Lynn Boylan στη «Χ»: Η ΕΕ να σταθεί απέναντι στο Ισραήλ και να υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο

- Η μετατροπή της ΕΕ σε στρατιωτική συμμαχία υπονομεύει τη σταθερότητα και την κυριαρχία των κρατών
- Η Ευρώπη δεν μπορεί να σιωπά μπροστά στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου
- Η ΕΕ πρέπει να είναι θεματοφύλακας της νομιμότητας, όχι όργανο ισχύος.
Η «Χαραυγή» μίλησε με τη Lynn Boylan, ευρωβουλεύτρια του Sinn Féin και πρόεδρο της Αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις σχέσεις με την Παλαιστίνη.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε η Ιρλανδή ευρωβουλεύτρια τοποθετείται για τη δραματική κατάσταση στην Παλαιστίνη, ασκεί κριτική στη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στο Ισραήλ, ενώ αναφέρεται επίσης στη στρατιωτικοποίηση της ΕΕ και στις πολιτικές προτεραιότητες του Sinn Féin στην Ιρλανδία.
Συνέντευξη στην Μπισάν Ιμπραχήμ
Ως πρόεδρος της Αντιπροσωπείας του ΕΚ για τις σχέσεις με την Παλαιστίνη, πώς αξιολογείτε τη σημερινή κατάσταση στην Παλαιστίνη και ποια θεωρείτε ότι είναι η ευθύνη της ΕΕ απέναντι στις τελευταίες εξελίξεις;
Η κατάσταση στην Παλαιστίνη βρίσκεται σήμερα σε ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία της πρόσφατης ιστορίας. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες μιας γενοκτονίας, της αυξανόμενης de facto προσάρτησης της Δυτικής Όχθης και της πλήρους περιφρόνησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού στη διεθνή σκηνή. Στη Γάζα, οι Παλαιστίνιοι συνεχίζουν να δολοφονούνται από το Ισραήλ, παρά τη λεγόμενη «κατάπαυση του πυρός». Στη Δυτική Όχθη βλέπουμε όλο και περισσότερους παράνομους εποικισμούς να κατασκευάζονται και να υποστηρίζονται ενεργά από την ισραηλινή κυβέρνηση. Σε διεθνές επίπεδο, το σχέδιο του Τραμπ αποτελεί μια προσπάθεια επιβολής μιας νέας και ακόμη πιο απροκάλυπτης μορφής αποικιακής κυριαρχίας στον λαό της Γάζας και υπονόμευσης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού. Συνολικά, η κατάσταση είναι τέτοια που το Ισραήλ ενθαρρύνεται και στηρίζεται ενεργά να προχωρήσει σε εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης και στον αποικισμό κλεμμένης παλαιστινιακής γης.
Η ΕΕ έχει ευθύνη να υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο και έχει επανειλημμένα αποτύχει να το πράξει όσον αφορά το Ισραήλ. Το Διεθνές Δικαστήριο εξέδωσε τον Ιούλιο του 2024 μια ιστορική γνωμοδότηση, η οποία ξεκαθαρίζει ότι η κατοχή της Παλαιστίνης είναι παράνομη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και ότι τα τρίτα κράτη έχουν υποχρέωση να μην παρέχουν καμία βοήθεια που να στηρίζει αυτή την κατοχή. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ θα έπρεπε να υιοθετήσει απαγόρευση εμπορίου με τους εποικισμούς, να αναστείλει τη Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ–Ισραήλ και να χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο διπλωματικό μέσο για τον τερματισμό της παράνομης κατοχής. Καθώς το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα, η ΕΕ θα έπρεπε να στηρίξει ένα εμπάργκο όπλων, να επιβάλει κυρώσεις στο ισραηλινό κράτος και να στηρίξει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στην άσκηση διώξεων για όλα τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττονται από το Ισραήλ. Η ΕΕ δεν έχει κάνει τίποτα από αυτά, υπονομεύοντας σοβαρά τη δική της αξιοπιστία σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο και δεν πρόκειται να την ανακτήσει μέχρι να σταθεί απέναντι στο Ισραήλ.
Η εξωτερική πολιτική της ΕΕ φαίνεται να ευθυγραμμίζεται ολοένα και περισσότερο με το ΝΑΤΟ. Πώς αξιολογείτε αυτή την εξέλιξη, ιδιαίτερα από τη σκοπιά μιας χώρας με παράδοση στρατιωτικής ουδετερότητας όπως η Ιρλανδία;
Η αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση της ΕΕ και η ευθυγράμμισή της με το ΝΑΤΟ υπονομεύουν την κυριαρχία των ουδέτερων κρατών-μελών και επιχειρούν να μετατρέψουν την ΕΕ από ένα εγχείρημα ειρήνης σε μια στρατιωτική συμμαχία. Ως ευρωβουλεύτρια από μια ουδέτερη χώρα, αυτό είναι απολύτως απαράδεκτο. Προερχόμενη από μια χώρα της οποίας η ουδετερότητα γεννήθηκε μέσα από τις εμπειρίες της κατοχής και της αποικιοκρατίας, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό να βλέπουμε παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις να επιχειρούν να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα μιας ένωσης που δημιουργήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης και ανάπτυξης.
Η στρατιωτικοποίηση δεν θα έχει μόνο σοβαρές συνέπειες για τα ουδέτερα κράτη-μέλη, αλλά και για την ίδια την ΕΕ συνολικά. Η πλειονότητα των χωρών του κόσμου δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ και πολλές αντιμετωπίζουν την ατζέντα του με έντονο σκεπτικισμό, εξαιτίας των πολιτικών ξένων επεμβάσεων και της υπονόμευσης της εθνικής κυριαρχίας που ακολουθούν ορισμένα από τα μέλη του. Τα ουδέτερα κράτη μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη διεθνή διπλωματία και στην οικοδόμηση της ειρήνης και θα πρέπει να υποστηρίζονται από την ΕΕ σε αυτή την κατεύθυνση. Η Ιρλανδία και η Κύπρος, για παράδειγμα, διαθέτουν ιδιαίτερες εμπειρίες και μπορούν να συμβάλουν διπλωματικά, καθώς δεν φέρουν το αποικιοκρατικό παρελθόν χωρών όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Ισπανία.
Ποιοι είναι σήμερα οι βασικοί πολιτικοί στόχοι και οι προκλήσεις για το Sinn Féin στην Ιρλανδία; Πώς απαντά το κόμμα στις κοινωνικές ανισότητες και στην αυξανόμενη ακρίβεια;
Η βασική προτεραιότητα του Sinn Féin παραμένει η επανένωση της Ιρλανδίας. Εργαζόμαστε για τη δημιουργία της απαραίτητης πολιτικής δυναμικής και για πρακτικές προετοιμασίες προς αυτή την κατεύθυνση, με τρόπο που να περιλαμβάνει όλες τις φωνές και τις κοινότητες. Η ιρλανδική ενότητα θα μας επιτρέψει να ξεπεράσουμε το οικονομικό κόστος της διαίρεσης και να ανοίξουμε το δρόμο για μια νέα αρχή, διαμορφώνοντας μια πιο ισότιμη και κοινωνικά δίκαιη Ιρλανδία.
Παράλληλα, οι βασικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι η αύξηση του κόστους ζωής και τα ολοένα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντούν οι πολίτες στην πρόσβαση σε στέγη, υγειονομική περίθαλψη και παιδική φροντίδα. Δεδομένης της επείγουσας ανάγκης αντιμετώπισης της ακρίβειας, προτείνουμε να αξιοποιηθεί το μεγάλο δημοσιονομικό πλεόνασμα της Ιρλανδίας για τη στήριξη των εργαζόμενων οικογενειών, με στοχευμένα μέτρα για όσους κινδυνεύουν περισσότερο από τη φτώχεια. Ταυτόχρονα, επιδιώκουμε να αντιμετωπίσουμε τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων, για παράδειγμα με πάγωμα των αυξήσεων στα ενοίκια, μεταρρύθμιση των χρεώσεων στα δίκτυα ενέργειας ώστε να μειωθεί το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας και αυστηρότερο έλεγχο στις πρακτικές τιμολόγησης των μεγάλων λιανεμπορικών επιχειρήσεων.
Από το κοινωνικό δικαίωμα στην εμπορευματοποίηση της κατοικίας
Η στεγαστική κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η Ιρλανδία, σημειώνει η Lynn Boylan, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που μετέτρεψαν τη στέγη από βασικό κοινωνικό δικαίωμα σε εμπόρευμα.
Για χρόνια, όπως επισημαίνει, οι κυβερνήσεις έδωσαν προτεραιότητα στους ιδιώτες κατασκευαστές και στους μεγάλους θεσμικούς επενδυτές, ενώ δεν προχώρησαν στην κατασκευή επαρκούς αριθμού δημόσιων και προσιτών κατοικιών.
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι τα συνεχώς αυξανόμενα ενοίκια, η ραγδαία αύξηση της αστεγίας και ο αποκλεισμός μιας ολόκληρης γενιάς νέων ανθρώπων και εργαζόμενων οικογενειών από την πρόσβαση σε αξιοπρεπή και ασφαλή στέγη. Σύμφωνα με την ίδια, η Αριστερά στην Ιρλανδία προτείνει μια διαφορετική κατεύθυνση, που περιλαμβάνει τη μαζική επέκταση της δημόσιας και προσιτής κατοικίας με ελεγχόμενο κόστος ενοικίου, την ενίσχυση της προστασίας των ενοικιαστών και τον τερματισμό των φορολογικών κινήτρων προς τα λεγόμενα «vulture funds».
Παράλληλα, τονίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να σταματήσει να διευκολύνει τη χρηματοοικονομικοποίηση της στέγασης και να χαλαρώσει τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που εμποδίζουν τις δημόσιες επενδύσεις, ώστε οι κυβερνήσεις να μπορούν να θέσουν τις ανάγκες των ανθρώπων πάνω από τα κέρδη.