Άλμα στο κενό και πάνω σε τοίχο

Του Πατριάρχη
Υπήρξε πράγματι μια περίοδος κατά την οποία ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης μπορούσε να καλλιεργεί μια σοβαρή φιλοδοξία για την Προεδρία της Δημοκρατίας με στοιχειώδεις, έστω, πιθανότητες επιτυχίας. Όχι επειδή διαθέτει το αναγκαίο πολιτικό βάθος, ούτε επειδή απέδειξε ότι ξέρει να μετατρέπει τη δημόσια καταγγελία σε συγκροτημένη πρόταση εξουσίας, αλλά κυρίως επειδή υπήρχε μια θεωρητική δεξαμενή στήριξης, με πρώτο και σημαντικότερο «δοχείο» το ΑΚΕΛ. Χωρίς αυτή τη δεξαμενή, το εγχείρημα μοιάζει όλο και περισσότερο με δονκιχωτική μάχη με ανεμόμυλους, έχοντας μάλιστα στην πλάτη ένα βαρύ δικαστικό 8-0. Αποδεικνύεται πλέον ότι η πολιτική στην Κύπρο συχνά μοιάζει με θέατρο σκιών με πολύ εγωισμό και λίγη αριθμητική.
Η συνεργασία της Ειρήνης Χαραλαμπίδου με το ΑΛΜΑ και μάλιστα με ειδική προσαρμογή του καταστατικού ώστε να γίνει εφικτή αυτή η συμπόρευση χωρίς άμεση κομματική ένταξη, δείχνει απόγνωση. Η ίδια μίλησε για κοινό στόχο στην πάταξη της διαφθοράς και για πορεία στο πλάι του Οδυσσέα Μιχαηλίδη.
Εκεί όπου κάποιοι θα έβλεπαν μια γέφυρα προς τον χώρο της Αριστεράς, αποδείχθηκε ότι μάλλον γκρεμίστηκε κάθε τέτοια προοπτική, γιατί η κίνηση αυτή δεν έφερε το ΑΚΕΛ πιο κοντά στον Οδυσσέα. Αντιθέτως, ήρθε να υπενθυμίσει το διαζύγιο της Χαραλαμπίδου με την ηγεσία της Εζεκία Παπαϊωάννου, ενώ την ίδια ώρα ο ίδιος ο Οδυσσέας ξεκαθάριζε πως δεν επιδιώκει θεσμικές συνεργασίες με κανένα κόμμα, επειδή θεωρεί ότι όλα είναι μέρος του ίδιου συστήματος διαφθοράς.
Από εκεί και πέρα, υπάρχουν τα απλά μαθηματικά. Ο ίδιος ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης είχε από το 2025 περιγράψει την κοινοβουλευτική παρουσία του ΑΛΜΑ ως αναγκαίο σκαλοπάτι για τη διεκδίκηση της Προεδρίας το 2028, αφού όπως έλεγε η χώρα αλλάζει από την εκτελεστική εξουσία. Άρα ο στρατηγικός στόχος δεν είναι μυστικό. Είναι δηλωμένος. Το πρόβλημα είναι ότι για να φτάσεις στην εκτελεστική εξουσία δεν αρκεί να είσαι δημοφιλής σε ένα κοινό αγανακτισμένων, ψεκασμένων και επιρρεπών στον λαϊκισμό ψηφοφόρων, αλλά πρέπει να μπορείς να συνθέτεις, να πείθεις, να συμμαχείς, να απορροφάς αντιρρήσεις χωρίς να γκρεμίζεις κάθε γέφυρα πίσω σου.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το αδιέξοδο. Ο Οδυσσέας επένδυσε ολόκληρη την πολιτική του ταυτότητα στην ηθική υπεροχή του δήθεν μοναχικού τιμωρού. Αυτό μπορεί να του πρόσφερε χειροκρότημα, αλλά δεν δημιουργεί πλειοψηφικό ρεύμα εξουσίας. Όταν καταγγέλλεις τους πάντες ως μέρος της σήψης, στο τέλος μένεις μόνος με τη βεβαιότητά σου. Πολύ ωραίο για προσωπικό μύθο αλλά ολέθριο για την προεδρική αριθμητική.
Κάπως έτσι, η μόνη λογική κατεύθυνση που απομένει μοιάζει να είναι η πολιτική συγγένεια με τον Φειδία Παναγιώτου. Όχι επειδή έχουν το ίδιο βιογραφικό ή την ίδια διαδρομή, αλλά επειδή εκπέμπουν το ίδιο επικίνδυνο άρωμα ναρκισσισμού. Και οι δύο πολιτεύονται σαν να είναι φαινόμενα που η κοινωνία οφείλει να υποκλιθεί. Και οι δύο επενδύουν σε μια εικόνα μοναδικότητας που υποκαθιστά τη σοβαρότητα με αυτοθαυμασμό. Και οι δύο δείχνουν να πιστεύουν ότι η πολιτική είναι πρωτίστως σκηνή προσωπικής επιβεβαίωσης.
Αν τελικά συναντηθούν, δεν θα πρόκειται για έκπληξη, αλλά είναι η φυσική κατάληξη μιας πορείας που ξεκίνησε με σημαία την δήθεν αντισυστημική οργή και καταλήγει στην πιο παλιά αρρώστια της πολιτικής που είναι η λατρεία του εγώ. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν γεννά μεταρρύθμιση, αλλά εγκυμονεί συνήθως φούσκες με μεγάλη αυτοπεποίθηση και μικρή διάρκεια που σκάνε χωρίς καν να κάνουν κρότο.