Έργα της Κούλας Σαββίδου

Θέα
Aφήνοντας το έργο της να μιλήσει με τον δικό του χαμηλόφωνο, αλλά επίμονο τρόπο
Η Κούλα Σαββίδου (1956- 2026) γεννήθηκε στο Λονδίνο, μεγάλωσε όμως στη Λεμεσό. Σπούδασε Πλαστικές Τέχνες στην École Nationale des Beaux-Arts de Lyon στη Γαλλία (1975–1981) και από το 1976 άρχισε να εκθέτει το έργο της στην Κύπρο και στο εξωτερικό.
Συμμετείχε σε σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις, όπως η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου στη Βαρκελώνη (1987), η 17η Μπιενάλε Αλεξάνδρειας (1991) και το Mediterraneo per l’ Arte Contemporanea (1989). Παρουσίασε ατομικές εκθέσεις κυρίως στην Κύπρο, με σταθμούς το Κέντρο Τέχνης Diaspro στη Λευκωσία και γκαλερί στη Λεμεσό, ενώ τα τελευταία χρόνια συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις όπως η «Till we meet again» στο CVAR και η «Ανάβασις» στην Αθήνα.
Ζωγράφος και γλύπτρια, με κύριο μέσο τη γλυπτική, εργάστηκε με γύψο, ξύλο, μέταλλο και ευρεθέντα υλικά. Το έργο της, με στοιχεία υπερρεαλισμού και μυθολογικές αναφορές, πραγματευόταν τη μεταμόρφωση, τη μνήμη, τη μητρότητα και την απώλεια, θέτοντας διαχρονικά ερωτήματα για τη θέση του καλλιτέχνη στην κοινωνία.
Έργα της βρίσκονται στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Κύπρου και σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές στην Κύπρο και στο εξωτερικό.
Σε ανακοίνωση του το Υφυπουργείο Πολιτισμού αναφέρει ότι η τέχνη της Κούλας Σαββίδου «χαρακτηριζόταν από μια βαθιά ποιητική διάθεση. Οι μορφές της, συχνά εύθραυστες και ταυτόχρονα ανθεκτικές, μοιάζουν να κινούνται σε μια ενδιάμεση περιοχή, όπου αλληλοτέμνονται ο χρόνος, η μνήμη και η μεταμόρφωση. Με υλικά που φέρουν το ίχνος της αφής –γύψο, ξύλο, μέταλλο, ευρεθέντα αντικείμενα– δημιούργησε έργα που λειτουργούν ως σιωπηλές αφηγήσεις και μικροί τόποι περισυλλογής. Η δουλειά της δεν επιδίωκε τον εντυπωσιασμό· αναζητούσε, αντίθετα, την ουσία, το λεπτό πέρασμα από το Ορατό στο Άρρητο.»
Περαιτέρω αναφέρει πως όσοι τη γνώρισαν μιλούν «για μια δημιουργό με ήρεμη γενναιοδωρία, για μια παρουσία που εργαζόταν με αφοσίωση και σεμνότητα, αφήνοντας το έργο της να μιλήσει με τον δικό του χαμηλόφωνο, αλλά επίμονο τρόπο» και καταλήγει πως «η συμβολή της στη διαμόρφωση του σύγχρονου εικαστικού τοπίου της Κύπρου υπήρξε ουσιαστική και διαρκής.»