Family's Agony as Lung Transplant Opportunity Lost

Σε απόγνωση βρίσκεται οικογένεια στην Κύπρο, καθώς ένας 38χρονος έχασε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια του μία ευκαιρία ζωής, παρά το γεγονός ότι, μετά από αγωνιώδη αναμονή ενός έτους, είχε βρεθεί συμβατό μόσχευμα πνεύμονα.
Η μητέρα του, μιλώντας στο «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΡΑ», περιγράφει τις δραματικές ώρες αγωνίας και το πώς η αρχική χαρά μετατράπηκε σε απογοήτευση και έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον. Όπως ανέφερε, «το Σάββατο στις 22:45 μας πήραν τηλέφωνο για τον γιο μου. Ο συντονιστής από το Ωνάσειο Νοσοκομείο μάς ενημέρωσε ότι έχει βρεθεί μόσχευμα και ότι έπρεπε να είμαστε έτοιμοι. Θα μας καλούσαν ξανά από το νοσοκομείο για την τελική ενημέρωση».
Η ίδια εξηγεί ότι η συμβατότητα αποτελεί πάντα μία πρόκληση για τον ασθενή. Η οικογένεια του 38χρονου, μόλις έλαβε τα νέα, ένιωσε άμεσα ανακούφιση και χαρά, συναισθήματα που ωστόσο δεν κράτησαν για πολύ.
«Ετοιμαστήκαμε. Στις 23:00 μας κάλεσαν και από το νοσοκομείο του εξωτερικού, λέγοντάς μας να είμαστε έτοιμοι, καθώς μέσα σε περίπου μία ώρα θα περνούσε ασθενοφόρο για να μεταφερθούμε στη Λάρνακα και από εκεί, με αεροάμπουλα, στην Αθήνα. Ωστόσο η ώρα περνούσε. Πέρασε περίπου μία ώρα και, όταν τηλεφωνήσαμε, μας είπαν ότι ακόμη αναζητούσαν αεράμπουλα».
Διαβάστε σχετικά: Χάθηκε μια ευκαιρία ζωής: 38χρονος αγωνιούσε για έναν χρόνο μέχρι να βρεθεί συμβατό μόσχευμα πνεύμονα (ΒΙΝΤΕΟ)
Όπως σημειώνει η οικογένεια, δεν γνώριζε το ασφυκτικά περιορισμένο χρονικό περιθώριο που υπήρχε για τη μεταφορά στο νοσοκομείο. «Έπρεπε να είμαστε στο Ωνάσειο πριν από τις 03:30 τα ξημερώματα, ώστε να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις, και στις 07:00 να ξεκινήσει η διαδικασία της επέμβασης».
«Περιμέναμε και ξαναπεριμέναμε. Παίρναμε συνεχώς τηλέφωνα, μόνο εμείς καλούσαμε. Δεν έβρισκαν αεράμπουλα. Μας είπαν ότι πιθανόν να χρειαστεί να μεταφερθούμε με αεροπορική εταιρεία. Βγάλαμε εισιτήρια και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, όμως η πτήση ήταν στις 05:00. Κρίθηκε ότι ήταν πολύ αργά για να προχωρήσει η διαδικασία και να μπει στο χειρουργείο τις πρωινές ώρες, καθώς η χώρα που είχε το μόσχευμα δεν μπορούσε να καθυστερήσει τη λήψη του από τον δότη. Έτσι, η μεταμόσχευση δεν κατέστη δυνατή».
«Τώρα βρισκόμαστε ξανά σε αναμονή. Αποφασίσαμε ότι είναι καλύτερο να μεταφερθούμε στην Αθήνα, γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα», σημειώνει, τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν περιθώρια να ρισκάρει η οικογένεια την απώλεια μίας δεύτερης ευκαιρίας ζωής.
Αναφερόμενη στην ψυχολογική κατάσταση του 38χρονου, εξηγεί ότι από εκείνη την ημέρα «βρεθήκαμε ξανά στα πρώτα στάδια, όπως όταν έγινε η διάγνωση».
«Είναι ένας νέος άνθρωπος. Δεν μπορεί να βγει, δεν μπορεί να δει ούτε τους φίλους του. Με την έξαρση των ιών είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να ασθενήσει, κάτι που είναι απαγορευτικό για την κατάστασή του. Αν συμβεί, μπαίνει απευθείας στον αναπνευστήρα. Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Ούτε εμείς μπορούμε να κυκλοφορούμε, για να μη μεταφέρουμε κάποιο μικρόβιο στο σπίτι. Η ζωή του έχει σταματήσει εδώ και έναν χρόνο. […] Έχασε μία ευκαιρία ζωής. Θέλω να ξέρω: αν δεν βρέθηκε λύση τώρα, θα βρεθεί την επόμενη φορά ή θα ζήσουμε τα ίδια; Δεν είμαστε μόνο εμείς· είναι πάρα πολλοί που περιμένουν ένα μόσχευμα. Αν το σύστημα δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε τέτοιες καταστάσεις, με την υγεία να είναι πάνω απ’ όλα, τι γίνεται; Μάθαμε ότι τα μοσχεύματα λαμβάνονται συνήθως βράδυ, ώστε οι επεμβάσεις να ξεκινούν το πρωί», γεγονός που σημαίνει ότι θα έπρεπε να υπάρχει πλήρης ετοιμότητα από πλευράς συστήματος σε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο.