Κάθε ευρωπαϊκή χριστιανική χώρα αισθάνθηκε ότι όφειλε να στείλει στην Κύπρο ένα αεροπλανοφόρο, μια φρεγάτα, ένα πολεμικό αεροπλάνο, έστω ένα anti drone system για να μπορεί η μικρή μας χώρα να αντιμετωπίσει τις απειλές και τους πυραύλους των απίστων Αγιατολάδων. Όλα τις τελευταίες μέρες θυμίζουν τη διοργάνωση μιας ακόμα σταυροφορίας, έστω μιας νέας Ναυμαχίας του Ναυαρίνου ειδικά σχεδιασμένης για την Κύπρο. Αυτή τη φορά όχι για τους Αγίους Τόπους, ούτε για την απελευθέρωση της Ελλάδος, αλλά, «για την Κύπρο ρε γαμώτο». Με τον Μικρό Χριστοδουλίδη ως άλλο Νικόλαο Δάνδολο να έχει ζωστεί τη λευκή του πανοπλία και να στέκεται σιδερόφρακτος πάνω στα τείχη επί του Προμαχώνα Ποδοκάταρο (άνοιγμα Κολοκάσι) της Λευκωσίας κραυγάζοντας «Europe remember Cyprus». Με τον ήλιο να δύει πάνω από τα τείχη της Λευκωσίας στέλνοντας τις τελευταίες του ακτίνες να σβήνουν πάνω στην πάλλευκη πανοπλία του Μικρού Νικολό την οποία είχε κάνει polish το πρωί η ίδια η Φιλίππα ντε Μπουρμπόν ντε Δωρός Καρσερά, ο Κύπριος ηγέτης εξέπεμπε ένα υπερκόσμιο φως που έκανε τα μάτια της Μαρίας Συγκλητικής να τρέχουν ασταμάτητα.
Ο Μικρός Ιππότης και προστάτης της Κύπρου Νικολό, στεκόταν εκεί ντούρος σαν μακαρόνι που δεν λύγισε ακόμη από τη βράση του νερού, έτοιμος να υποδεχτεί αεροπλάνα και βαπόρια που κίνησαν για την Κύπρο. Μέχρι και η Λευκωσία απέκτησε λιμάνι, θυμίζοντας την υπόσχεση του Θεοφάνη από τον Πρόδρομο «ψηφίστε Θεοφάνη να σας κάνω και λιμάνι», για να υποδεχτεί τις γαλέρες και τους ηγέτες του κόσμου που έδωσαν τρανταχτό το παρών. Μας ήρθε ο μικρός Ναπολέων, ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, μας ήρθε το παιδί από την Κρήτη, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Βρετανός υπουργός Άμυνας και καμπόσοι κοινοτικοί. Μόνον ο Πάπας δεν βγήκε από το Βατικανό να ευλογήσει τους στρατηλάτες πολιτικούς και τα στρατεύματα που άρχισαν να φθάνουν στην Κύπρο. Προφανώς, επειδή είναι γνωστός αιρετικός, φοβήθηκε μην τον πάρει με τις πέτρες ο επίσκοπος Τυχικός.
Το χρέος
Όλοι βέβαια και κυρίως οι, ιστορίαν, γνωρίζοντες, κατανοούν πλήρως αυτό που λέγεται ότι «έχει ο καιρός γυρίσματα».
Τα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης σήμερα ξεπληρώνουν το χρέος τους στην Κύπρο όταν το 1571 δεν κατάφεραν να στείλουν τον στόλο που υποσχέθηκαν στους Βενετούς υπερασπιστές της Λευκωσίας και της Αμμοχώστου Νικόλαο Δάνδολο, Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο και Αστόρε Μπαλιόνε. Γι' αυτό έστειλε ένα αντιτορπιλικό η Ιταλίδα Πρωθυπουργός Μελόνι. Και για τη Βενετία και για τους παραδόπιστους τους Γενοβέζους που το 1571 σφαγιάστηκαν. Γι' αυτό και ο Μακρόν αισθάνθηκε μία υποχρέωση εκ μέρους των Λουζινιανών και του γενάρχη τους Γκυ ντε Λουζινιάν προσωπικά, να στείλει ένα αεροπλανοφόρο, ενώ και ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας δεν μπορούσε να μείνει πίσω. Έτσι έστειλε ένα πολεμικό εκ μέρους της Ελεονώρας της Αραγωνίας και των Καταλανών που έζησαν για αιώνες στην Κύπρο και οι απόγονοί τους εξολοθρεύθηκαν από τους Οθωμανούς. Είχαν με λίγα λόγια υποχρέωση οι χριστιανοί Ευρωπαίοι να βοηθήσουν τους χριστιανούς της Κύπρου αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά βέβαια δεν φόρεσαν τις στολές με τους κόκκινους σταυρούς. Ήρθαν με κοστούμια Αρμάνι και αρώματα Υβ Σεν Λοράν και τους υποδέχθηκε μες στην τρελή χαρά με αγκαλίτσες και φιλάκια ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης στο αεροδρόμιο Πάφου.
Σε μια Κύπρο, που τόσους αιώνες περίμενε μάταια τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις, τώρα έφτασαν όλες μαζί. Με μια μικρή καθυστέρηση τεσσάρων και κάτι αιώνων.
Τα χριστιανικά κράτη τότε αφυπνίστηκαν από τις φρικαλεότητες του Λαλά Μουσταφά στην Κύπρο, παραμέρισαν για λίγο τις διαφορές τους και με πρωτοβουλία του Πάπα Πίου Ε΄ συγκρότησαν στις 25 Μαΐου 1571 τον «Ιερό Αντιτουρκικό Συνασπισμό (Sacra Liga Antiturca). Τον αποτελούσαν οι ενωμένοι στόλοι της Ισπανίας, της Βενετίας της Γένουας, των Ιπποτών της Μάλτας, του Δουκάτου της Σαβοΐας, του Δουκάτου του Ουρμπίνο και του μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης.
Δεν πρόλαβαν βέβαια να πλεύσουν προς την Κύπρο. Η Κύπρος τότε χάθηκε με την οριστική μάχη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία να δίνεται σε μια δεύτερη γραμμή άμυνας λίγους μήνες αργότερα. Ο θρύλος θέλει τα πληρώματα από τις 110 γαλέρες της Δημοκρατίας της Βενετίας, υπό την αρχιστρατηγία του Sebastiano Venier, να ρίχνονται στη μάχη κατά των Οθωμανών κατά τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, στις 7 Οκτωβρίου του 1571, με την ιαχή «θυμηθείτε την Αμμόχωστο». Με επικεφαλής τον Δον Ζουάν και χρονογράφο τον Δον Κιχώτη, οι Ευρωπαίοι κατατρόπωσαν τότε τους πιστούς του Αλλάχ.
Αν ζούσε ο Δάνδολος σήμερα θα είχε βγει εκεί στον Προμαχώνα Νταβίλα της Λευκωσίας να χαιρετήσει τη στρατιά των Ευρωπαίων με συγκίνηση. Ο δε Βραγαδίνος ίσως να αναρωτιόταν ανεμίζοντας τη σημαία της γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου στον Προμαχώνα του Οθέλλου, αν άξιζε να περιμένει λίγο ακόμη πριν παραδοθεί στην Αμμόχωστο, μήπως και φαινόταν στον ορίζοντα καμιά φρεγάτα του 21ου αιώνα με πυραύλους cruise.
Ο Ρονάλντο
Οι ηγέτες της Ευρώπης, βεβαίως, δεν μίλησαν για σταυροφορίες ούτε για νέα συγκρότηση μιας Αντι-Ισλαμικής Λίγκας. Από τη στιγμή που ο Ρονάλντο και ο Μπενζεμά παίζουν στη Σαουδική Αραβία ποδόσφαιρο, αυτές είναι παλιές ιστορίες. Οι Ευρωπαίοι μιλούν σήμερα για «σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο», για «αμυντική συνεργασία», για «προστασία κρίσιμων υποδομών». Η εικόνα παραμένει κάπως μεσαιωνική βέβαια αφού ακόμα και τώρα μιλάμε για τον Δρόμο του Μεταξιού και εν γένει τους εμπορικούς δρόμους που ανοίγουν η Κίνα και η Ινδία με κατεύθυνση την Ευρώπη. Επιπλέον αντί για λάβαρα με σταυρούς σήμερα κυριαρχούν οι σημαίες του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και αντί για ιππότες με πανοπλίες, πιλότοι με κράνη και γυαλιά νυχτερινής όρασης.
Υποδοχή
Ο κόσμος είναι πλέον διαφορετικός. Στην Πάφο ο Πρόεδρος υποδεχόταν τους συμμάχους με χαμόγελο πλατύ, ως οικοδεσπότης σε μεγάλο πανηγύρι. Φωτογραφίες, χειραψίες, δηλώσεις για τη «στρατηγική σημασία της Κύπρου» και λίγη ζιβανία με χαλλούμι, λούντζα και σιουσιούκκο για τσίλλημα. Κάπου στο βάθος, αν άκουγε κανείς προσεκτικά, ακουγόταν και το Jalla ως μουσική υπόκρουση για να μας θυμίζει ότι το τσιφτετέλι είναι ο χορός που ενώνει Ανατολή και Δύση.
Κάπως έτσι η Κύπρος έγινε για λίγες μέρες το πιο πολυσύχναστο ορμητήριο της Ανατολικής Μεσογείου. Όχι γιατί ετοιμαζόταν κάποια νέα σταυροφορία, αλλά γιατί η ιστορία έχει μια περίεργη συνήθεια: να επιστρέφει μεταμφιεσμένη. Αυτή τη φορά όχι με γαλέρες και καταπέλτες, αλλά με φρεγάτες, drones και δελτία Τύπου.
A New Crusade for Cyprus: International Support Amidst Rising Tensions
Cyprus is at the center of an unprecedented mobilization from European countries, responding to feelings of solidarity and historical obligation. The situation resembles a modern crusade, with the deployment of aircraft carriers, frigates, and fighter jets as a response to threats from Iran. President Christodoulides is portrayed as a modern Nicholas Dandolo, ready to defend Cyprus. This mobilization is linked to historical obligations dating back to the siege of Cyprus in 1571, when European powers failed to respond to the call for help. Italy, France, Spain, and Greece have sent military equipment and leaders, while Britain and other countries are participating in other ways. This move is interpreted as an attempt to atone for the failure to provide assistance in the past and as an expression of solidarity with Cyprus. The situation has sparked discussions about historical responsibility and the need for collective defense.
