1963: Η νύχτα που η Κύπρος τραγουδήθηκε στη Στοκχόλμη από την Ντορίτα Σακέττα

Η μεσογειακή ιδιοσυγκρασία ταξίδεψε μέχρι τον παγωμένο Βορρά, όταν η Ντορίτα Σακέττα – Ελληνίδα με καλλιτεχνική διαδρομή που άγγιξε και την Κύπρο – ανέβηκε στη σκηνή της Στοκχόλμης και κατέκτησε το κοινό με μια έκρηξη ρυθμού και πάθους. Με τη φωνή της και την έντονη σκηνική της παρουσία, μετέφερε για λίγο τη ζεστασιά της Μεσογείου στην καρδιά της Σκανδιναβίας, κερδίζοντας τις εντυπώσεις σε ένα περιβάλλον όπου τέτοιες πολιτισμικές αντιθέσεις σπάνια συναντώνται.
Συμφωνα με το ιστολόγιο Υπερβόρειοι, σε ρεπορτάζ της εφημερίδας Arbetartidningen στις 27 Δεκεμβρίου 1963, η εμφάνισή της περιγράφηκε ως καλλιτεχνικό γεγονός που ξέφευγε από τα καθιερωμένα: «Η μεσογειακή ζεστασιά σάρωσε τους Σουηδούς», ανέφερε χαρακτηριστικά η σουηδική έκδοση, αποτυπώνοντας τον ενθουσιασμό που προκάλεσε η παράστασή της στους χώρους της Nordic Revy και του Nordic Revy Theatre.
Η Σακέττα ξεχώριζε όχι μόνο ως τραγουδίστρια, αλλά και ως πολυσχιδής δημιουργός. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η δράση της απλωνόταν σε πολλούς καλλιτεχνικούς τομείς – σύνθεση μουσικής, ποίηση, θεατρική συγγραφή και ζωγραφική – με τη δουλειά της να χαρακτηρίζεται από εξωστρέφεια και δημιουργική τόλμη.
Μαζί με τη δημοσιογράφο Λάνα ντερ Πάρθεν, πραγματοποίησαν μικρή περιοδεία σε Σουηδία και Αγγλία, παρουσιάζοντας μια υβριδική καλλιτεχνική πρόταση που συνδύαζε μουσική, εικόνα και λόγο, με αναφορές στο κυπριακό τοπίο και την πολιτισμική του ταυτότητα. Το σουηδικό ρεπορτάζ εστίαζε ιδιαίτερα στον τρόπο που η καλλιτέχνιδα αντλούσε έμπνευση από τη φύση της Κύπρου – τις οροσειρές, τους αμπελώνες, τις ακτές και τον ηλιόλουστο θαλάσσιο αέρα – στοιχεία που μετατρέπονταν σε λυρικές αφηγήσεις μέσα από τραγούδια και πίνακες.
Η ίδια η Κύπρος παρουσιάστηκε από την εφημερίδα ως τόπος γεμάτος αντιθέσεις και ανεξερεύνητη γοητεία· ένα νησί που τότε άρχιζε να γίνεται γνωστό στους βόρειους Ευρωπαίους, κυρίως ως αναδυόμενος τουριστικός προορισμός. Και ήταν ακριβώς αυτό το νησί – «το νησί της Αγάπης και της Λιακάδας» – που υμνούσε η Σακέττα μέσα από τους στίχους της, όπως καταγράφηκαν:
«Ω! Ας φύγουμε για το Νησί της Αγάπης
πάνω σε δελφίνι ή με φτερά περιστεριούτο Νησί της Λιακάδας και των γαλανών ουρανώνμας περιμένει – ένας αληθινός παράδεισος.»