Could This Be the Last Session of the National Council?

Υπό άλλες συνθήκες δεν θα αφιέρωνα και ιδιαίτερο χρόνο για να ασχοληθώ αρθρογραφικά με μια συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, το οποίο όσον αφορά το Κυπριακό (που είναι και το θέμα που επιβάλλει την ύπαρξή του) δεν αναμένεται να έχει και κάτι το ξεχωριστό. Ωστόσο, η σύναξη της πολιτικής ηγεσίας δεν είναι ένα ακόμα Εθνικό Συμβούλιο. Η σημερινή μπορεί να είναι και η τελευταία συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου μετά από περίπου πέντε δεκαετίες.
Όσοι παρακολουθούσαμε από κοντά τις συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου έχουμε να θυμόμαστε και τις καλές και τις κακές στιγμές. Ακόμα και όταν πολλές φορές οι συνεδρίες του Σώματος, ένεκα της τακτικότητας που συγκαλείτο και κούραζε ακόμα και τους ίδιους τους παρευρισκόμενους, δεν παρήγαγαν πολιτική, κρατούσαν πάντα ένα επίπεδο. Και όσες φορές χρειάστηκε να προσεγγίσει ένα θέμα με σοβαρότητα, το έπραττε. Και υπήρξαν στιγμές όπου οι αποφάσεις που κλήθηκε να λάβει η πολιτική ηγεσία ήταν πολύ σημαντικές και καθοριστικές.
Από τον Κληρίδη, τον Εζεκία, τον Σπύρο και τον Γιατρό, μέχρι τον Αναστασιάδη, τον Χριστόφια, τον Άντρο, τον Αβέρωφ, τον Νικόλα και τον Μάριο. Όλοι όσοι συμμετείχαν κατά καιρούς σε συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου, είτε συμπολιτευόμενοι είτε αντιπολιτευόμενοι συμπεριφέρονταν κατά κανόνα με υπευθυνότητα.
Υπήρχαν πολλές αφορμές που θα μπορούσε το Εθνικό Συμβούλιο να χρησιμοποιηθεί άλλως πως και όχι σύμφωνα με τον ρόλο που ετάχθηκε να υπηρετεί. Υπήρχαν οι ευκαιρίες για να αποτελέσει το Εθνικό Συμβούλιο ως εφαλτήριο λαϊκισμού.
Ούτε βιντεούθκια, ούτε ξεκατίνιασμα του τι λέει ο ένας και ο άλλος πίσω από τις κλειστές πόρτες. Αλλά προσέγγιζαν τη συζήτηση στο Κυπριακό με τη δέουσα σοβαρότητα.
Κι αυτό γιατί έτσι είναι ο τρόπος που έμαθε να πολιτεύεται στο εθνικό θέμα, για πάνω από πέντε δεκαετίες, αυτό που οι πλείστοι από εσάς σπεύδετε να χαρακτηρίσετε ως «κατεστημένο» ή «ένα διεφθαρμένο κατεστημένο». Το οποίο κατά που λέτε θέλετε να τιμωρήσετε γιατί έχετε αγανακτήσει μαζί του!
Και πώς αποφασίσατε να το τιμωρήσετε;
Μέσω ενός τυχοδιώκτη του συστήματος που όταν αποφάσισε η δικαιοσύνη να βάλει τέρμα στην εκμετάλλευση της θέσεως που κατείχε για ανθρωποφαγία, αυτός βγήκε διαμαρτυρόμενος. Γιατί; Επειδή δεν του επετράπη να χρησιμοποιήσει τη δημόσια θέση που κατείχε είτε για να πλήττει όσους δεν συμφωνούσαν μαζί του είτε για να προσφέρει πολιτική εκμετάλλευση.
Και μέσω ενός νεαρού ο οποίος είδε πως μπορεί να εκμεταλλευθεί αυτό το σύστημα και κοροϊδεύοντάς το να έχει οικονομικά και άλλα οφέλη. Είδε την πολιτική ευκαιρία για περισσότερη φήμη και δόξα, αδιαφορώντας εάν αυτά τα μωρέματα έκαναν ή όχι ζημιά στον τόπο του.
Και αυτά τα μωρέματα αντί να αντιμετωπιστούν έτυχαν πρωτοφανούς προβολής αλλά και αντιγραφής. Όσοι είχαν αντίθετη άποψη δακτυλοδείχνονταν ως υπερασπιστές του κατεστημένου.
Γιατί; Επειδή ήταν της μόδας να προβάλλονται οι κάθε λογής ενέργειες (για να μην τις χαρακτηρίσω διαφορετικά) του. Ήταν, έλεγαν και λένε, ένας εκφραστής της αγανάκτησης της κοινωνίας. Βλέπετε ο συγκεκριμένος «πουλούσε» και έτσι όποιος τον πρόβαλλε κέρδιζε!
Σήμερα… βλέπω, ακούω και διαβάζω πολλούς και πολλές που τάχατες αγωνιούν γιατί το «φαινόμενο», όπως μας τον παρουσίαζαν, μάζεψε γύρω του πολλούς και διάφορους που έχουν πίσω τους και ένα παρελθόν. Αγωνιούν λένε γιατί η κατάσταση πάει να ξεφύγει επικίνδυνα.
Κάπως αργά αποφάσισαν να αγχωθούν και να εκφράσουν αγωνίες. Που ήταν τα προηγούμενα δύο χρόνια όταν φρόντιζαν να χαίρονται για την τιμωρία του συστήματος από ένα παιδαρέλι; Τότε, μας έλεγαν πως μόνο έτσι θα ταρακουνηθεί το σύστημα και συνέχισαν να τον ηρωοποιούν και να προβάλλουν.
Αυτός αύριο μεθαύριο, εάν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις, θα γίνει κομματάρχης, και θα έχει και δικαίωμα συμμετοχής στο Εθνικό Συμβούλιο. Δεν ξέρω εάν μετά τις εκλογές του Μάη, το νέο πολιτικό τοπίο που θα προκύψει θα αφήνει περιθώρια για να συγκληθεί εκ νέου το Εθνικό Συμβούλιο και να αποφασίσει.
Υπάρχει ακόμα ένα δίμηνο για τον καθένα να ζυγίσει τα πράγματα, να αφήσει κατά μέρος τους συναισθηματισμούς και τις άκαιρες επαναστάσεις.