The 'Philanthropic' Underworld and the War That Has Begun

Ο πόλεμος (γιατί περί αυτού πρόκειται) με το οργανωμένο έγκλημα, με τον υπόκοσμο, για να είναι νικηφόρος πρέπει να είναι καλά σχεδιασμένος αλλά και σαρωτικός από πλευράς του κράτους. Η μάχη είναι δύσκολη γιατί το οργανωμένο έγκλημα εδραιώθηκε και έχει αποκτήσει πλάτες.
Την τελευταία περίοδο γίνονται κινήσεις, συλλήψεις ανθρώπων της παρανομίας. Τούτο προφανώς και θα μπορούσε να είχε γίνει και στο παρελθόν. Το γιατί «καθυστέρησε» είναι ένα σοβαρό ζήτημα, που δημιουργεί εύλογες απορίες. Αδυναμία; Μπορεί. Ενδέχεται, όμως, να αφορά τούτο πιθανές διασυνδέσεις του υπόκοσμου με κάποια πρόσωπα εντός της Δύναμης. Εάν τούτο ισχύει σημαίνει πως δημιουργείται ένα δίκτυ προστασίας για τους παράνομους και ένα σοβαρό εσωτερικό ζήτημα για την Αστυνομία. Η κάθαρση χρειάζεται και εντός των τειχών.
Η δράση του οργανωμένου εγκλήματος (ξέπλυμα χρήματος, ναρκωτικά, λαθρεμπόριο, προστασία κ.ά), έχει… αλλάξει επίπεδο και διαφοροποιήθηκε αναφορικά με τα όσα ίσχυαν στο παρελθόν. Είναι σαφές πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει κι αυτό δεν αφορά μόνο την Κύπρο, αλλά παγκόσμια. Άλλωστε, οι δράσεις δεν περιορίζονται μόνο εντός συνόρων.
Είναι προφανές πως το οργανωμένο έγκλημα έχει ενσωματωθεί στην οικονομία. Αυτό υπήρξε και στο παρελθόν, αλλά τώρα τούτο έχει μια πιο μόνιμη παρουσία, μέσα από επιχειρήσεις-βιτρίνα, που εξασφαλίζουν με τεχνάσματα και νομική κάλυψη. Γι’ αυτό και παρακολουθούμε ένα κομμάτι του οργανωμένου εγκλήματος να παρουσιάζεται -για κάλυψη προφανώς- να έχει φιλανθρωπική δράση ενώ «κοινωνικοποιείται» και διά επενδύσεων στο λαοφιλές άθλημα του ποδοσφαίρου. Το ποδόσφαιρο προφανώς προσφέρεται και για ξέπλυμα χρήματος αλλά και για να δημιουργηθεί και μια «ασπίδα προστασίας» για τους… επενδυτές.
Είναι δε σαφές πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, «επιχειρήσεις» του υπόκοσμου, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για δραστηριοποίηση. Την ίδια ώρα, όταν η διαφθορά διεισδύει στο κράτος, στην Αστυνομία, τούτο διευκολύνει το «έργο» του οργανωμένου εγκλήματος. Και δυσκολεύει, παράλληλα, το έργο των διωκτικών Aρχών.
Είναι, πάντως, προφανές, ότι αυτός ο πόλεμος, που έχει εξαγγείλει ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Φυτιρής, με συγκεκριμένα βήματα δείχνει ότι τουλάχιστον έχει ξεκινήσει. Και φαίνεται να υπάρχει αποφασιστικότητα για να προχωρήσει. Φαίνεται να μην είναι ασκήσεις επί χάρτου, που θα αποδειχθούν, στο τέλος, κενό γράμμα. Γιατί δείγματα γραφής έχουν δοθεί. Μένει αυτά τα βήματα να αποκτήσουν ταχύτητα και να έχουν αποτελέσματα. Εκεί θα κριθούν όλοι, από τα αποτελέσματα και μόνο. Ο κ. Φυτιρής έχει αναφερθεί, στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου, στη δήμευση των περιουσιακών στοιχείων, που δεν τεκμηριώνονται. Αυτό θα πρέπει να προχωρήσει, καθώς θα αποτελεί σοβαρό πλήγμα ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα. Αποτελεί, η δήμευση περιουσιών, σημαντικό όπλο σε αυτή την προσπάθεια.
Ο πόλεμος αυτός, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την Αστυνομία. Αυτή αποτελεί το εργαλείο καταστολής και τη δύναμη πυρός της πρώτης γραμμής. Είναι σαφές, όμως, ότι υπάρχουν κι άλλοι εμπλεκόμενοι. Κι άλλοι θεσμοί έχουν ρόλο. Κάποιοι δε θεσμοί αποδεικνύονται πολλές φορές αδύναμοι να αντιμετωπίσουν τα φαινόμενα της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Ο καθηγητής Nομικής, Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, σε παλαιότερη συνέντευξή του στον «Φιλελεύθερο», είχε αναφέρει πως «σε κράτη χωρίς αποτελεσματικό σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, τη δικαιοσύνη ασκεί ο υπόκοσμος ή τα κυκλώματα παραδικαστικών δραστηριοτήτων. Χωρίς δικαιοσύνη αποτελεσματική, γρήγορη και σε ψηλή υπόληψη, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος του, κίνητρο για επενδύσεις ή δυνατότητα να θέσει κανείς προσωπικούς στόχους για το μέλλον του με ασφάλεια». Είχε δε αναφέρει πως όσα και να λέμε για την ανάγκη αύξησης των μηχανισμών εξωδικαστηριακής επίλυσης διαφορών, όλα ξεκινούν από την ύπαρξη αποτελεσματικών δικαστηριακών μηχανισμών.
Σε όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Κι αυτή είναι η νοοτροπία σε μια μερίδα της κοινωνίας, που για να αλλάξει, να ανατραπεί, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια.