H Aθήνα δεν είναι απούσα από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου

Δικαιολογημένα χαίρεται και αγαλλιάζει ο Κυπριακός Ελληνισμός. Η άφιξη στη Μεγαλόνησο των φρεγατών και των μαχητικών F-16 δεν ήταν μόνο ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα με δεδομένη την εγκατάλειψη της Κύπρου κατά την άνανδρη τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974 και στη διάρκεια της δεύτερης βάρβαρης επίθεσης του Αττίλα, τον Αύγουστο της ίδιας μαύρης χρονιάς, που ολοκλήρωσε το διπλό έγκλημα.
Ήταν ένα ηχηρό και ισχυρό μήνυμα στην πράξη ότι η Ελλάδα παραμένει δίπλα στην Κύπρο και στρατιωτικά, όχι μόνο διπλωματικά. Ανεξάρτητα αν συνεννοήθηκε και με ποιους δυνατούς διεθνείς παίκτες, η απόφαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη αποδεικνύει ότι στην Αθήνα βλέπουν μακριά από τη μύτη τους, και μάλιστα σε μία εποχή που ουδείς γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή.
Αλλά αντιλήφθηκαν και κάτι άλλο: Όταν όλοι οι διεθνείς παράγοντες επιδιώκουν να έχουν επιρροή επί της Κύπρου, η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι απούσα όχι μόνο από το νησί, αλλά και από την ευρύτερη περιοχή, στο άκρο της ανατολικής Μεσογείου. Έλεος δηλαδή… Το 80% των κατοίκων της Μεγαλονήσου είναι Έλληνες.
Πως τους άφησε όλα αυτά τα χρόνια απροστάτευτους η «Μητέρα Πατρίδα»; Πως δεν κατάλαβε κανένας στην Αθήνα, τη στρατηγική θέση της Κύπρου; Δεν έβλεπαν τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων και τη σύγκρουση της Μόσχας με την Ουάσιγκτον, που δεν ήταν ορατή διά γυμνού οφθαλμού;
Έπρεπε, 52 σχεδόν χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, η Κύπρος να είναι ένα άπαρτο φρούριο, ένας αστακός. Πρωτίστως έχουν ευθύνη οι Κύπριοι πολιτικοί, που κατέκλεψαν το κυπριακό κράτος, που δημιούργησαν περιουσίες ενώ εισήλθαν στην πολιτική πάμπτωχοι.
Όπως έχω σημειώσει πολλές φορές, με τα ποσά που άρπαξαν οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες η Κύπρος θα μπορούσε να αγοράσει και πλέον 50 Rafale.
Δεν γίνεται να κατηγορείται η Ελλάδα για το γεγονός ότι το νησί είναι μία απροστάτευτη πολιτεία, αν και κάποιοι εκ των πολιτικών της έβριζαν τους «Κύπριους αδελφούς» και χαρακτήριζαν την Κύπρο …βαρίδι. Ανοησίες. Πρόκειται για πολιτικούς χωρίς σπονδυλική στήλη. Θα αποδειχθεί σύντομα ότι η προστασία της Κύπρου από την Ελλάδα, θα την αναβαθμίσει και στρατηγικά και στα μάτια των ξένων, και ιδιαίτερα της κατοχικής Τουρκίας.
Δικαιολογημένα έχει «ζαλιστεί» ο ισλαμιστής Ταγίπ Ερντογάν. Δεν είναι μόνο η στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο που τον ανησύχησε. Είναι ότι ακολούθησαν τη γενναία πράξη της Αθήνας η Γαλλία, η Ιταλία, η περίεργη Ισπανία -και την χαρακτηρίζω περίεργη διότι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της είναι γνωστός «τουρκολάγνος»- και στο τέλος, υπό το βρίσιμο του Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, αντέδρασαν θετικά και οι ανθέλληνες Εγγλέζοι.
Είναι σίγουρο ότι εάν η Κύπρος κινδυνεύσει πραγματικά από το Ιράν και τους δορυφόρους του, θα στείλουν δυνάμεις και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Και εδώ τίθεται ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα: Εάν η Κύπρος βρεθεί σε κίνδυνο με ευθύνη της Τουρκίας τι θα πράξουν οι Ευρωπαίοι εταίροι της, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας; Θα στείλουν τα πολεμικά πλοία και τα μαχητικά αεροπλάνα τους, όπως τώρα; Ή θα αφήσουν μόνο το νησί έρμαιο στις διαθέσεις της κατοχικής χώρας;
Προσωπικά δεν έχω αμφιβολία ότι η Ελλάδα, η Γαλλία, ακόμα και η Ιταλία θα σπεύσουν. Άλλωστε έχουν και μία άλφα υποχρέωση ως χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Αλλά σίγουρα θα απουσιάσουν οι Βρετανοί, οι οποίοι τούτη τη φορά δημιούργησαν το πρόβλημα με τις κυρίαρχες βάσεις τους και σφύριζαν αδιάφορα. Είναι φοβερό αν το σκεφθεί και το αναλύσει κανείς. Άφησαν εκτεθειμένους ακόμα και τους δικούς τους στρατιωτικούς. Διότι στην πραγματικότητα είναι μία ανύπαρκτη, μία σαπισμένη χώρα -και έχει απόλυτο ο Ντόναλντ Τραμπ όταν γελοιοποιεί την πρώην αυτοκρατορία και τον ηγέτη της.
Ποιοι στην Κύπρο είναι σε μόνιμο «έρωτα» με τους Εγγλέζους; Τα «τζάκια», οι λεγόμενοι «αριστοκράτες» και όσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν σχέση εξάρτησης. Ή οικονομική ή μέσω εκβιασμών. Αυτοί αποτελούν το 1-2% του πληθυσμού. Από τα κόμματα, ο Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ) αλληθωρίζει, αν και ξεκίνησε ως ένα «εθνικόφρον» κόμμα, οπότε θα αναγκαστεί να υποστηρίξει τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην περίπτωση που αποφασίσει -και πρέπει- να απαιτήσει την απόσυρση των Βρετανών από το νησί και την κατάργηση των βάσεων, που έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν βρώμικο παιγνίδι εναντίον της Κύπρου.
Πρέπει να τολμήσει ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Μου θύμισε ένας καλός βετεράνος διπλωμάτης -κάτι βεβαίως που γνωρίζω, καθώς διάβασα τα έγγραφα του διαβόητου Χένρι Κίσινγκερ- ότι οι Βρετανοί μπορούσαν με μία κίνησή τους να σταματήσουν τους Τούρκους στις 20 Ιουλίου 1974. Τους διευκόλυναν. Μα υπάρχει κάποιος στον ελληνικό χώρο που διαφωνεί; (Εκτός, βεβαίως, όσοι ελέγχονται οικονομικά ή με άλλο τρόπο από τους Εγγλέζους). Με λίγα λόγια, διότι τα πολλά είναι φτώχεια- η Κύπρος έχει τους εχθρούς μέσα στα τείχη της.
Η απόφαση για το νησί Μαυρίκιος στον Ινδικό Ωκεανό πρέπει να είναι οδηγός για την Κυπριακή Δημοκρατία. Η πρώην αποικία της Βρετανίας -όπως και η Κύπρος- ζήτησε γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το κατά πόσον είναι νόμιμο, με βάση το διεθνές δίκαιο, να κατέχει η Βρετανία έδαφος της, το οποίο χρησιμοποιεί μάλιστα ως στρατιωτική βάση.
Το Δικαστήριο γνωμοδότησε ότι η αποικιοκρατία συνιστά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την υποχρέωση να τερματίσει την διοίκησή του Αρχιπελάγους Τσάγκος «το συντομότερο δυνατόν».
Οι Εγγλέζοι δεν δέχθηκαν ποτέ την ήττα τους από τα παλληκάρια της ΕΟΚΑ. Από τότε, πολεμούν την Κύπρο σε κάθε ευκαιρία. Τι άλλο θέλουμε για να τους διώξουμε; Το 1974, δεν έδρασε ως εγγυήτρια χώρα, αλλά ως όχημα για την άνανδρη εισβολή των Τούρκων. Θα επανέλθω…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Η διαρροή ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ προς το ακροδεξιό ΕΛΑΜ και το κόμμα του Οδυσσέα Μιχαηλίδη, αναγκάζει την ηγεσία του να θυμηθεί το παρελθόν του, όταν επικρατούσαν στις ηγετικές θέσεις οι εθνικόφρονες. Στη συνέχεια τους έδιωξαν και άλωσαν το κόμμα οι οπαδοί του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν. Όσο κοντεύουμε προς τις εκλογές, η αρχηγός Αννίτα Δημητρίου επιστρέφει και αυτή στις ρίζες της. Η κ. Δημητρίου, η οποία επιμένει να υποστηρίζει με πάθος την φιλοτουρκική «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση εναντίον των συνεταίρων της στο ΑΚΕΛ, με αφορμή την άφιξη των ελληνικών δυνάμεων στο νησί. Άστραψε και βρόντηξε. Αλλά ήταν μία δήλωση προς την ορθή κατεύθυνση: Συνιστούν, σημειώνει, εθνική ύβρι οι υβριστικές τοποθετήσεις κατά της Ελλάδας και κατά του Ελληνισμού της Κύπρου. Αναφέρεται σε στελέχη από τον χώρο της αριστεράς και κατά κύριο λόγο από το ΑΚΕΛ, και σημειώνει: Με την Πατρίδα και τον Ελληνισμό δεν επιτρέπονται παιχνίδια… Καλείται το ΑΚΕΛ να τοποθετηθεί. Συμφωνεί ή διαφωνεί με τα αίσχη που εκτοξεύονται; Οφείλει ή δεν οφείλει να ευχαριστήσει την Ελλάδα για την προστασία που μας παρέχει σε μια τέτοια περίσταση; ερωτά η κ. Δημητρίου, η οποία συχνά-πυκνά συνεργάζεται με τον Γ.Γ. των Κυπρίων κομμουνιστών για το Κυπριακό…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Κάθε χρόνο, στις 3 Μαρτίου, ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Νίκος Δένδιας, κάνει μία αναφορά στον Σταυραετό του Μαχαιρά, τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Πολύ λίγοι γνωρίζουν τον λόγο, πέραν της ανάγκης του να τιμήσει τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Όταν ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών με κάλεσε για να μιλήσουμε για την Κύπρο. Τι γνωρίζετε για το Κυπριακό; Τον ρώτησα. Ο πατέρας μου γνώριζε τον Γρηγόρη Αυξεντίου και μού μιλούσε συχνά για την Κύπρο, μου απάντησε. «Τότε γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα το Κυπριακό» απάντησα στο σημερινό υπουργό Άμυνας.