευμένης δυσπιστίας και αν στόχος του ΑΚΕΛ είναι στο τέλος της διαδρομής η πρώτη θέση.
Κάθε υποστηρικτής του ΑΚΕΛ είμαι βέβαιος ότι νιώθει πολύ ωραία όταν βλέπει το κόμμα του να έχει την πρωτιά. Αυτό δείχνει ότι, παρά το ρευστό πολιτικό σκηνικό και παρά την απαξίωση που αναπαράγεται και ανατροφοδοτείται με διάφορους τρόπους, η δράση του ΑΚΕΛ υπέρ της κοινωνίας και της χώρας αξιολογείται ψηλά και βρίσκει απήχηση. Αυτό εμάς μάς ικανοποιεί, αλλά δεν μας εφησυχάζει. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δυσπραγεί, βασανίζεται και υποφέρει εξαιτίας της ακρίβειας, της φτώχιας, των ανισοτήτων, της αδυναμίας πολλών ανθρώπων να τα βγάλουν πέρα. Τις πρωτιές στις δημοσκοπήσεις εμείς τις μετατρέπουμε σε δύναμη, για να συνεχίσουμε τη δράση μας υπέρ της κοινωνίας. Πέραν τούτου, βέβαια, θέλω ξανά να υπογραμμίσω ότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά η απεικόνιση της περιόδου κατά την οποία γίνονται αυτές. Επομένως, τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων δεν πρέπει να μας εφησυχάζουν, αλλά πρέπει να εντείνουμε ακόμα περισσότερο τη δουλειά μας. Εκλογικός μας στόχος είναι να βγούμε πιο ενισχυμένοι σε αυτές τις εκλογές και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η υλοποίησή του είναι απολύτως εφικτή.
Μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ζητά αλλαγή του κομματικού χάρτη, με αναδυόμενες δυνάμεις, τουλάχιστον δημοσκοπικά, όπως το ΑΛΜΑ και η Άμεση Δημοκρατία, να καταγράφουν αξιοσημείωτη δυναμική. Μπορεί το «σοσιαλδημοκρατικό», όπως δηλώνει, ΑΛΜΑ (που κρατά τα «υγιή στοιχεία της φιλελεύθερης δεξιάς») ν’ αποτελέσει μια ρεαλιστική δυνητική συνεργασία με ορίζοντα τις Προεδρικές του 2028;
Ο καθένας μπορεί ν’ αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει, αυτό όμως που δίνει την πραγματική εικόνα τού τι πρεσβεύει ο καθένας είναι ποιους στηρίζει με τις θέσεις του και τις προτάσεις του, αν έχει βέβαια θέσεις και προτάσεις. Διότι, δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο εκλογικοί σχηματισμοί και πρόσωπα να διεκδικούν έδρα στη Βουλή έχοντας ως μοναδικό προσόν τις ατάκες στην κοινωνική δικτύωση ή απλώς καταγγέλλοντας όλους και όλα σε μια περίοδο κατά την οποία ένα μέρος της κοινωνίας είναι έτοιμο να πιστέψει τα πάντα. Βασικός στόχος της πολιτικής είναι να επιλύσει προβλήματα και να απαντά θετικά στις προκλήσεις για να επιτυγχάνεται πρόοδος στη χώρα και στις ζωές των ανθρώπων. Είναι γι’ αυτό που καθοριστικό στοιχείο στην πολιτική είναι η θέση και η πρόταση και όχι οι ατάκες.
Με ρωτάτε για τις προεδρικές εκλογές, αλλά τώρα δεν είναι η ώρα τους. Τώρα έχουμε βουλευτικές εκλογές και σε αυτές επικεντρωνόμαστε. Κάθε πράγμα στην ώρα του.
Το ΕΛΑΜ δείχνει να εδραιώνεται στον κομματικό χάρτη ως τρίτη δύναμη, με την Κύπρο να μην αποτελεί εξαίρεση από τι διαπιστώνεται ευρύτερα στον Δυτικό κόσμο με ανάλογες πολιτικές ιδεολογίες. Γιατί πιστεύετε ότι ο κόσμος δίνει εκλογική δύναμη σε δυνάμεις πέραν της κεντροδεξιάς και όχι στην αριστερά;
Το ΕΛΑΜ, ως παράρτημα της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, εδραιώθηκε για μια σειρά από λόγους.
Πρώτον, επειδή κανονικοποιήθηκε από τις πολιτικές δυνάμεις πλην του ΑΚΕΛ. Βλέπουμε όλοι το παράδοξο που συμβαίνει ν’ αρνιούνται, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας να συναντήσουν το ΕΛΑΜ επειδή ακριβώς γνωρίζουν ότι ιδρύθηκε ως παράρτημα της εγκληματικής οργάνωσης, αλλά στην Κύπρο να του ανοίγουν τις πόρτες του Προεδρικού και πολιτικά κόμματα να συνεργάζονται μαζί του. Αυτό συμβαίνει γιατί το ΕΛΑΜ αποτελεί την εφεδρεία για εξυπηρέτηση αντιλαϊκών πολιτικών και μεγάλων συμφερόντων. Είναι η δύναμη με τις ψήφους της οποίας επανεκλέχθηκε ο κ. Αναστασιάδης, εξελέγη ο κ. Χριστοδουλίδης αλλά και η κ. Δημητρίου στην Προεδρία της Βουλής. Το ΕΛΑΜ είναι οι ψήφοι που χρειάστηκε το κατεστημένο για να κλείσει τον Συνεργατισμό και, όπως εσχάτως αποδείχθηκε, και το αποκούμπι της Κυβέρνησης Χριστοδουλίδη στο μεγάλο σκάνδαλο του videogate. Ως αντάλλαγμα γι’ αυτές τις υπηρεσίες το ΕΛΑΜ πήρε πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας προκειμένου να κερδίσει επιρροή.
Δεύτερον, η άνοδος της ακροδεξιάς οφείλεται στις συνθήκες κρίσης που βιώνουν οι σύγχρονες κοινωνίες, στην οποία βρίσκονται εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, οι οποίες διευρύνουν τις ανισότητες και τη φτώχια. Το ΑΚΕΛ επιμένει να στέκεται με συνέπεια απέναντι στην ακροδεξιά υπερασπιζόμενο τη δημοκρατία, την πρόοδο της κοινωνίας, την επικράτηση τελικά του μέτρου και της λογικής απέναντι στο μίσος, στον φανατισμό και στον λαϊκισμό.
Το πολιτικό «διαζύγιο» με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση βελούδινο και έλαβε έντονα προσωπικά χαρακτηριστικά. Το ΑΚΕΛ έκανε λόγο για «ασυγκράτητη φιλοδοξία» εκ μέρους της. Τι ακριβώς εννοείτε με αυτήν τη διατύπωση; Παράλληλα, η κ. Χαραλαμπίδου επιμένει ότι κυκλοφόρησε εσωτερική εγκύκλιος που αφορούσε τη «συμπεριφορά» της και, όπως υποστηρίζει, στόχευε στην πολιτική αποδόμησή της. Υπήρξε τέτοιο έγγραφο ή όχι;
Ό,τι είχε να λεχθεί για το θέμα έχει λεχθεί και γι’ αυτό δεν πρόκειται εμείς να δώσουμε συνέχεια. Για εμάς προέχουν οι αγώνες που δίνουμε για την κοινωνία, ενώ έχουμε μπροστά μας και τη μάχη των βουλευτικών εκλογών. Σε αυτά επικεντρωνόμαστε.
Με το 64% των πολιτών να εκτιμούν ότι το Κυπριακό κινείται σε λάθος πορεία και υπό το πρόσφατο πάγωμα των συνομιλιών, όπως αυτό αποτυπώθηκε διά στόματος Ολγκίν, το ΑΚΕΛ νιώθει δικαιωμένο για τη στάση που κράτησε απέναντι στον Τουφάν Ερχιουρμάν και ποια θα ήταν μια ρεαλιστική στρατηγική για να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό σε τροχιά ουσιαστικής λύσης;
Πρώτα απ’ όλα να πούμε τι λέγαμε για να κρίνουμε το ίδιο πράγμα και όχι ο καθένας τι έχει στο μυαλό του. Τι λέγαμε εμείς για την ψηφοφορία στα κατεχόμενα; Ότι θα είναι θετικό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας να στέλνει το μήνυμα ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα στέκει στη γραμμή της λύσης για επανένωση του τόπου και του λαού μας απέναντι στη θέση της Τουρκίας για δύο κράτη που την εξέφραζε ο κ. Τατάρ. Λέγαμε ότι είναι σημαντικό η τουρκοκυπριακή κοινότητα να έχει έναν ηγέτη που υποστηρίζει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και τη συνεννόηση, πράγματα που επίσης απέρριπτε ο κ. Τατάρ. Σημειώσαμε ως θετικό το γεγονός ότι αναδείχθηκε ο κ. Ερχιουρμάν στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, αλλά την ίδια ώρα υποστηρίζαμε ότι οι δυσκολίες είναι μπροστά γιατί η Τουρκία διαδραματίζει τον καθοριστικό ρόλο στη λύση.
Όταν μιλούμε για τη λύση του Κυπριακού, που θα προνοεί τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής και την επανένωση του τόπου και του λαού, μια είναι η εφικτή. Είναι αυτή που συμφωνήσαμε από το 1977 και έκτοτε διαπραγματευόμαστε. Είναι η λύση στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, όπως την περιγράφουν τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ. Οτιδήποτε άλλο επιχειρήσουμε να συζητήσουμε, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη διχοτόμηση. Η ασφαλέστερη οδός για να πετύχουμε λύση απελευθέρωσης και επανένωσης είναι να συνεχίσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε τις προσπάθειες και τις πρωτοβουλίες μας για να διαρρηχθεί το αδιέξοδο και να συνεχίσουμε τις διαπραγματεύσεις από το σημείο όπου διακόπηκαν, διαφυλάσσοντας ολόκληρο το διαπραγματευτικό κεκτημένο και αξιοποιώντας το Πλαίσιο Γκουτέρες. Εδώ θα πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας.
Με δεδομένο ότι η γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή παραμένει εξαιρετικά ρευστή, με γειτονικά κράτη σε εμπόλεμη κατάσταση και την Τουρκία να συνεχίζει την αναθεωρητική και επεκτατική της πολιτική, εξακολουθεί το ΑΚΕΛ να υποστηρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να διακόψει σχέσεις με την Κυβέρνηση του Ισραήλ, ακόμη και αν, έστω συγκυριακά, διαμορφώνεται σύγκλιση συμφερόντων απέναντι στην τουρκική στρατηγική, δεδομένου ότι το Ισραήλ αποτελεί τη μόνη περιφερειακή δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά έναντί της;
Κατ’ αρχάς ν’ αναφέρω ότι ποτέ δεν μιλήσαμε για διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ. Δεν υπάρχει, γιατί ποτέ δεν διατυπώσαμε τέτοια θέση. Αυτό που εμείς επικρίνουμε είναι την εμμονική στήριξη και κάλυψη που παρέχει η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη στον Νετανιάχου και το καθεστώς του. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο Νετανιάχου κατηγορείται από το Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, γιατί υλοποιεί γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων. Αλήθεια, πώς θα πηγαίνουμε εμείς στη διεθνή κοινότητα να καταγγέλλουμε την εισβολή, την κατοχή και τον εποικισμό που διαπράττει η Τουρκία στην Κύπρο, όταν την ίδια ώρα στηρίζουμε μια κυβέρνηση που διαπράττει το ίδιο έγκλημα σε μιαν άλλη χώρα; Αυτό λέμε εμείς. Σε σχέση δε με τις θεωρίες που η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη υπονοεί και κάποιοι ανοικτά υποστηρίζουν ότι δήθεν θα έρθει το Ισραήλ να μας υποστηρίξει απέναντι στην Τουρκία, αυτές είναι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις. Το Ισραήλ εξυπηρετεί τα συμφέροντά του επιτιθέμενο στις γύρω χώρες και διαπράττοντας εγκλήματα πολέμου και δεν πρόκειται ποτέ να λειτουργήσει ως σωματοφύλακας της Κύπρου. Το Ισραήλ εργαλειοποιεί την Κύπρο στους δικούς του σχεδιασμούς και η Κυβέρνησή μας ασμένως εξυπηρετεί αυτήν την πολιτική, χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους που προκαλούνται για τη χώρα μας.
Η θέση μας λοιπόν για την εξωτερική πολιτική είναι η ανάπτυξη σχέσεων με όλα τα κράτη, μια πολυδιάστατη πολιτική που θα χτίζει γέφυρες και δεν θα διαλύει σχέσεις με παραδοσιακούς συμμάχους στο διεθνές στερέωμα, μια πολιτική που δεν θα προσδένει τον τόπο σε συμφέροντα που τελικά θ’ αποβαίνουν σε βάρος της ίδιας της Κύπρου.
Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το ΑΚΕΛ χρησιμοποίησε τον όρο «γλείψιμο» για να περιγράψει τη στάση του Υπουργού Εξωτερικών Κωνσταντίνου Κόμπου απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Η κριτική σας αφορά ανησυχίες για προσωπική πολιτική του Προέδρου Τραμπ ή τη συνολική στρατηγική σύμπλευσης της Λευκωσίας με την Ουάσιγκτον;
Το πρώτο ερώτημα που πρέπει ν’ απαντήσει ο Υπουργός Εξωτερικών, ο Πρόεδρος και η Κυβέρνηση, με ποιο κριτήριο περιβάλλουν με τόση εμπιστοσύνη τον Αμερικανό Πρόεδρο; Έναν Πρόεδρο που αποφασίζει ένα πρωί να στείλει κομάντος ν’ απαγάγουν τον Πρόεδρο ενός άλλου κράτους παραβιάζοντας κάθε αρχή και έννοια Διεθνούς Δικαίου; Έναν Πρόεδρο που απειλεί άλλα κράτη ότι θα έρθει η σειρά τους και εξαπολύει εμπορικούς πολέμους εναντίον κάθε κράτους που δεν ακολουθεί τις εντολές του; Όλα αυτά -και πολλά άλλα- που σχεδόν σύσσωμη η διεθνής κοινότητα καταδικάζει και απορρίπτει, η δική μας Κυβέρνηση τα ονομάζει «αποφασιστική προσέγγιση» στις διεθνείς σχέσεις!
Είναι από αυτές τις προσεγγίσεις που περιμένει η Κυβέρνησή μας να βρει το δίκαιό της η Κύπρος; Ή μήπως από το «Συμβούλιο Ειρήνης», όπου τους κανόνες τούς βάζει και τους αλλάζει ο κ. Τραμπ, έναν Οργανισμό που όχι μόνο περιφρονεί τα Ηνωμένα Έθνη αλλά επιδιώκει να τον υποκαταστήσει. Ποια είναι λοιπόν η εγγύηση ότι ένας Πρόεδρος που λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, και που δεν χάνει μάλιστα και ευκαιρία να εκθειάζει τον Ερντογάν, θα λειτουργήσει προς όφελος της Κύπρου και τον περιμένει η Κυβέρνηση να μας «σώσει» με ανοικτές αγκάλες; Σε αυτά τα πραγματικά ερωτήματα θα πρέπει να απαντήσει η Κυβέρνηση και όχι να περιορίζεται σε επικοινωνιακά τρικ για σκοπούς εσωτερικής κατανάλωσης.