The Magic Wand of the Aspiring Candidate

Του Πατριάρχη
Παρακολουθώ τους υποψήφιους βουλευτές να οργώνουν πάνελ, καφενεία, πλατείες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με εκείνο το αγέρωχο βλέμμα που λέει «δώσε μου την ψήφο σου και θα σου αλλάξω τη ζωή». Πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται κάτι που δεν είναι καθόλου κολακευτικό ούτε για τους ίδιους ούτε για το ακροατήριό τους. Απευθύνονται σε ανθρώπους χαμηλής νοημοσύνης ή έχουν την ακλόνητη πεποίθηση ότι όσα υπόσχονται είναι εφικτά και εντός των αρμοδιοτήτων τους;
Το πιο αγαπημένο πεδίο άσκησης προεκλογικής μπουρδολογίας, την οποία τιμούν σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια, είναι η πάταξη της διαφθοράς. Σαν να είναι όλοι τους υποδείγματα εντιμότητας και σαν να κρατά ο κάθε υποψήφιος ένα μαγικό ραβδί που θα εντοπίζει τη διαφθορά, θα τη φωτογραφίζει, θα τη σέρνει από το αυτί στα κανάλια, θα την καταγγέλλει, θα την ανακρίνει, θα τη δικάζει και στο τέλος θα την καταδικάζει, ιδανικά με χειροκροτήματα και ιαχές στο παρασκήνιο.
Μόνο που ο βουλευτής δεν είναι ανακριτής, δεν είναι εισαγγελέας, δεν είναι δικαστής. Δεν έχει ούτε ανακριτικές εξουσίες, ούτε εισαγγελική αρμοδιότητα, ούτε δικαστικό προνόμιο. Η δουλειά του είναι συγκεκριμένη και υπεύθυνη, αν την πάρει κανείς στα σοβαρά. Νομοθετεί και ελέγχει την εκτελεστική εξουσία. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η πραγματική μάχη κατά της διαφθοράς, όχι στα συνθήματα.
Αν θέλουν να μιλήσουν σοβαρά πρέπει να μας πουν ποια νομοθετικά μέτρα έχουν κατά νου για να ενισχύσουν τη διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις; Τι έλεγχο θα απαιτήσουν για τις προσλήψεις, τις απευθείας αναθέσεις, τις άδειες, τις επιδοτήσεις; Πώς θα θωρακίσουν τους θεσμούς ώστε να μην εξαρτώνται από το ποιος είναι υπουργός, ποιος είναι φίλος, ποιος τηλεφώνησε, ποιος πίεσε; Πώς θα προστατεύσουν τους λειτουργούς που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και πώς θα περιορίσουν τα παραθυράκια που γεννούν την ασυλία της πονηριάς;
Αυτά είναι κοινοβουλευτική δουλειά. Θέλει γνώση, επιμονή και συγκρούσεις και σίγουρα όχι ηρωικές ατάκες.
Το ίδιο έργο, άλλη σκηνή, όταν ακούμε για «αναβάθμιση της Παιδείας». Ο βουλευτής δεν χαράζει εκπαιδευτική πολιτική και δεν την υλοποιεί. Αυτά τα αποφασίζει και τα διαχειρίζεται η κυβέρνηση, με υπουργεία, υπηρεσίες, προϋπολογισμούς και διοικήσεις. Ο βουλευτής, αν θέλει να είναι χρήσιμος, ελέγχει, πιέζει, ζητά στοιχεία, απαιτεί αξιολόγηση, διορθώνει με νομοθεσία όπου χρειάζεται. Μπορεί να ανοίξει δρόμους, να στήσει πλαίσιο, να κόψει κακές πρακτικές, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη διοίκηση ούτε να μεταμορφώσει το σχολείο με ένα προεκλογικό χαμόγελο.
Και μετά έρχονται η οικονομία, η ενέργεια, η εξωτερική πολιτική. Τα ίδια μεγάλα λόγια, οι ίδιες υποσχέσεις σε ρόλο που δεν τους ανήκει. Αν πραγματικά θέλουν να πείσουν πολίτες που σκέφτονται, ας μιλήσουν για το μόνο που τους αναλογεί. Για νόμους, για έλεγχο, για λογοδοσία, για την ικανότητα να σταθούν απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση χωρίς να γίνουν ουρά της. Όλα τα άλλα είναι προεκλογική παράσταση και το εισιτήριο, όπως πάντα, το πληρώνει ο ψηφοφόρος.
Δεν αναφέρομαι στην απαραίτητη γνώση, την οποία ελάχιστοι διαθέτουν και πολλοί την θεωρούν εντελώς περιττή.